*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου γεια σου. Δεν ξέρω πώς να το πω απλά, οπότε θα το πω όπως είναι, είμαι 31 ετών και πριν από λίγες μέρες έμαθα ότι είμαι έγκυος. Με τον άνθρωπο αυτό είμαστε μαζί λίγους μήνες. Δεν είναι κακός. Δεν είναι αδιάφορος. Αλλά δεν είναι και «ο άνθρωπός μου». Από την αρχή υπήρχε κάτι που δεν κούμπωνε. Δεν γελάμε με τα ίδια πράγματα, δεν ονειρευόμαστε τα ίδια. Μένουμε μαζί γιατί έτσι βόλεψε, όχι γιατί νιώσαμε ότι «αυτό είναι». Η σχέση μας είναι ήρεμη, χωρίς μεγάλους καβγάδες. Αλλά και χωρίς βάθος. Χωρίς εκείνη τη σύνδεση που σε κάνει να λες «με αυτόν θέλω να φτιάξω οικογένεια». Όταν του το είπα, πάγωσε. Μου είπε ότι θα με στηρίξει ό,τι κι αν αποφασίσω. Δεν μου είπε «το θέλω» ή ότι «δεν το θέλω». Μου είπε «θα είμαι εδώ». Και κάπως αυτό με μπέρδεψε περισσότερο. Από τη μία σκέφτομαι ότι είμαι σε ηλικία που πολλές φίλες μου προσπαθούν για παιδί. Από την άλλη, εγώ δεν νιώθω καμία λαχτάρα. Δεν ξύπνησε μέσα μου κανένα μητρικό ένστικτο. Νιώθω περισσότερο φόβο παρά χαρά. Με τρομάζει η ιδέα ότι αν κρατήσω αυτό το παιδί, θα είμαι για πάντα δεμένη με έναν άντρα, με τον οποίο δεν νιώθω βαθιά σύνδεση. Με τρομάζει ότι θα μπω σε μια ζωή που δεν διάλεξα συνειδητά, απλώς προέκυψε. Δεν ξέρω αν φοβάμαι τη μητρότητα ή αν φοβάμαι το «μαζί» με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν. Όλοι γύρω μου θεωρούν δεδομένο ότι «ένα παιδί είναι ευλογία». Εγώ νιώθω ότι είμαι σε ένα σταυροδρόμι και όποιον δρόμο κι αν πάρω, κάτι θα χάσω. Έχω λίγο χρόνο να αποφασίσω. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω τι θέλω.


Όταν βρίσκεσαι σε μια σχέση που από μέσα σου ξέρεις ότι «δεν πάει μακριά», όταν δεν υπάρχει βάθος, δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχει σύνδεση, τότε οφείλατε και οι δύο να είστε πιο προσεχτικοί σε αυτό το ζήτημα. Ένα παιδί δεν είναι κάτι που «έτυχε». Δεν είναι ρίσκο τύπου «βλέπουμε και κάνουμε». Είναι μια ζωή. Και όταν μπαίνουμε σε μια σχέση χωρίς βεβαιότητα, αλλά με πλήρη ελευθερία στις πράξεις μας, οφείλουμε να έχουμε και πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Αυτό όμως αφορά το πριν. Τώρα είμαστε στο μετά. Και στο μετά, η επιλογή είναι αποκλειστικά δική σου. Είτε αποφασίσεις να συνεχίσεις την εγκυμοσύνη είτε να προχωρήσεις σε άμβλωση, καμία από τις δύο αποφάσεις δεν σε κάνει καλή ή κακή γυναίκα. Σε κάνει υπεύθυνη για τη ζωή σου. Θέλω όμως να ξεκαθαρίσεις μέσα σου ότι η μητρότητα δεν σημαίνει ισόβια ρομαντική καταδίκη. Δεν σημαίνει ότι επειδή θα αποκτήσεις παιδί με έναν άνθρωπο, είσαι υποχρεωμένη να μείνεις μαζί του. Ο μόνος δεσμός που δημιουργείται είναι γονεϊκός. Θα είναι ο πατέρας του παιδιού σου. Αυτό δεν αλλάζει. Αλλά τίποτα δεν σας υποχρεώνει να συνεχίσετε ως ζευγάρι αν δεν υπάρχει ουσία. Η μόνη σας ευθύνη, αν επιλέξεις να κρατήσεις το παιδί, είναι να έχετε μια λειτουργική, πολιτισμένη σχέση ως γονείς. Όχι να υποδυθείτε το ερωτευμένο ζευγάρι. Και τώρα πάμε και σε εκείνον. Η στάση του «θα σε στηρίξω ό,τι κι αν αποφασίσεις» ακούγεται σωστή, αλλά είναι και βολικά ουδέτερη. Δεν πήρε θέση. Δεν εξέφρασε επιθυμία. Αυτό που περιγράφεις μοιάζει με άνθρωπο που επίσης δεν νιώθει βαθιά σύνδεση, αλλά έμεινε στη σχέση γιατί βόλεψε. Δεν είναι κακό. Είναι όμως αλήθεια. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν είσαι έτοιμη να γίνεις μητέρα γενικά. Το ερώτημα είναι αν είσαι έτοιμη να γίνεις μητέρα σε αυτό το πλαίσιο. Και αν η απόφασή σου θα παρθεί από φόβο ή από συνειδητότητα. Πάρε λίγο χώρο. Βγάλε από το κάδρο τις φίλες και τα κοινωνικά «πρέπει» και ρώτα τον εαυτό σου αν θα ήθελε αυτό το παιδί ανεξάρτητα από τον άντρα με τον οποίο το δημιουργήσατε. Εκεί είναι και η αλήθεια σου.