Η Μαρίνα Χατζηκώστα κατέκτησε την Παρασκευή 07/08 το χάλκινο μετάλλιο στη δισκοβολία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα K20 στο Όρεγκον. Αγωνιζόμενη με τα χρώματα της Κύπρου, η 17χρονη κοπέλα πέτυχε μια πολύ σημαντική διάκριση για τη χώρα μας, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για μια σπουδαία αθλήτρια με λαμπρό μέλλον στον παγκόσμιο στίβο. Αυτή θα έπρεπε να ήταν η μοναδική είδηση. Ένα νέο παιδί που ασχολείται με τον αθλητισμό, δουλεύει σκληρά, αγωνίζεται και φέρνει μεγάλες επιτυχίες για τη χώρα μας.

Δυστυχώς, όμως, η διάκρισή της επισκιάστηκε από επαίσχυντα ρατσιστικά σχόλια που επικεντρώνονταν στο χρώμα του δέρματός της και στο ότι, άκουσον άκουσον, δεν είναι Κύπρια ή, έστω, αρκετά Κύπρια.

Ένα παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο, αισθάνεται περηφάνια εκπροσωπώντας αυτήν τη χώρα και βουρκώνει όταν ακούει τον εθνικό της ύμνο. Η Μαρίνα, αυτό το παιδί, που κάποιοι έκριναν σωστό να θέσουν στο στόχαστρο, αποφάσισε να απαντήσει και το έκανε με μεγάλη ωριμότητα. Μέσα από τα social media της μίλησε για την ιστορία της, για όσα έχει βιώσει και έθεσε την πολιτεία προ των ευθυνών της.

Μαρίνα, να ξέρεις πως είσαι πολύ πιο Κύπρια απ’ όλους αυτούς τους δήθεν πατριώτες που πιστεύουν ότι η αγάπη για έναν τόπο αποδεικνύεται από το χρώμα του δέρματος ή από το «καθαρό» αίμα που κυλά στις φλέβες. Αν, δηλαδή, πρέπει ξανά να μιλήσουμε για «πατρίδες».


Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίνας Χατζηκώστα:

«Είμαι η Μαρίνα Χατζηκώστα. Γεννήθηκα στη Λεμεσό στις 8 Φεβρουαρίου 2009. Υιοθετήθηκα στη γέννα από τους γονείς μου Σιμόνη Παπαλεοντίου Χατζηκώστα και Σάββα Χατζηκώστα. Η βιολογική μου μητέρα ήταν από Πολωνία και ο βιολογικός μου πατέρας από Νιγηρία. Φοίτησα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο, έπειτα στο Λανίτειο Αθλητικό Γυμνάσιο και τώρα, φοιτώ στο Λανίτειο Αθλητικό Λύκειο, όπου θα μπω στην Τρίτη Λυκείου τον Σεπτέμβριο. Η μητέρα μου ήταν πρόσφυγας από την Αμμόχωστο, συγκεκριμένα το Βαρώσι, όπου μετά το πραξικόπημα, ήρθε στη Λεμεσό, και ο πατέρας μου είναι από Λεμεσό, με χωριά την Πάχνα και την Ακαπνού. Μπορεί να μην έχω “κυπριακό αίμα” στις φλέβες μου, αλλά εγώ είμαι περήφανη Κύπρια και εκπροσώπησα και θα συνεχίσω να εκπροσωπώ τη χώρα μου με περηφάνια. Όταν άκουσα για πρώτη φορά τον εθνικό μας ύμνο στην Ιταλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18, όπου και πήρα το χρυσό μετάλλιο, βούρκωσα από την περηφάνια που με επικρατούσε. Τώρα, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, που πήρα το χάλκινο μετάλλιο, κάθε στιγμή του αγώνα, σκεφτόμουν ότι ήθελα να βγάλω τη χώρα μου ασπροπρόσωπη. Η Κύπρος μπορεί να είναι ένα μικρό νησί με λιγότερο από 1 εκατομμύριο κατοίκους, αλλά είμαστε μια πολύ δυνατή χώρα, που μπορεί να συναγωνιστεί με χώρες που θεωρούνται τιτάνες.

Ο ρατσισμός που δέχτηκα στα σχόλια από διάφορους μετά τις επιτυχίες μου είναι απαράδεκτος, όπου και άλλοι αθλητές σαν τον τεράστιο Μίλαν Τραΐκοβιτς, ένας από τους καλύτερους αθλητές που πέρασαν από την Κύπρο, με πολλές διεθνείς διακρίσεις, περνούν καθημερινά. Αυτό είναι ένα θέμα που η πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διευθετήσουν, για να μπορούμε όλοι να ζούμε αρμονικά, χωρίς διακρίσεις. Το πόσο “Κύπρια” είμαι το δείχνουν τα αποτελέσματά μου και η ανθρωπιά μου. Καλή Επιτυχία σε όλη την κυπριακή αποστολή που λαμβάνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα».