«Βλέπω το βίντεο και κλαίω. Είδα και το μαγαζί του πατέρα μου. Κάτι λέει σ’ εκείνο το σημείο. Αλλά δεν καταλαβαίνω. Απλώς κλαίω». Τα λόγια ενός ανθρώπου που μέχρι χθες ήλπιζε πως υπήρχε ακόμη ελπίδα. Πώς δεν θα άφηναν να συμβεί αυτό το πράγμα. Να τους πάρουν το Βαρώσι. Να μας το πάρουν. Σήμερα, γύρω στις 12 το μεσημέρι, η περίκλειστη έπαψε πια να είναι πόλη φάντασμα. Έπαψε να είναι κλειστή και απαγορευμένη ζώνη. Οι μπουλντόζες άνοιξαν το δρόμο και ακολούθησε κόσμος για να δει τι κρυβόταν τόσα χρόνια πίσω από τα συρματοπλέγματα και τα ψηλά, άγρια χόρτα, που κατοικούσαν εκεί τα τελευταία 46 χρόνια.

Θα πας;

Θέλω να πάω, αλλά δεν ξέρω αν θα το αντέξω. Πώς θα αντιδράσω.