Στο πάρκο Lumphini, περίπου 300 άνθρωποι κάθισαν για μία ώρα χωρίς πρόγραμμα, ομιλίες ή κινητά. Μια μικρή απόδραση από τις οθόνες και την υποχρέωση να είμαστε διαρκώς χρήσιμοι.

Στην Μπανγκόκ, μια πόλη που δύσκολα σταματά να κινείται, περίπου 300 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο πάρκο Lumphini για να κάνουν κάτι που μοιάζει όλο και πιο δύσκολο: απολύτως τίποτα.

Το ραντεβού δόθηκε στις 4 Ιουλίου, μέσα από μια εκδήλωση στο Facebook που καλούσε τους συμμετέχοντες να καθίσουν ακίνητοι και να «μην κάνουν τίποτα». Η υπόσχεση ήταν απλή. Να παραμείνουν δηλαδή μία ώρα μακριά από τις οθόνες, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς δραστηριότητες, χωρίς γνωριμίες και χωρίς στόχους.

Στο πάρκο, άλλοι ξάπλωσαν σε μαξιλάρες, άλλοι κάθισαν σε πτυσσόμενες καρέκλες ή σε ψάθες για πικνίκ. Κάποιοι κοίταζαν τον ουρανό, άλλοι τη λίμνη. Μερικοί κοιμήθηκαν για λίγο, ένας παρατηρούσε ένα κλαδάκι, ενώ ελάχιστοι κοίταξαν τα κινητά τους. Η σιωπή διακοπτόταν μόνο από τα πουλιά και από τις σαύρες-βαράνους που κινούνται στις όχθες του πάρκου.

Η πρόσκληση μιλούσε για «απόδραση από την οθόνη», αλλά και για μια μικρή διαμαρτυρία απέναντι στην κουλτούρα της αδιάκοπης παραγωγικότητας.

Παρόμοιες εκδηλώσεις έχουν γίνει και αλλού, με πιο γνωστά τα κορεατικά Space Out competitions, όπου οι συμμετέχοντες διαγωνίζονται στο να κάθονται χωρίς να κάνουν τίποτα, ως απάντηση στην εμμονή των μεγάλων πόλεων με την ταχύτητα και την απόδοση. Στην Ισπανία, αντίστοιχα, το Siesta Championship είχε προσπαθήσει να ξαναφέρει στο προσκήνιο την παράδοση του μεσημεριανού ύπνου, απέναντι στους ρυθμούς της σύγχρονης εργασίας.

Για αρκετούς από όσους πήγαν στο Lumphini, το πιο περίεργο δεν ήταν η ακινησία αλλά το ότι είχαν, επιτέλους, μια δικαιολογία γι’ αυτήν. Νέοι εργαζόμενοι, φοιτητές και κάτοικοι της Μπανγκόκ περιέγραψαν την εμπειρία ως ευκαιρία να μείνουν για λίγο με τον εαυτό τους, μακριά από δουλειές, σπουδές και ειδοποιήσεις. Άλλοι δυσκολεύτηκαν περισσότερο, ειδικά όσοι ένιωθαν την ανάγκη να πιάσουν ξανά το κινητό τους.

Ο διοργανωτής, ο Gun, είπε ότι δεν περίμενε τόσο μεγάλη συμμετοχή. Η ιδέα του ήταν να θυμηθούν οι άνθρωποι πώς είναι να βαριούνται, σε μια εποχή όπου το κινητό λειτουργεί σαν μόνιμη λύση απέναντι σε κάθε κενό. Η πλήξη, άλλωστε, δεν είναι απλώς απουσία ερεθισμάτων· συχνά είναι ο χώρος όπου αρχίζει η σκέψη, η φαντασία ή απλώς η ανάπαυση.

Η Μπανγκόκ, με τους έντονους ρυθμούς εργασίας και τη διαρκή πίεση της πόλης, αποδείχθηκε ιδανικό σκηνικό για αυτή τη μικρή τελετουργία αχρηστίας.


ΠΗΓΗ