Οι συχνές αλλαγές εργοδότη θεωρούνταν για χρόνια ένδειξη επαγγελματικής αστάθειας. Οι εργοδότες έβλεπαν πίσω από αυτές έναν εργαζόμενο που δύσκολα δεσμεύεται, εγκαταλείπει τη θέση του μόλις εμφανιστούν προβλήματα ή βρίσκεται διαρκώς με το ένα πόδι στην έξοδο.

Νέα έρευνα, όμως, δείχνει ότι οι λεγόμενοι job hoppers μπορεί να διαθέτουν ένα επαγγελματικό πλεονέκτημα που έως τώρα περνούσε απαρατήρητο: μαθαίνουν να προσαρμόζονται πολύ ταχύτερα σε ένα καινούργιο εργασιακό περιβάλλον.

Όπως αναφέρει η Wall Street Journal, οι εργαζόμενοι με ιστορικό συχνών μετακινήσεων χρειάζονται κατά μέσο όρο μόλις δύο μήνες για να φτάσουν στην προηγούμενη απόδοσή τους, έναντι πέντε μηνών για τους υπόλοιπους νεοπροσληφθέντες.

Τι έδειξαν 8.700 βιογραφικά

Η μελέτη των Cornell και Rutgers, η οποία δημοσιεύθηκε στο Academy of Management Journal, βασίστηκε σε στοιχεία περίπου 8.700 διαχειριστών hedge funds από 2.100 αμερικανικές εταιρείες, καλύπτοντας την περίοδο 1992-2019.

Οι ερευνητές επέλεξαν τον συγκεκριμένο κλάδο επειδή οι αρμοδιότητες των διαχειριστών είναι σχετικά συγκρίσιμες μεταξύ διαφορετικών εταιρειών, ενώ η απόδοσή τους μπορεί να αποτυπωθεί με συγκεκριμένα οικονομικά μεγέθη.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 72% των διαχειριστών εμφάνισε πτώση απόδοσης μετά τη μετάβαση σε νέα εταιρεία. Όσοι, όμως, είχαν αλλάξει πολλές φορές εργοδότη παρουσίασαν μικρότερη αρχική κάμψη και επανήλθαν στα προηγούμενα επίπεδα μέσα σε δύο μήνες. Για τους υπόλοιπους χρειάστηκαν κατά μέσο όρο πέντε μήνες. Έπειτα από έξι μήνες, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ουσιαστικά εξαφανιζόταν. Τα αναλυτικά ευρήματα παρουσιάστηκαν από το Rutgers.

Η δεξιότητα που δεν φαίνεται στο βιογραφικό

Η εξήγηση δεν βρίσκεται απαραίτητα στις τεχνικές γνώσεις. Κάθε αλλαγή εργασίας αναγκάζει τον εργαζόμενο να μάθει από την αρχή τους άγραφους κανόνες μιας εταιρείας, να δημιουργήσει σχέσεις, να κατανοήσει τις εσωτερικές ισορροπίες και να διαβάσει γρήγορα τη νέα κουλτούρα.

Με την επανάληψη, αυτή η διαδικασία μετατρέπεται σε δεξιότητα. Οι ερευνητές την περιγράφουν ως «πλεονέκτημα κινητικότητας»: ένα είδος μεταφερόμενου ανθρώπινου κεφαλαίου που επιτρέπει στον εργαζόμενο να αποκωδικοποιεί ταχύτερα κάθε νέο περιβάλλον.

Το πλεονέκτημα ήταν ακόμη πιο έντονο όταν κάποιος μετακινούνταν σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή, εντασσόταν σε ομάδα με εργαζομένους πολλών ετών ή αναλάμβανε θέση που απαιτούσε στενή συνεργασία. Πρόκειται δηλαδή για τις περιπτώσεις στις οποίες η προσαρμογή είναι συνήθως δυσκολότερη. Σύμφωνα με το Cornell, οι συχνές μετακινήσεις μαθαίνουν στους εργαζομένους να αναγνωρίζουν γρηγορότερα τις κοινωνικές και οργανωτικές ιδιαιτερότητες μιας επιχείρησης.

Δεν είναι κάθε μετακίνηση προσόν

Η έρευνα δεν σημαίνει ότι όλες οι αλλεπάλληλες αλλαγές εργασίας πρέπει να θεωρούνται αυτομάτως θετικό στοιχείο. Ένας υποψήφιος που επί μία δεκαετία δεν έχει παραμείνει ποτέ περισσότερο από έναν χρόνο στην ίδια θέση εξακολουθεί να προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Εκείνο που αλλάζει είναι ο τρόπος αξιολόγησης. Αντί να απορρίπτουν ένα βιογραφικό λόγω των πολλών εργοδοτών, οι υπεύθυνοι προσλήψεων εξετάζουν πλέον τη συνολική διαδρομή: εάν οι μετακινήσεις έγιναν για υψηλότερες αποδοχές, για την απόκτηση νέων δεξιοτήτων και ευθυνών ή εξαιτίας απολύσεων και αναταράξεων στον κλάδο.

Μετά την πανδημία, τις διαδοχικές αναδιαρθρώσεις και τις αλλαγές που φέρνει η τεχνητή νοημοσύνη, τα μη γραμμικά βιογραφικά έχουν άλλωστε πολλαπλασιαστεί. Και για επιχειρήσεις που χρειάζονται άμεσα αποτελέσματα, ο εργαζόμενος που έχει μάθει να «προσγειώνεται τρέχοντας» μπορεί να αποδειχθεί λιγότερο ρίσκο απ’ όσο υποδηλώνει ο αριθμός των προηγούμενων εργοδοτών του.

Πηγή: moneyreview.gr