Σχεδόν 5 δεκαετίες μετά και ακόμα δεν καταφέραμε να φτιάξουμε έναν δρόμο πλατύ, με νέο φωτισμό, δέντρα για σκίαση, ακόμα και σιντριβάνια για να μπορεί να απολαμβάνει άνετα και χωρίς να ιδρώνει τον υπερσύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό μας σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αλλά και ο κάθε κατεργάρης Κύπριος πολίτης.

Επειδή ως γνωστό, σε μια ημικατεχόμενη εδώ και σχεδόν μισό αιώνα πατρίδα, όπου συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν, όπου οι παιδεραστές παίρνουν προεδρικές χάρες, όπου οι κλέφτες του κράτους αποφυλακίζονται τσακ μπαμ, όπου το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει σαν αγγουριά μέρα με τη μέρα, το μόνο που έχει ανάγκη ο πολίτης για να αναπτερωθεί το ηθικό του και να νοιώσει ασφάλεια και εθνική υπερηφάνεια είναι να σταθεί σε ένα ευάερο δρομάκι και να δει να περνούν τ’ άρματα…