Η σχέση του Στέλιου Παπαμιχαήλ με τη μουσική ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, όταν όπως ο ίδιος λέει, έκανε «καριέρα» στο ψαλτήρι. Στην πορεία, τον κέρδισαν το μπουζούκι και το λαούτο. Σήμερα, μαζί με τον συνεργάτη του Στέφανο, μετρούν ήδη δύο δισκογραφικές δουλειές, τις οποίες έχουν παρουσιάσει στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Στη συνέντευξή του στη CITY, μας λέει ότι εμπνέεται από τις γιαγιάδες, τους ερωτευμένους, τους ερωτεύσιμους και τις λαϊκές φιγούρες. Παράλληλα, εξηγεί πώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής και όσα συμβαίνουν γύρω μας επηρεάζουν τον ίδιο ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Ονομάζομαι Στέλιος Παπαμιχαήλ, γεννήθηκα στη Λευκωσία, είμαι παιδί μιας νοσηλεύτριας και ενός ιερέα, τέταρτος στη σειρά με τρεις μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό. Ήμουν αλλεργικός στο σχολείο και προτιμούσα πολύ τις βόλτες στη γειτονιά με τους φίλους μου. Οι πρώτες μου αναμνήσεις είναι να κάθομαι στην καρέκλα, να ακούν οι αδελφές μου έναν δίσκο του Γιώργου Αλκαίου, 40 φορές το ίδιο κομμάτι, και να νιώθω πλήξη και πληρότητα ταυτόχρονα. Η πρώτη επαφή με τη μουσική, πέρα από τη (σύντομη) καριέρα μου στο ψαλτήρι, ξεκίνησε στα 10, όταν άκουσα το μπουζούκι στην τηλεόραση και είπα στον μπαμπά μου να μου πάρει ένα. Μου πήρε, πήγα ένα-δύο μαθήματα, αλλά δεν μπορούσα να λειτουργήσω στο πλαίσιο του ωδείου, οπότε το πήγα σόλο. Στα 17 μου άρεσε ένα κορίτσι στο σχολείο που έπαιζε λαούτο. Εν τέλει, μου άρεσε και το λαούτο και από τότε παίζω λαούτο, γράφω μουσική, στίχους και τραγουδώ.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Στο Ρέθυμνο αρχικά, όπου γνωριστήκαμε με τον φίλο και συνεργάτη Στέφανο Ιωάννου, με τον οποίο συγκατοικούσαμε και παίζαμε παρέα. Είχαμε τραγούδια γραμμένα γενικά, αλλά εμένα δεν πέρασε από τον νου μου να κάνω δίσκο. Έρχεται μια μέρα ο Στέφανος σπίτι και μου λέει: «Ρε Στελλί, θα κάμουμε δίσκο;». Ε, και μετά που του είπα «τι λαλείς ρε» και κάπως έτσι καταλήξαμε να έχουμε, δύο δίσκους παρέα. Ο πρώτος είναι οι «Πόλεις» και ο δεύτερος «Δυο στάλες», τους οποίους παρουσιάσαμε στην Κρήτη, στην Κύπρο και στην Αθήνα.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Δεν πιστεύω, ή τουλάχιστον δεν θέλω να πιστεύω, ότι υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Είναι τόσα πολλά, και στις μέρες μας τόσο βαθιά, που οριακά με φοβίζει ένας άνθρωπος ο οποίος θα πει ότι είμαστε μια χαρά! Τώρα, όσον αφορά την έκφραση μέσα στο πλαίσιο του στίχου και της μουσικής, νιώθω ότι, παρέα με τον Στέφανο, γράφουμε τραγούδια τα οποία θέτουν κάποιες κοινωνικές αλήθειες στο τραπέζι, με τον δικό μας τρόπο, αλλά παράλληλα προσπαθούν να επανεξετάσουν τον καημένο τον έρωτα, που τον στήσαμε στον τοίχο!


Σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία προσφέρει ένα τεράστιο όγκο διαφορετικών ακουσμάτων, πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεχωρίσει ένας καλλιτέχνης;

Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις, ειδικά με τα μέσα που έχουμε σήμερα. Το δύσκολο πιστεύω είναι να βάλεις το μαχαίρι στο κόκκαλο, να βγεις από εσένα και να δημιουργήσεις κάτι το οποίο να ξεπερνά το εγώ σου. Αυτό θεωρώ ότι είναι το σύγχρονο στοίχημα, κοινωνικά και καλλιτεχνικά. Να συνδεθείς με τον άλλον επειδή νιώθεις και κατανοείς τον πόνο του και χαίρεσαι με τη χαρά του. Γραφικό, δύσκολο, αλλά ισχύει.


Από πού αντλείς έμπνευση;

Από τις γιαγιάδες, τους ερωτευμένους, τους ερωτεύσιμους, τις λαϊκές φιγούρες (χασάπηδες, μπαρμπέρηδες, καθαρίστριες, λαχειοπώλες, ταβερνιάρηδες), από το αναπάντεχο, το ωραίο, το καλαίσθητο, το γοητευτικό, από ποιήματα (αλλά μέσω του Στέφανου που τα διαβάζει και τα κουβεντιάζουμε) και, πού και πού, από το κρασάκι!

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Η ποίηση και ο κινηματογράφος.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Πιστεύω ότι είμαστε σε καλό δρόμο.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Μου αρέσει το μέγεθός της, αλλά θα ήθελα πιο πολλά μπαρ, live-άδικα και να έχει πιο πολύ κόσμο τα βράδια!


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

«Το μπουρδέλο», του Ηλία Πετρόπουλου.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Τον Ντούλα.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Δύσκολη κουβέντα! Στο σήμερα μου, ελευθερία θα όριζα τις στιγμές που το περιβάλλον μέσα και έξω σου, σου επιτρέπει οργανικά να είσαι παιδί, ανάλαφρος και έτοιμος για κάθε λογής παιχνίδι. Ε, και όποτε δημιουργείται αυτή η συνθήκη, νιώθω λιγουλάκι ελεύθερος.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα όλης αυτής της πολιτικής τάσης που ζούμε σήμερα· εννοώ τα αποτελέσματα της αυξανόμενης τάσης προς τον συντηρητισμό και την όλο και πιο ακραία δεξιά. Με φοβίζει, πιο απλά, το τι εικόνες και απόψεις πλάθονται και πλάθουμε στον νου των παιδιών και των εφήβων για τον κόσμο.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Αν θέλω καφέ.