*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω χωρίς να ακουστεί περίεργο, αλλά για εμάς είναι η πραγματικότητά μας από την αρχή, είμαι 22 και είμαι σε μια σχέση που ποτέ δεν ήταν “κλασική”, γιατί από την πρώτη στιγμή δεν ήμασταν δύο αλλά τρεις, εγώ και δύο αγόρια που γνωρίζονταν ήδη μεταξύ τους, και κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό, όχι σαν φαντασίωση ή κάτι που προέκυψε στην πορεία, αλλά σαν μια συνθήκη που μπήκε από την αρχή στο τραπέζι και που όλοι, με τον τρόπο μας, επιλέξαμε. Στην αρχή υπήρχε ζήλια, σύγκριση, εκείνα τα βλέμματα μεταξύ τους που έλεγαν “ποιος είναι πιο κοντά σου”, μια ένταση που κάποιες στιγμές γινόταν σχεδόν ανταγωνισμός, και εγώ στη μέση να προσπαθώ να κρατήσω μια ισορροπία που ούτε εγώ ήξερα αν μπορεί να σταθεί, αλλά αντί να σπάσει, κάτι άλλαξε και άρχισε να δένει, σαν να μετακινήθηκε το κέντρο από το “εγώ και εκείνοι” στο “εμείς”. Και εκεί που υπήρχε ζήλια άρχισε να υπάρχει αποδοχή, και εκεί που υπήρχε σύγκριση άρχισε να υπάρχει μια περίεργη οικειότητα, μέχρι που ήρθε και το πιο απρόσμενο κομμάτι, γιατί άρχισε να υπάρχει ερωτισμός και μεταξύ τους, όχι κάτι που το πιέσαμε ή το σχεδιάσαμε, αλλά κάτι που προέκυψε και τώρα είμαστε σε ένα σημείο που για εμάς είναι φυσιολογικό, μια σχέση που λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες, με τρεις ανθρώπους που έχουν μάθει να συνυπάρχουν και να επιθυμούν χωρίς να χωρίζονται σε ρόλους, αλλά όσο φυσιολογικό είναι για εμάς, τόσο δύσκολο είναι να το εξηγήσω προς τα έξω χωρίς να νιώσω ότι πρέπει να απολογηθώ. Το μόνο πρόβλημα είναι κάτι πολύ πρακτικό αλλά και πολύ πιεστικό, γιατί όταν έρχονται οι γονείς μου στο σπίτι, πρέπει ο ένας από τους δύο να φεύγει, να “εξαφανίζεται” για να κρατηθεί μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και αυτό στην αρχή το βλέπαμε χαλαρά, σχεδόν σαν παιχνίδι, αλλά πλέον αρχίζει να μας βαραίνει, γιατί είναι σαν να κρύβουμε ένα κομμάτι της ζωής μας που για εμάς είναι κανονικό. Και κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση, μπορεί κάτι τέτοιο να σταθεί και να εξελιχθεί σαν πραγματική σχέση ή απλώς ζούμε κάτι που λειτουργεί μόνο όσο μένει κρυφό;


Θα στο πω απλά και καθαρά, αυτό που έχετε είναι μια σχέση που χτίστηκε με κανόνες που εσείς ορίσατε και μέχρι τώρα φαίνεται ότι λειτουργεί γιατί υπάρχει συναίνεση, επικοινωνία και μια ειλικρίνεια που δεν έχουν πολλές παραδοσιακές σχέσεις, οπότε όταν κάτι λειτουργεί και λειτουργεί ομαλά, δεν μπορεί να είναι λάθος. Περίεργο ή ασυνήθιστο μπορεί, όχι, όμως λάθος. Το γεγονός, επίσης, ότι ξεκινήσατε με ζήλια και φτάσατε σε αποδοχή, ακόμα και σε ερωτισμό μεταξύ τους, δείχνει ότι δεν το αφήσατε στην τύχη του αλλά το δουλέψατε και το εξελίξατε, και αυτό είναι που του δίνει διάρκεια. Το θέμα με τους γονείς σου όμως είναι το πρώτο “crash test” της πραγματικότητάς σας, γιατί εκεί φαίνεται αν αυτό που ζείτε μπορεί να σταθεί μόνο ιδιωτικά ή αν αντέχει και σε πιο πραγματικές συνθήκες, χωρίς να πρέπει κάθε φορά κάποιος να εξαφανίζεται για να χωρέσει η εικόνα. Και αυτό είναι κάτι που με τον καιρό κουράζει και δημιουργεί πίεση, γιατί ουσιαστικά σου ζητά να κρύβεις ένα κομμάτι της ζωής σου που για σένα είναι φυσιολογικό. Αν θέλεις μια ειλικρινή απάντηση, ναι, μπορεί να σταθεί, αλλά μόνο αν και οι τρεις είστε διατεθειμένοι να το υποστηρίξετε όχι μόνο όταν είναι εύκολο και ιδιωτικό αλλά και όταν αρχίζει να γίνεται πιο ορατό και πιο δύσκολο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι θέμα αν αυτό που ζείτε είναι διαφορετικό, είναι θέμα αν μπορείτε να το αντέξετε χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να το κρύβετε ή να το μικραίνετε για να χωράει στις ζωές των άλλων.