ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

«Κανένας δεν την ενημέρωσε. Κανένας δεν την προστάτεψε για ακόμη μια φορά»

12.09.2018

Τώρα τι; Τι θα γίνει απ’ εδώ και πέρα; Πώς θα είναι η ζωή της; Η ζωή μας;
 

Χθες, από νωρίς το πρωί με ανάρτησή της στο Facebook η Αναστασία Παπαδοπούλου ενημέρωσε για την αποφυλάκιση –με προεδρική χάρη- ενός καταδικασθέντα για παιδεραστία ο οποίος μάλιστα επέστρεψε στο σπίτι και στη γειτονία του χωρίς καμία επίβλεψη, όπως προβλέπει ο νόμος, για να μην επαναλάβει το αδίκημά του.

Επέστρεψε πανηγυρικά, όπως αναφέρει η ανάρτηση, χωρίς να ειδοποιηθεί το θύμα η οποία εξακολουθεί να διαμένει στην ίδια γειτονιά. Εκεί που κάποτε ο καταδικασθέντας με τη σύμφωνη γνώμη της γυναίκας του, την παρενοχλούσε σεξουαλικά.

Τώρα η ίδια, με τις ευλογίες κράτους και εισαγγελίας, είναι υποχρεωμένη να ζει καθημερινά το ίδιο «όνειρο» και να πέφτει κάθε τόσο πρόσωπο με πρόσωπο, με το πρόσωπο που τις βίασε την παιδικότητά της.

Για ακόμη μια φορά κανείς δεν την προστάτεψε, κανείς δεν την ενημέρωσε για το κακό. Για ακόμη μία φορά είναι αναγκασμένη να ζει με το φόβο. Κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι με την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα ότι το κράτος δικαίου που έχουν το θράσος να διατυμπανίζουν ακόμη κάποιοι, δεν είναι παρά ένας βούρκος γεμάτος σκατά, που αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθεροι παιδεραστές, εργοδοτεί αστυνομικούς που πλασάρουν παράνομα γυναίκες σε μαστροπούς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.   

Τώρα τι; Τι θα γίνει απ’ εδώ και πέρα; Πώς θα είναι η ζωή της; Η ζωή μας;

 

Διαβάστε αυτούσια την ανακοίνωση της Αναστασίας Παπαδοπούλου:

Εδώ και κάποια χρόνια παλεύουμε για να περάσει το μήνυμα της αναγκαίας αλλαγής νοοτροπίας όσον αφορά τα σεξουαλικά αδικήματα κατά ανηλίκων, κατακρίνουμε τις συχνά ανεπαρκείς ποινές και καλούμε σε συστράτευση όλη την κοινωνία για την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών.

Η Εθνική Στρατηγική ήταν ή έπρεπε να είναι η δήλωση από μέρος του Κράτους ότι υπάρχει κοινό μέτωπο, κοινός στόχος, κοινή μάχη.

Χθες ενημερώθηκα για μια πολύ πρόωρη αποφυλάκιση καταδικασθέντα για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών με Προεδρική χάρη με τη σύμφωνη γνώμη του Γενικού Εισαγγελέα. Πέραν της κατ’ εμένα λανθασμένης απόφασης, (τουλάχιστον όσον αφορά τα μηνύματα που το ίδιο το Κράτος θέλει να στείλει) για παραχώρηση Προεδρικής χάρης σε καταδικασθέντα για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών, με αυτό τον τρόπο παρακάμφθηκε η διαδικασία με την οποία τίθενται υπό εποπτεία οι καταδικασθέντες για παιδεραστία.

Η νομοθεσία προσφέρει ή μάλλον στην ουσία της απαιτεί, οι αποφυλακισθέντες να τίθενται υπό εποπτεία ώστε να μην ξανα-αδικοπραγήσουν. Ώστε να μην μπορούν να ξανα-προσεγγίσουν το θύμα τους και για να μην μπορούν να καταστήσουν άλλα παιδιά νέα θύματα.

Σε αυτή την περίπτωση παρακάμφθηκε η διαδικασία. Το Δικαστήριο δεν επέβαλε την εποπτεία στην ποινή, η Αρχή Εποπτείας ουδέποτε ενημερώθηκε για την πρόωρη αποφυλάκιση. Κανένα περιοριστικό ή προστατευτικό μέτρο δεν έχει επιβληθεί.

Το αποτέλεσμα; Το θύμα (ενήλικη σήμερα) άκουσε τους εορτασμούς επιστροφής του θύτη της στη γειτονιά. Και τώρα τρέμει την ώρα που θα κυκλοφορήσει και θα τον δει μπροστά της. Κανένας δεν την ενημέρωσε. Κανένας δεν την προστάτεψε για ακόμη μια φορά.

Για 4 χρόνια στην παιδική της ηλικία βρισκόταν υπό τον αρρωστημένο ψυχολογικό έλεγχο του θύτη και της (κατά το ίδιο το Δικαστήριο) ενεργής συνεργού στο αδίκημα, τη σύζυγο του και κανένας δεν την προστάτεψε ούτε τότε.

Η ίδια με βοήθεια άλλων μίλησε, έφτασε στο Δικαστήριο. Πέρασε άλλα τόσα στη δίκη επειδή της είπαμε σπάσε τη σιωπή σου και θα είμαστε εκεί ως κράτος και ως κοινωνία.

Η σύζυγος η οποία είχε ενεργή εμπλοκή στην κακοποίηση, ουδέποτε κατηγορήθηκε από τη νομική υπηρεσία. Εργοδοτείται ακόμη και σήμερα σε σχολείο. Η αντίδραση κάποιων δεν ήταν αρκετή και πάλι για να επιβάλει τα αυτονόητα.

Σήμερα δεν νιώθω το κοινό μέτωπο, τον κοινό στόχο, την κοινή μάχη. Νιώθω πολλά άλλα τα οποία θα συγκρατηθώ να μην εκφράσω εδώ.

Αλλά ότι και να νιώθουμε εμείς ας σκεφτούμε λίγο πως ένιωσε αυτή που άκουσε τη γιορτή επιστροφής. Και πως νιώθει κάθε στιγμή που στέκεται στην πόρτα και σκέφτεται αν θα τολμήσει να βγει έξω.

Και μακάρι να μην υπάρξουν άλλα θύματα εκεί. Αναρωτιέμαι όμως, αν υπάρξουν πως θα νιώσουν κάποιοι;

Σχολιαστε