*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Αγαπητή Tipster, θα ήθελα τη γνώμη σου πάνω σε ένα θέμα που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό. Εδώ και περίπου ενάμιση μήνα βγαίνω με έναν τύπο. Ακολουθούσαμε ο ένας τον άλλον στο Instagram εδώ και καιρό, αλλά γνωριστήκαμε όταν απάντησε σε ένα story μου σχετικό με το τρέξιμο και μου πρότεινε να βγούμε για μια μπύρα. Εκείνος είναι 34 και εγώ 25. Στο πρώτο μας ραντεβού πέρασαν τέσσερις ώρες χωρίς να το καταλάβουμε. Γέλασα πολύ, ένιωσα απίστευτα άνετα μαζί του και, χωρίς να το περιμένω, άρχισε να μου αρέσει. Μου άρεσαν οι συζητήσεις μας, ο τρόπος που με πρόσεχε, το ότι χαμήλωνε το βήμα του για να περπατάμε μαζί και γενικά η ηρεμία που μου έβγαζε. Βρεθήκαμε ξανά και ξανά. Μεσολάβησαν οι διακοπές μου, αλλά συνεχίσαμε να μιλάμε καθημερινά. Όταν επέστρεψα, μου εξομολογήθηκε ότι του αρέσω πολύ, ότι πιστεύει πως το μεταξύ μας μπορεί να εξελιχθεί όμορφα και με ρώτησε αν θα ήθελα να με φιλήσει. Του είπα ναι, και από εκείνη τη στιγμή άρχισε να χτίζεται κάτι πολύ όμορφο. Στις επόμενες συναντήσεις μας μιλήσαμε ανοιχτά για το μεταξύ μας. Μου είπε ότι θέλει να με γνωρίσει καλύτερα, ότι θα πάμε με τον δικό μου ρυθμό και πως σέβεται απόλυτα τα όριά μου. Εγώ του εξήγησα ότι κι εκείνος μου αρέσει πολύ και ότι νιώθω απίστευτα όμορφα όταν είμαστε μαζί. Κάθε φορά που αποχαιρετιόμασταν, κανείς μας δεν ήθελε πραγματικά να φύγει. Σιγά-σιγά άρχισαν τα πειράγματα, τα φλερτ και τα σεξουαλικά υπονοούμενα. Κάποια στιγμή μου είπε ότι θα ήθελε να προχωρήσουμε και στο ερωτικό κομμάτι, γιατί υπάρχει έντονη έλξη μεταξύ μας, κι εγώ συμφώνησα. Όταν έφυγα για ένα σαββατοκύριακο, μου ζήτησε αν θα ήθελα να του στείλω μια φωτογραφία μου με μαγιό. Του είπα ότι έχω κάποιες ανασφάλειες με το σώμα μου και μου απάντησε ότι δεν θα με πίεζε ποτέ και ότι να κάνω μόνο ό,τι με κάνει να νιώθω άνετα. Τελικά του έστειλα μία φωτογραφία, μου έστειλε κι εκείνος μία δική του και, χωρίς να το καταλάβουμε, καταλήξαμε να κάνουμε sexting. Αυτό επαναλήφθηκε και τις επόμενες ημέρες. Παράλληλα προσπαθούσαμε να βρούμε πότε θα μπορούσαμε να μείνουμε μόνοι μας, κάτι που δεν είναι εύκολο, αφού εκείνος μένει ακόμη με τους γονείς του, μέχρι να μετακομίσει την άνοιξη, ενώ εγώ μένω με την αδερφή μου. Κάποια στιγμή, καθώς συζητούσαμε πότε θα βρεθούμε, μου είπε γελώντας: «Το βλέπω να καταλήγουμε κανονικά σε fuck buddies, περνώντας στο επόμενο στάδιο της γνωριμίας μας. Και μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα». Λίγο αργότερα το επανέλαβε, λέγοντας πως ανυπομονεί να γίνουμε «επισήμως fuck buddies». Ομολογώ ότι εκεί κάπως ξενέρωσα. Όταν τον ρώτησα τι ακριβώς εννοεί, μου εξήγησε ότι, με τα απαιτητικά προγράμματά μας, θεωρεί πως αυτό είναι το πιο ρεαλιστικό μοντέλο αυτή τη στιγμή. Ότι θα είμαστε αποκλειστικά μεταξύ μας, όχι για λόγους πουριτανισμού αλλά από σεβασμό και ασφάλεια. Ότι δεν εννοεί «βρισκόμαστε, κάνουμε σεξ και τέλος», αλλά ότι θα υπάρχει κανονικά επικοινωνία και ενδιαφέρον. Μάλιστα μου είπε πως το προτιμά έτσι γιατί το μεταξύ μας του έχει δημιουργήσει μεγάλη ένταση. Εγώ, όμως, δεν συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω ότι ήδη υπάρχουν συναισθήματα και δεν νομίζω ότι είναι μόνο από τη δική μου πλευρά. Από την άλλη, μου αρέσει τόσο πολύ που δεν ήθελα να το τελειώσω εκεί. Σκέφτηκα ότι ίσως αξίζει να δω πώς θα εξελιχθεί και πως κάποια στιγμή αυτή η κουβέντα θα ξαναγίνει. Από τότε συνεχίζουμε να μιλάμε καθημερινά. Ακόμη, όμως, δεν έχουμε καταφέρει να βρεθούμε μόνοι μας. Μήπως τελικά θέλουμε διαφορετικά πράγματα και απλώς κανείς από τους δύο δεν το έχει παραδεχτεί ακόμη;



Αγαπητή μου, κατ' αρχάς, συγχαρητήρια. Νομίζω ότι μόλις διάβασα το πιο ευγενικό sexting στην ιστορία του sexting. «Μπορώ να σε φιλήσω;», «στείλε μόνο ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνετα», «θα πάμε με τον ρυθμό σου», «σέβομαι τις κόκκινες γραμμές σου»... Ο άνθρωπος πήρε άδεια μέχρι και για να σε φιλήσει. Δεν είναι και συχνό φαινόμενο αυτό στις μέρες μας. Τώρα, όμως, ας πάμε στο ζουμί. Η φράση που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση δεν ήταν ούτε τα φιλιά, ούτε οι τετράωρες βόλτες, ούτε το sexting. Ήταν το: «Ανυπομονώ να γίνουμε επισήμως fuck buddies» και ξέρεις γιατί; Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή διάβαζα την αρχή μιας σχέσης. Δύο άνθρωποι που χάνονται στις συζητήσεις τους, που ανυπομονούν να ξαναβρεθούν, που φιλιούνται και μετά δεν θέλουν να αποχωριστούν. Αν μου σταματούσες την ιστορία λίγο πριν από εκείνη τη φράση, θα ήμουν σχεδόν βέβαιη ότι σε λίγους μήνες θα μου έγραφες για το πότε θα γνωρίσεις τους γονείς του. Και μετά... μπαμ. Fuck buddies! Το αστείο είναι ότι ούτε ο ορισμός που σου έδωσε μοιάζει με αυτό. Αποκλειστικότητα, καθημερινή επικοινωνία, ενδιαφέρον, σεβασμός, συναισθηματική σύνδεση... Συγγνώμη, αλλά αυτά είναι τα μισά χαρακτηριστικά μιας σχέσης, το μόνο που λείπει είναι η λέξη «σχέση». Και κάπου εδώ έχω μια υποψία ότι ο τύπος φοβάται γενικά τη δέσμευση ή έστω την ταμπέλα της. Τώρα το θέμα ποιο είναι; Ότι εκείνος σου είπε ξεκάθαρα τι θεωρεί ότι του ταιριάζει αυτή τη στιγμή. Εσύ, από την άλλη, γράφεις ότι ήδη υπάρχουν συναισθήματα και ότι πιστεύεις πως στην πορεία θα προκύψουν ακόμη περισσότερα. Εδώ βρίσκεται η παγίδα. Μην το ξεκινήσεις όλο αυτό με την ελπίδα ότι στην πορεία θα εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Ξεκίνα το μόνο αν αυτό που σου προσφέρεται σήμερα, είναι ακριβώς αυτό που θέλεις κι εσύ. Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο «ας δούμε πού θα πάει» και στο «ελπίζω να αλλάξει γνώμη». Το πρώτο είναι γνωριμία. Το δεύτερο είναι επένδυση σε μια προσδοκία. Και θα κλείσω με μια μικρή παρατήρηση. Στο γράμμα σου μέτρησα δεκάδες φορές τη φράση «μου είπε». Μου είπε ότι του αρέσω. Μου είπε ότι με θέλει. Μου είπε ότι με σέβεται. Μου είπε ότι ανυπομονεί. Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά στις πράξεις μετράς τον άνθρωπο. Οι σχέσεις δεν χτίζονται με όμορφες κουβέντες ούτε με έξυπνες ταμπέλες. Χτίζονται όταν οι πράξεις και οι λέξεις λένε ακριβώς την ίδια ιστορία. Και μέχρι στιγμής, οι πράξεις του δείχνουν έναν άνθρωπο που σε διεκδικεί, ενώ οι λέξεις του προσπαθούν να κρατήσουν μια... πισινή. Κάτι που θα πρότεινα να κάνεις κι εσύ, μέχρι τουλάχιστον να καταλάβεις τι έχει στο μυαλό του.