Η Μαρία ανήκει στην οικογένεια των μικρομηκάδων, δηλαδή των δημιουργών ταινιών μικρού μήκους, και έχει καταφέρει να παρουσιάσει τη δουλειά της σε διάφορα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Στη συνέντευξή της στο CITY, μιλά για το πώς οι σπουδές της στις πολιτικές επιστήμες, αλλά και οι διάφορες καθημερινές καταστάσεις, επηρεάζουν την οπτική της ως σκηνοθέτιδας κινηματογράφου.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι σκηνοθέτης κινηματογράφου και σεναριογράφος και προς το παρόν ανήκω στην οικογένεια των μικρομηκάδων. Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που βρίσκει ενδιαφέρον στο καθετί. Επεξεργάζομαι και αναλύω τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μου, ψάχνοντας και δημιουργώντας εικόνες, χαρακτήρες και ιστορίες μέσα από βαθιές φιλοσοφικές συζητήσεις… έτσι με το καλημέρα σας!


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η τελευταία μου ταινία με τίτλο “Catwalk”, γυρίστηκε στα Ealing Studios στο Λονδίνο και διαγωνίστηκε σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ, στην Αγγλία, την Αμερική και την Ελλάδα, όπως το North-East International Film Festival, το Mansfield Town Film Festival, το Fashion Film Festival Chicago και το TiSFF - Thess International Shorts. Παρότι η ταινία ταξίδεψε σε διάφορα μέρη, για εμένα η μεγαλύτερη συγκίνηση ήταν όταν η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φόρα στην Κύπρο, στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, πριν από μερικούς μήνες. Είχα μεγάλη προσμονή να ακούσω τις σκέψεις του κοινού και να δω τις αντιδράσεις τους.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Οι σπουδές μου στις Πολιτικές Επιστήμες επηρεάζουν αλλά και τροφοδοτούν το έργο μου σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό. Το ενδιαφέρον μου για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον του κόσμου, είναι στοιχεία που φέρω μέσα μου σαν άνθρωπος. Οπότε αναπόφευκτα αυτό αντανακλάται και στο έργο μου. Πριν από μερικά χρόνια, πίστευα ότι δημιουργώντας μια δυστοπία, ένα φανταστικό, μη λειτουργικό κόσμο, είναι ένας καλός μηχανισμός για να καυτηριάσω τα κακώς κείμενα. Όμως, όσο περνάνε τα χρόνια, η πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο δυστοπική και ξεπερνά τη φαντασία. Συχνά προβληματίζομαι για το προς τα πού πρέπει να μετακινηθεί η προσέγγισή μου, καθότι δημιουργώντας δυστοπιες που μοιάζουν εντέλει με τη δυσχερή πραγματικότητα που ζούμε, ενδέχεται να οδηγηθώ προς τον ρεαλισμό. Με άλλα λόγια, θέλω να πω ότι η βία και η αγριότητα της εποχής μας, μέσα σε ένα πολεμικό σκηνικό, με τρομάζει και με κινητοποιεί για να ψάξω περισσότερο την ανθρώπινη ψυχή και να αποτυπώσω το φως της στη μεγάλη οθόνη.


Ποιες θεματικές σε εμπνέουν και πώς τις προσεγγίζεις μέσα από τη σκηνοθετική σου ματιά;

Εμπνέομαι πολύ από τους ανθρώπους γύρω μου και τα κοινωνικά συστήματα στα οποία ανήκουν. Επίσης, παίρνω έμπνευση από τα βιώματα μου, τον συνειδητό και τον υποσυνείδητό μου εαυτό, τα όνειρα που βλέπω το βράδυ όταν κοιμάμαι.

Μου αρέσει να φτιάχνω στιλιζαρισμένους, σχεδόν σουρεαλιστικούς κόσμους που εξερευνούν τη γυναικεία ενδυνάμωση, τα ζητήματα φύλου, τις κοινωνικές ανισορροπίες, καθώς και την υπαρξιακή αναζήτηση και το δρόμο προς την αυτογνωσία. Ο τρόπος προσέγγισής μου είναι η αντιστροφή των καταστάσεων και η δημιουργία μιας υποθετικής συνθήκης, η οποία, αν και ενίοτε διαστρεβλωμένη, αποτυπώνει σχηματικά και με μια υπερβολή μια κοινωνική πραγματικότητα που χρήζει κριτικής και βελτίωσης.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Θα έλεγα το θέατρο και η ζωγραφική με επηρεάζουν περισσότερο από όλες τις τέχνες. Το θέατρο, η πρώτη μου αγάπη και η δεύτερή μου σπουδή, με έμαθε να ακούω, να πειθαρχώ και να ανήκω σε μια ομάδα, να βρίσκω τον τρόπο να αναπνέω με τον ίδιο ρυθμό με τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό είναι η δημιουργία μιας ταινίας – ο κοινός παλμός. Η ζωγραφική από την άλλη, μου δίνει εικόνες, καλοφωτισμένα καρέ γεμάτα τεχνική και ακρίβεια, τα οποία δεν φτιάχτηκαν τυχαία, ούτε μέσα σε ένα βράδυ και μπορούν να αφηγηθούν μια ολόκληρη ιστορία.

Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Πιστεύω ότι η Κύπρος έχει κάνει ένα μεγάλο άλμα πολιτισμικά τα τελευταία χρόνια και ότι υπάρχουν στο νησί καλλιτέχνες που έχουν και λένε πολλά. Τις συνθήκες τις δημιουργούμε εμείς οι άνθρωποι και τις διαμορφώνουμε ανάλογα με τους αγώνες που δίνουμε. Αλλάζει η Κύπρος. Αλλάζει όμως και προς το καλό και προς το κακό. Υπάρχουν νιώθω δύο, ταυτόχρονες, ταχύτητες. Η μια του real estate και της διαφθοράς και η άλλη η οποία πάλλεται και διψά για αλλαγή και αντιπροσώπευση. Αυτή είναι η θέση της τέχνης, να είναι ποικιλόμορφη και συμπεριληπτική για να χωρέσει την κοινωνία στο σύνολό της.


Πώς βλέπεις την εξέλιξη του κυπριακού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια;

Είμαι πολύ περήφανη για τον κυπριακό κινηματογράφο, έχουμε κάνει ένα μεγάλο άνοιγμα και αισθητικά και θεματικά, και έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε την προσοχή και τον σεβασμό στην παγκόσμια αγορά. Είμαι πολύ περήφανη για όλους τους δημιουργούς που τα τελευταία χρόνια αποτυπώνουν την σύγχρονη κυπριακή πραγματικότητα με ένα νέο, φρέσκο τρόπο και ανοίγουν το δρόμο σε όλους μας να δημιουργούμε ιστορίες με πανανθρώπινο και καθολικό χαρακτήρα.


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αυτήν την περίοδο ζω στην Αθήνα και αν κάτι με ενοχλεί είναι η μετακίνηση. Όμως, αυτό που αγαπώ στην Αθήνα είναι ο παλμός της. Ζωντανή, φασαριόζική και με άποψη. Η πόλη μου όμως είναι η Λευκωσία. Αγαπώ τα μικρά καφενεία της παλιάς πόλης, τα κτήρια και η αρχιτεκτονική τους. Αν κάτι δεν αγαπώ στη Λευκωσία είναι το ίδιο με αυτό στην Αθήνα. Η μετακίνηση! Χωρίς αυτοκίνητο δεν ξέρω που και πως να πάω.

Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτή την περίοδο διαβάζω το μυθιστόρημά του Αμερικανό - Βιετναμέζου ποιητή Ocean Vuong, «OnEarth We’re Briefly Gorgeous».

Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Ακούω το "Doin' Time" της "Doin' Time" της Lana Del Rey.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Δυστυχώς αυτή την εποχή νιώθω πιο δέσμια από ποτέ. Πιο πολύ και από την περίοδο της καραντίνας. Είμαι συνέχεια με το κινητό στο χέρι. Για εμένα ελευθερία σημαίνει διαύγεια, όμως η σχέση μου με το κινητό μου πολλες φορές με θολώνει. Είναι τόσο μεγάλος ο όγκος της πληροφορίας που έχω να διαχειριστώ όποτε το ανοίγω που μερικές φορές δεν προλαβαίνω να επεξεργαστώ τίποτα. Οπότε νιώθω δέσμια στον αλγόριθμο…

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι ο θάνατος. Εύχομαι αυτό όσο μεγαλώνω να το ξεπερνάω γιατί είναι εξαιρετικά μάταιο και ανώφελο.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Τι να σου μαγειρέψω;»