Το καλοκαίρι του 2000, ο αρθρογράφος του «Περιοδικού» Νεκτάριος Μαρκέτου και η φωτογράφος Κάτια Χριστοδούλου κατέγραψαν σε ένα μοναδικό οδοιπορικό στις κινητές καντίνες της εποχής. Αφορμή για την ετοιμασία του ρεπορτάζ, όπως αναφέρει ο αρθρογράφος, στάθηκε η μυρωδιά του ψημένου σάντουιτς που ερχόταν από τη γωνιά ενός δρόμου. Πόσες από αυτές τις καντίνες εξακολουθούν να λειτουργούν, διερωτήθηκε, και κατέγραψε μερικές από εκείνες που βρίσκονταν σε κεντρικούς - και όχι μόνο - δρόμους της πρωτεύουσας, καθώς και σε άλλες περιοχές του νησιού.

Έξω από το Υπουργείο Εργασίας

Η «βόλτα» αρχίζει από το τότε γνωστό σε όλους τρίκυκλο του κυρίου Αντζελή, όπως τον αποκαλούσαν όλοι. Ήταν ένας συμπαθέστατος γεροντάκος, γύρω στα 70 τότε, που έκανε αυτήν τη δουλειά για 54 χρόνια. Ο κος Αντζελή ήταν γνωστός για την καλή ποιότητα των σάντουιτς του. «Τα ελάχιστα τετραγωνικά και η γρήγορη, ευγενική και με αρκετό χιούμορ εξυπηρέτηση του τον κάνουν να ξεχωρίζει. Παρά το γεγονός ότι τον επισκεφθήκαμε νωρίς, είχε αρκετό κόσμο», αναφέρει ο δημοσιογράφος.

Ο Γιαπανάς

Ένα από τα πιο γνωστά σαντουιτσάδικα στη Λευκωσία του 2000, ήταν αυτό του Γιαπανά που βρίσκονταν τότε ακόμη έξω από το παλιό ΓΣΠ. «Ο συνδυασμός μπέικον, παραδοσιακού λουκάνικου και λούντζας, όλα ψιλοκομμένα με ντοματούλα, είναι το κλειδί της επιτυχίας», αναφέρεται στο ρεπορτάζ. Το σάντουιτς του στοίχιζε μόλις 75 σεντ.

Η καντίνα του Αβρααμίδη

Στα φανάρια του Στροβόλου υπήρχε τότε η καντίνα του Αβρααμίδη με τον σάντουιτς TURBO και την πολύ ευγενική κα Μαρία που εργαζόταν εκεί. Το σκηνικό κατά τη επίσκεψη του δημοσιογράφου στον χώρο του μπλε λεωφορείου-καντίνα συμπλήρωνε «το ραδιοφωνάκι που ήταν συντονισμένο σε ειδησεογραφικούς σταθμούς».

Το λεωφορειάκι της κυρίας Τροοδίας

Λίγα μέτρα πιο κάτω, στον Στρόβολο, βρισκόταν το ολοκόκκινο λεωφορειάκι της κας Τροοδίας. Η διαφορά με τα άλλα σαντουιτσάδικα της περιοχής, ήταν ότι έκανε σάντουιτς με κοτόπουλο.

Ο κ. Τάκης στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας

Διακόσια μέτρα μετά τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, είχε παρκαρισμένο το κίτρινο λεωφορειάκι του ο κος Τάκης. Ευγένεια, άψογη εξυπηρέτηση και μια πατέντα, που μόνο εκεί συνάντησε ο αρθρογράφος, σακουλάκια με νερό κρεμασμένα στην οροφή για να διώχνουν τις μύγες.

Η καντίνα «Ευγένης σπέσιαλ»

Το οδοιπορικό συνεχίζεται στην Αγία Νάπα. Η πρώτη καντίνα που βρίσκουν στον δρόμο τους ήταν αυτή του «Ευγένη σπέσιαλ» - «το καλύτερο και μεγαλύτερο σάντουιτς», όπως αναγραφόταν στην ταμπέλα. «Η ποικιλία των γεύσεων είναι το μυστικό της επιτυχίας. Διάφορα αλλαντικά, τα οποία βράζουν συνεχώς σε ειδικές θήκες ατμού και διατηρούνται συνεχώς ζεστά. Το σάντουιτς του κου Ευγένιου είναι επίσης διαδεδομένο σε πολλούς, αφού ασχολείται με τη δουλειά εδώ και τέσσερα χρόνια», αναφέρεται στο ρεπορτάζ.

«Ο γιατρός της πείνας»

Λίγο πιο κάτω βρισκόταν ο κ. Σωτήρης, αλλιώς ο «Γιατρός της πείνας». «Εμείς γιατρεύουμε τον κόσμο που πεινά με τα σάντουιτς μας», απάντησε όταν ρωτήθηκε για το όνομα που έδωσε στην καντίνα του. Μία καλόγουστη καντίνα με πολλή ποικιλία στα σάντουιτς. Εκεί γινόταν το αδιαχώρητο, όπως αναφέρει ο δημοσιογράφος, και τα σάντουιτς του υπήρξαν τα πιο φημισμένα.

«Ο βασιλιάς των σάντουιτς»

Ακόμη πιο κάτω βρισκόταν «Ο βασιλιάς των σάντουιτς». Ο κος Γιάννης, ασχολείτο με το επάγγελμα τότε για πέντε χρόνια. Ο αρθρογράφος περιγράφει την καντίνα ως μια «όαση» για τους πεινασμένους περαστικούς.

Διαβάστε ολόκληρο το ρεπορτάζ πιο κάτω: