Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τσίτσιος τα τελευταία χρόνια κινείται ανάμεσα στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, δοκιμάζοντας παράλληλα τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία. Η ανάγκη του για έκφραση είναι εκείνη που τον οδηγεί σταδιακά στον δρόμο του καλλιτέχνη. Έναν δρόμο, που όπως λέει, χτίζει βήμα-βήμα.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Θα έλεγα ότι είμαι τριάντα τριών ετών, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και τα τελευταία έξι χρόνια δραστηριοποιούμαι επαγγελματικά ως ηθοποιός με βάση μου την Κύπρο. Ανά περιόδους, και αναλόγως των περιστάσεων, καταπιάνομαι και με άλλα παρεμφερή όπως η συγγραφή και η σκηνοθεσία. Θα έλεγα ότι βαδίζω τον δρόμο του καλλιτέχνη παρόλο που ο τίτλος αυτός είναι βαρύς και για να κατακτηθεί πρέπει να διανύσει κανείς πολλά χιλιόμετρα. Είμαι καθ’ οδόν.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Θεατρικά η δράση μου ξεκίνησε στην Αθήνα όταν ακόμα φοιτούσα στην Δραματική Σχολή του Θέατρου Τέχνης συμμετέχοντας σε κάποιες επαγγελματικές παραστάσεις εκεί. Μετέπειτα και μετά την μόνιμη εγκατάσταση μου στην Κύπρο κατά την περίοδο του κορωνοϊού συνεργάστηκα με αρκετούς φορείς όπως ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, το Θέατρο Αντίλογος, την Pirasmos Productions κ.α. Υπό την σκηνοθεσία του Μάριου Μεττή ταξιδέψαμε στην Αμερική και παίξαμε στο THE PROVINCETOWN TENNESY WILLIAMS FESTIVAL με δύο έργα το ‘’THE MAGIC TOWER’’ το 2022 και το ‘’STAIRS TO THE ROOF το 2023. Τηλεοπτικά υπήρξα ευτυχής να συμμετάσχω σε σημαντικές παράγωγες όπως τον «Μελίαρτο» και το «Μια Φορά και ένα Καιρό», του αγαπημένου Λώρη Λοιζίδη καθώς και σε δύο ξένες παραγωγές το ‘’The Ex – Wife’’ της Paramount Plus και το ‘’The Sunshine Murders’’ στο Channel 5. Μικρού μήκους ταινίες που είχα την τύχη να πρωταγωνιστώ όπως το ‘’20 Euros’’ του Alex Μαχλουζαρίδη- Shalit και το ‘’Niko’s Long Walk’’ του Ανδρέα Σεηττάνη έτυχαν μεγάλης αποδοχής από μεγάλα φεστιβάλ αποσπώντας σημαντικά βραβεία. Μεγάλη χαρά μου έδωσε επίσης το γεγονός ότι η μεγάλου μήκους ταινία που συμμετείχα ‘’Motherwitch’’ του Μίνου Πάπά απέσπασε πολύ καλές κριτικές στο Φεστιβάλ ταινιών του Ρότερνταμ και συνεχίζει την επιτυχή πορεία της σε όλον τον κόσμο. Σημαντική επίσης ήταν η συμμετοχή μου στην πολωνική ταινία του Powel Podolski ‘’A Bit of A Meaning’’ η οποία τώρα είναι στην διαδικασία του post-production.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα –σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο– σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Φυσικά και με επηρεάζει. Θα ήταν οξύμωρο νομίζω να μην με επηρέαζε. Πιστεύω ότι είμαστε όλοι κομμάτια αυτού του παζλ που ονομάζεται περιρρέουσα ατμόσφαιρα και ο ρόλος μας είναι καθοριστικός. Οι άνθρωποι της τέχνης έχουν την ανάγκη να δημιουργούν σε μια προσπάθειά τους να αλλάξουν τον κόσμο. Η παρατήρηση των αόρατων ρευμάτων που άγουν και φέρουν την κοινωνία και την κατευθύνουν ενίοτε προς τη μια και ενίοτε προς την άλλη κατεύθυνση, μπορούν να γίνουν καταλυτικά στοιχεία της τέχνης μας. Η ματιά μου διαμορφώνεται, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα βοηθά στο να δω ξανά το κείμενο στο εδώ και τώρα. Όταν γράφω, εκεί τα πράγματα γίνονται πολύ πιο συγκεκριμένα ξέρω ακριβώς τι με μετακινεί. Ένα έργο δεν μπορεί να είναι προσωπικό και ουσιαστικό αν δεν αντλεί από την άμεση πραγματικότητα και τον κόσμο γύρω μας.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Η μουσική. Πάντα θαύμαζα εκείνους τους δημιουργούς που έχουν την ικανότητα να σε ταρακουνήσουν συναισθηματικά μέσα σε μόνο 3 - 3,5 λεπτά.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Οι συνθήκες υπάρχουν. Τώρα για το πόσο κατάλληλες μπορούν να είναι για έναν καλλιτέχνη που θέλει να δραστηριοποιηθεί εδώ είναι μια άλλη συζήτηση που χρήζει ανάλυσης. Ας κρατήσουμε όμως αυτό, ότι τα πράγματα για κανέναν καλλιτέχνη στον κόσμο δεν είναι, και ποτέ δεν ήταν εύκολα. Το κράτος πρέπει να δει πολύ πιο σοβαρά πώς μπορεί να βελτιώσει την επιβίωση των τεχνών και να κατανοήσει ότι η τέχνη είναι ζωτικής σημασίας για μια κοινωνία που θέλει να παραμένει υγιής. Πιστεύω όμως πως, αν κάποιος έχει γερό στομάχι και όραμα με συγκεκριμένη κατεύθυνση, μπορεί να δημιουργήσει απίστευτα πράγματα. Η Κύπρος αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθός της ήταν ανέκαθεν χώρος τέχνης και πυρήνας δημιουργίας. Θα έλεγα ότι χρειαζόμαστε λίγο «συγύρισμα» αλλά κατά τ΄ αλλά έχουμε πολλά να δώσουμε. Επίσης τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι αρχίσαμε να ξεπερνάμε την κρίση ταυτότητας που είχαμε ανέκαθεν και αυτό αντανακλάται μέσα από τις τέχνες. Είναι θετικό πρόσημο. Όταν ξέρεις ποιος είσαι, σημαίνει ξέρεις πού βαδίζεις και πού θέλεις να βαδίσεις.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αν και δεν κατάγομαι από τη Λευκωσία στην οποία διαμένω τα τελευταία χρόνια, μπορώ να πω ότι την αισθάνομαι σπίτι μου. Την αγαπώ, γιατί ακόμα διατηρεί χαρακτήρα σε σχέση με άλλες πόλεις οι οποίες μεταβάλλονται συνεχώς έχοντας χάσει την αυθεντικότητα τους. Λατρεύω την παλιά πόλη, τα τείχη, τα μαγαζάκια την ατμόσφαιρα. Με τρελαίνει η πουρόπετρα των παλιών κτηρίων. Αγαπώ επίσης το γεγονός ότι από την οδό Λήδρας μπορώ να περάσω με τα πόδια στο κατεχόμενο μέρος της πόλης και να κάνω τη βόλτα μου και ενίοτε να σταματήσω για μία μπίρα στο Hoi-Polloi ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτό που θα μπορούσα να πω ότι με ενοχλεί είναι η απίστευτη κίνηση στους δρόμους ειδικά στις ώρες αιχμής. Το γεγονός ότι ακόμα εν έτει 2026 δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε εναλλακτικούς τρόπους μεταφοράς είναι ανησυχητικό.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτή την περίοδο διαβάζω περισσότερο ιστορικά βιβλία που σχετίζονται με το κυπριακό πρόβλημα. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί έντονα. Μόλις έχω τελειώσει το «Η επίλυση της Κυπριακής διένεξης (Διαπραγμάτευση της Ιστορίας)» του Μιχάλη Σ. Μιχαήλ.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Το Sultans of Swing από τους Dire Straits. Δεν το βαριέμαι ποτέ!


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Ελευθερία για μένα είναι να μπορώ να εκφράζομαι ελεύθερα οπουδήποτε και αν βρίσκομαι. Να μπορώ να διακινούμαι ελεύθερα όπου θέλω και όποτε θέλω. Να μπορώ να εμπιστεύομαι τους θεσμούς. Δυστυχώς τα τελευταία δυο, είναι σε αμφισβήτηση τα τελευταία πολλά χρόνια. Ελπίζω αυτό να αλλάξει σύντομα. Στον χώρο της δουλείας μου όμως και με τους κοντινούς μου ανθρώπους ναι νιώθω ελεύθερος.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να μην ξυπνήσω μια μέρα και να μην υπάρχει το χαλούμι και το λουβί.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Αν είμαι καλά και να το εννοούν.