*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου, δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Είμαι trans γυναίκα, 29 χρονών, και τα τελευταία τρία χρόνια, έφυγα από την Κύπρο, για προφανείς λόγους και ζω μόνη μου στην Αθήνα.Οι σχέσεις μου με την οικογένεια έχουν κοπεί από τότε που ξεκίνησα τη μετάβασή μου. Στην αρχή το πάλευαν, ήθελαν, λέει, «να με καταλάβουν». Μετά ήρθε η σιωπή. Ύστερα η απόρριψη. Και κάπως έτσι σταμάτησα κι εγώ να χτυπάω πόρτες που δεν ανοίγουν. Τις καθημερινές είμαι καλά. Έχω τη δουλειά μου, δύο καλούς φίλους, τις ρουτίνες μου. Αλλά οι γιορτές, οι γιορτές είναι άλλο έργο. Φέτος, περισσότερο από ποτέ, νιώθω πως όλοι γύρω μου έχουν ένα τραπέζι να γυρίσουν, ένα σπίτι να φωτίσουν, έναν άνθρωπο να αγκαλιάσουν. Κι εγώ; Εγώ θα ανάψω τα λαμπάκια στο μικρό μου δέντρο και θα κάνω ότι δεν με πειράζει. Το χειρότερο είναι πως δεν τολμώ να το πω σε κανέναν. Δεν θέλω να «χαλάσω το κλίμα». Οι φίλοι μου έχουν τις οικογένειές τους, τις υποχρεώσεις τους. Σκέφτομαι να τους πω πως θα ταξιδέψω, μόνο και μόνο για να μην τους εξηγήσω ότι απλώς θα κάτσω σπίτι και θα προσποιηθώ ότι είμαι καλά. Το ξέρω, ακούγεται δραματικό, αλλά η μοναξιά όταν είσαι trans άτομο πονάει διπλά, γιατί δεν είναι μόνο η απουσία ανθρώπων, είναι και το παράπονο που είναι μακριά σου, που σε εγκατέλειψαν γιατί είσαι κάτι που δεν μπορούν να δεχτούν και να καταλάβουν. Ένα κομμάτι μου θέλει να στείλω μήνυμα σε μια φίλη και να πω: «Δεν είμαι καλά, μπορώ να έρθω»; Το άλλο κομμάτι μου, όμως, ντρέπεται. Νιώθω ότι δεν έχω δικαίωμα να ζητήσω χώρο στις ζωές τους, ότι πάντα θα είμαι «η εξαίρεση». Πώς ξεπερνιέται αυτή η μοναξιά; Πώς σταματάς να αισθάνεσαι βάρος; Και κυρίως… πώς κάνεις τις γιορτές να μην πονάνε;



Αυτό που περιγράφεις δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο ανθρώπινη παραδοχή ευαλωτότητας. Η μοναξιά των γιορτών, ειδικά για trans άτομα που έχουν χάσει ή απομακρυνθεί από την οικογένειά τους, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πένθος. Και το πένθος χρειάζεται φως, όχι σιωπή. Θα σου πω κάτι πολύ καθαρά: δεν είσαι βάρος. Οι άνθρωποι που σε αγαπούν θα προτιμούσαν χίλιες φορές να τους πεις ότι δυσκολεύεσαι, παρά να περνάς μόνη σου μια τέτοια περίοδο. Μην προκαταλαμβάνεις την απάντησή τους. Δώσε τους την ευκαιρία να σε στηρίξουν. Και το σημαντικότερο, που αφορά όλους μας, οικογένεια δεν είναι μόνο όσοι μοιράζεσαι το ίδιο αίμα, αλλά όσοι χωράνε την αλήθεια σου χωρίς να σε μικραίνουν. Αυτούς έχεις και αυτούς χρειάζεσαι. Κάνε ένα βήμα. Ένα μήνυμα. Ένα τηλεφώνημα. Δεν είναι αδυναμία. Είναι φροντίδα προς τον εαυτό σου. Και αν τελικά περάσεις τη μέρα σπίτι, ας είναι επειδή το επέλεξες, όχι επειδή ντράπηκες να ζητήσεις συντροφιά. Οι γιορτές δεν πονάνε λιγότερο όταν κρυβόμαστε. Πονάνε λιγότερο όταν επιτρέπουμε στους άλλους να μας δουν. Και εσύ, αγαπημένη μου, αξίζεις να σε βλέπουν.