Στο κλασικό μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς «Μεγάλες Προσδοκίες», η πλούσια γεροντοκόρη Μις Χάβισαμ περιπλανιέται στο ερειπωμένο αρχοντικό της φορώντας ένα παλιό νυφικό, τρελαμένη επειδή την εγκατέλειψαν στο ίδιο το γαμήλιο τραπέζι χρόνια πριν. Στην τραπεζαρία της, η γαμήλια τούρτα παραμένει άθικτη, σαπισμένη, εκεί όπου την είχαν αφήσει πριν από δεκαετίες.

Αν η Μις Χάβισαμ είχε επισκεφτεί το αρτοποιείο του C.H. Philpott στο Μπέιζινγκστόουκ της Αγγλίας, ίσως να είχε βρει έμπνευση για μια καθυστερημένη επανάληψη του γάμου της - γιατί μία από τις γαμήλιες τούρτες του αρτοποιείου, ζυμωμένη στη βικτωριανή εποχή, έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα.

Γαμήλια τούρτα από το 1898

Φτιαγμένη αρχικά το 1898, η τούρτα αυτή προοριζόταν να εκτίθεται στη βιτρίνα του αρτοποιείου «C.H. Philpott, Baker and Confectioner» - και εκεί ακριβώς παρέμεινε για σχεδόν εβδομήντα χρόνια, μέχρι να κλείσει το κατάστημα.

Το περίτεχνο, τετραώροφο σχέδιό της την ξεχωρίζει ως γαμήλια τούρτα, όπως και το γεγονός ότι πρόκειται για φρουτόπιτα (fruitcake) - η παραδοσιακή επιλογή για γαμήλιο γλυκό στην υψηλή κοινωνία της εποχής.

Πιστή στη φήμη της φρουτόπιτας για ανθεκτικότητα, η τούρτα έχει επιβιώσει πάνω από έναν αιώνα, υφιστάμενη μόνο μικρές ζημιές από γερμανικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα, η παλαιότερη γαμήλια τούρτα στον κόσμο εκτίθεται στο Μουσείο Γουίλις του Μπέιζινγκστόουκ, αφιερωμένο στην τοπική ιστορία της περιοχής, ανάμεσα σε άλλα εκθέματα όπως ένας χαυλιόδοντας μαμούθ και μια πέτρινη σαρκοφάγος από τη ρωμαϊκή εποχή.

Η τούρτα δεν μοιάζει πια όπως όταν βγήκε φρέσκια από τον φούρνο - το γλάσο της ήταν κάποτε λευκό, ενώ σήμερα έχει πάρει το χρώμα ξερού φύλλου. Παρ' όλα αυτά, κρατιέται εντυπωσιακά καλά για μια τούρτα μεγαλύτερη ακόμη κι από τη γιαγιά του βασιλιά Καρόλου Γ'.

Στην πραγματικότητα, αν κάποιος έψαχνε το εσωτερικό της τούρτας, θα έβρισκε φρουτόπιτα που παραμένει ακόμη υγρή. Δεδομένου ότι μια κανονική τούρτα διατηρείται στο ψυγείο για το πολύ μία εβδομάδα, αυτή σαφώς δεν είναι πια βρώσιμη - ούτε καν οι πιο τολμηροί λάτρεις της ιστορικής γαστρονομίας θα την αγγίζαν.

Αποτελεί, ωστόσο, απόδειξη της δεξιοτεχνίας της ομάδας που τη συντηρεί: κρατιέται στεγνή με σιλικαζέλ για να αποφευχθεί η αλλοίωση και έχει ενέσιμα υλικά συγκόλλησης για να διατηρηθεί η δομική της ακεραιότητα. Και όμως, μετά από 128 χρόνια, στέκεται ακόμη όρθια.


ΠΗΓΗ