ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Οι Urban Exploration Cyprus φωτογραφίζουν εκπληκτικά το (ερημωμένο) Tivoli

23.10.2017

Υπήρξε ένα από τα πιο εμβληματικά πάρκα ψυχαγωγίας της Λευκωσίας, το οποίο για 45 χρόνια, από το 1967 έως το 2012 αποτελούσε το σημείο αναφοράς για κάθε παιδί.
 

Πάρτι γενεθλίων, ξέγνοιαστες Κυριακές με τους γονείς, αλλά και τις ημέρες των διακοπών ήταν και πάλι η πρώτη επιλογή. Μια πολύχρωμη ιστορία, που όμως εδώ και 5 χρόνια έχει αφεθεί στο χρόνο να ξεθωριάζει.

Οι Urban Exploration Cyprus*, δημοσίευσαν πρόσφατα ένα ξεχασμένο άλμπουμ φωτογραφιών, από το 2014, μέσα από τους χώρους του πάλαι πότε κραταιού Λούνα Παρκ της πρωτεύουσας.

Και μπορεί οι εικόνες, να προκαλούν κάποια θλίψη, εντούτοις ξυπνούν όμορφες μνήμες και στιγμές των παιδικών μας χρόνων.
 


Ποιοι είναι όμως οι Urban Exploration Cyprus*; 
Ο Γιάννης, ο Κωνσταντίνος και ο Χρίστος, προσδιορίζονται ως εραστές της τέχνης της φωτογραφίας. Παρόλο που και οι τρεις προέρχονται από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, έχουν ως κοινό παρονομαστή την αγάπη τους για την φωτογραφική τέχνη και το Urban Exploration. To Urban Exploration εξερευνά και αναδεικνύει εγκαταλελειμμένους και ιστορικούς χώρους και κατασκευές που έχουν ερημοποιηθεί με την πάροδο του χρόνου. «Ως βασική μας αρχή έχουμε το μότο ‘Take nothing but pictures, leave nothing but footprints’. Τι σημαίνει αυτό; Στα μέρη που επισκεπτόμαστε βγάζουμε μόνο φωτογραφίες και δεν αφήνουμε τίποτα μέσα, πέραν των αποτυπωμάτων μας».
 


 

«Είμαστε κλεισμένοι, σχεδόν παγιδευμένοι, στο αστικό περιβάλλον και η διαφυγή από την καθημερινότητα μοιάζει σχεδόν αδύνατη. Με το άνοιγμα μιας πόρτας ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού, το πέρασμα ενός φράκτη ή μιας σήραγγας, την είσοδο σε έναν απαγορευμένο χώρο, αφήνουμε πίσω την καθημερινότητά και δραπετεύουμε από τον ‘κανονικό κόσμο’. Είναι κάτι σαν reality hacking. Επισκεπτόμαστε μέρη που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν και που πιθανότατα δεν θα βρεθούν ποτέ εκεί και δεν θα τα δουν. Με την είσοδο μας σε αυτούς τους χώρους διαταράσσουμε την παρατεταμένη σιωπή που επικρατεί, και διηγούμαστε μέσω της φωτογραφίας την ιστορία ενός χώρου. Μας εξιτάρει η ανακάλυψη των μυστικών που κρύβει η εγκατάλειψη και του άγνωστου που θα βρεθεί μπροστά μας. Φυσικά υπάρχει και το αίσθημα φόβου και του κινδύνου».  

«Πολλοί από τους χώρους που καταγράφουμε φωτογραφικά είναι ετοιμόρροποι, ενώ σε άλλους απαγορεύεται η είσοδος, άρα υπάρχει και ο κίνδυνος να μας τσακώσουν, κάτι που ευτυχώς δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα. Όσο για το δέος, αυτό είναι κάτι που νιώθουμε σε κάθε εγκαταλελειμμένο χώρο. Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε κάποιο μέρος, ο Αμίαντος ίσως αξίζει ιδιαίτερης μνείας. Στα εγκαταλελειμμένα κτήρια που περιβάλλουν το μεταλλείο βρήκαμε περιοδικά, μαθητικά τετράδια, ημερολόγια, ταξιδιωτικές βαλίτσες, παιδικά παιχνίδια. Ήταν λες και ο χρόνος σταμάτησε στις μέρες που ο Αμίαντος έσφυζε από ζωή από εργάτες του μεταλλείου».
 


 

«Πριν την επίσκεψη μας σε ένα χώρο, προηγείται το scouting, όπου κάνουμε έρευνα για την ιστορία ενός χώρου κυρίως από το διαδίκτυο. Υπήρχαν φυσικά και φορές που εντοπίσαμε ένα χώρο κάνοντας ένα περίπατο στη πόλη ή στην ύπαιθρο. Αφού εντοπίσουμε το χώρο που μας ενδιαφέρει, τον
επισκεπτόμαστε για να δούμε αρχικά αν είναι ασφαλής και προσβάσιμος πριν πάμε για τη φωτογραφική καταγραφή
». 
 


 

«Πολλά εγκαταλελειμμένα κτίρια είναι θύματα βανδαλισμού, με αποτέλεσμα να χάνουν την παλιά τους αίγλη. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε άλλους 'εξερευνητές' να αφήνουν πίσω τα σημάδια τους με stencils και graffiti σε αρκετά κτήρια. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι παρόλο που εισερχόμαστε πολλές φορές σε απαγορευμένους χώρους, εντούτοις η καταστροφή, η κλοπή και η αλλοίωση ενός χώρου, είναι κάθετα ενάντια στη φιλοσοφία του Urban Exploration».
 


 

«Μέσα από την δουλεία μας θα θέλαμε να δει το κοινό πως βλέπουμε αυτούς τους χώρους με τη δική μας ματιά. Θέλουμε να αναδείξουμε την παράξενη ομορφιά και την ιστορία που κρύβει ένας εγκαταλελειμμένος χώρος, δίνοντας τη δυνατότητα στον θεατή να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και να πλάσει με τη φαντασία του τη δική εκδοχή για το πώς ήταν ο χώρος 'εν ζωή', πριν δηλαδή εγκαταλειφθεί. Μέσα από τις φωτογραφίες μας θέλουμε δώσουμε ξανά ψυχή στους χώρους αυτούς και να διηγηθούμε την ιστορία τους.  Μας χαροποιεί ιδιαίτερα όταν μετά από μια ανάρτηση στο διαδίκτυο, μας προσεγγίζουν άτομα που έζησαν στους χώρους αυτούς και έχουν πολλές αναμνήσεις να μοιραστούν, όπως για παράδειγμα στον οικισμό Βερεγγάρια στα Πολεμίδια».
 

Σχολιαστε