*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy
Γεια σου, Tipster. Είμαι 34 χρονών, παντρεμένη εδώ και έξι χρόνια με έναν άνθρωπο που πραγματικά με αγαπάει. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Το πρόβλημα είναι ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σίγουρη πως τον αγαπώ με τον ίδιο τρόπο. Τα τελευταία δύο χρόνια προσπαθούμε υποτίθεται να κάνουμε παιδί. Λέω «υποτίθεται», γιατί μόνο εκείνος προσπαθεί πραγματικά. Στην αρχή άργησε να έρθει η εγκυμοσύνη και ξεκινήσαμε εξετάσεις. Όλες οι δικές μου βγήκαν φυσιολογικές. Παρ’ όλα αυτά, ο γυναικολόγος είπε ότι μερικές φορές χρειάζεται χρόνος και να μην αγχωνόμαστε. Εκείνος δεν το έβαλε κάτω. Κάθε μήνα με ρωτά αν έχω καθυστέρηση, με κοιτάζει με μια ελπίδα στα μάτια που με διαλύει και κάθε φορά που έρχεται περίοδος απογοητεύεται περισσότερο από εμένα. Υπάρχει όμως κάτι που δεν ξέρει. Εδώ και έναν χρόνο παίρνω κρυφά αντισυλληπτικά. Το ξέρω... ακούγεται απαίσιο και νιώθω απαίσια, αλλά δεν μου άφησε επιλογή. Δεν το κάνω γιατί δεν θέλω παιδιά γενικά. Το κάνω γιατί δεν θέλω παιδί μέσα σε έναν γάμο για τον οποίο δεν είμαι πια σίγουρη. Κάποτε ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του. Σήμερα τον νοιάζομαι, τον σέβομαι, αλλά νιώθω πως είμαστε περισσότερο συγκάτοικοι παρά ζευγάρι. Και κάθε φορά που σκέφτομαι να του το πω, μετανιώνω. Φοβάμαι να τον πληγώσω. Δεν αντέχω να του στερήσω το όνειρο να γίνει πατέρας, αλλά δεν αντέχω ούτε στην ιδέα να φέρω ένα παιδί στον κόσμο μόνο και μόνο για να σώσω έναν γάμο που ίσως έχει ήδη τελειώσει. Νιώθω ότι τον προδίδω καθημερινά. Από την άλλη, αν σταματήσω τα χάπια και μείνω έγκυος, θα προδώσω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Π.Α
Αγαπητή Π.Α. θα ξεκινήσω με το μοναδικό σημείο στο οποίο αξίζεις πραγματικά συγχαρητήρια. Δεν θέλεις να φέρεις ένα παιδί σε έναν γάμο που έχεις ήδη εγκαταλείψει συναισθηματικά. Επιτέλους, κάποιος που κατάλαβε ότι τα παιδιά δεν γεννιούνται για να σώσουν σχέσεις, αλλά για να μεγαλώσουν μέσα σε αυτές. Μέχρι εδώ, είμαι 100% μαζί σου. Μετά, όμως, αρχίζεις να τα χάνεις. Γιατί ενώ λες ότι δεν θέλεις να τον πληγώσεις, τον πληγώνεις κάθε μέρα. Απλώς δεν το ξέρει ακόμα. Εκείνος δεν προσπαθεί να κάνει παιδί μαζί σου. Προσπαθεί να κάνει παιδί με μια γυναίκα που ήδη έχει αποχωρήσει από τον γάμο, αλλά ξέχασε να τον ενημερώσει. Κάθε φορά που σε ρωτά αν έχεις καθυστέρηση, κάθε φορά που απογοητεύεται, κάθε φορά που ελπίζει, εσύ ξέρεις ότι η προσπάθεια είναι ένα θέατρο στο οποίο μόνο ένας από τους δύο γνωρίζει το σενάριο. Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Ότι έχεις αρχίσει να βαφτίζεις την εξαπάτηση... προστασία. Το θέμα είναι όμως ότι δεν προστατεύεις αυτόν, αλλά εσένα. Εκείνου του στερείς χρόνο και επιλογές. Του στερείς ίσως τη δυνατότητα να γίνει πατέρας με μια γυναίκα που πραγματικά θέλει να αποκτήσει παιδί μαζί του. Και αυτό, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, δεν είναι μικρό ψέμα. Είναι από τα μεγαλύτερα που μπορεί να πει ένας άνθρωπος μέσα σε έναν γάμο. Γράφεις ότι δεν σου άφησε άλλη επιλογή. Λάθος. Η επιλογή υπάρχει και λέγεται αλήθεια. Απλώς είναι πολύ πιο άβολη από το να καταπίνεις κάθε μέρα ένα χάπι. Κι αν πραγματικά τον σέβεσαι, όπως λες, σταμάτα να αποφασίζεις εσύ και για τους δύο. Δώσε του την ευκαιρία να μάθει σε ποιον γάμο ζει και άφησέ τον να επιλέξει αν θέλει να μείνει ή να φύγει. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν είναι τα αντισυλληπτικά που καταστρέφουν τον γάμο σας. Είναι ότι εσύ έφυγες από αυτόν εδώ και καιρό... αλλά συνεχίζεις να του λες ότι είσαι ακόμη μέσα.