*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Γεια σου, Tipster. Ξέρω ότι συνήθως σου γράφουν για σχέσεις, απιστίες και χωρισμούς. Εγώ, όμως, θέλω να σου μιλήσω για μια σχέση που με πονάει περισσότερο από όλες. Τη σχέση με τον αδερφό μου. Είμαι 37 χρονών και εκείνος 34. Τρεις μόνο χρονιές διαφορά, αλλά πολλές φορές νιώθω ότι μεγαλώσαμε σε δύο διαφορετικά σπίτια. Από μικρός ήμουν το παιδί που δεν δημιουργούσε προβλήματα. Καλός μαθητής, υπεύθυνος, έκανα ό,τι μου έλεγαν οι γονείς μου χωρίς πολλές αντιρρήσεις. Εκείνος ήταν πάντα το αντίθετο. Αντιδραστικός, παρορμητικός, έμπλεκε συνεχώς σε ιστορίες και, με έναν μαγικό τρόπο, στο τέλος κάποιος άλλος έτρεχε να τον ξελασπώσει. Συνήθως οι γονείς μου. Πέρασαν τα χρόνια, αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Σήμερα έχουμε φτάσει σχεδόν τα σαράντα και ακόμη ζει σαν να είναι φοιτητής. Χρωστάει λεφτά, αλλάζει δουλειές κάθε λίγο, δανείζεται και δεν επιστρέφει ποτέ τίποτα. Αν χαλάσει το αυτοκίνητό του, θα τηλεφωνήσει στον πατέρα μου. Αν δεν βγαίνει ο μήνας, θα τηλεφωνήσει στη μητέρα μου. Αν χρειαστεί κάποιος να τον καλύψει, θα βρεθεί πάντα κάποιος. Κι εκείνοι... πάντα εκεί. Δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει τη φράση «τι να κάνουμε, είναι το παιδί μας». Λες και εγώ δεν είμαι. Η διαφορά είναι ότι εγώ έμαθα να μη ζητάω. Έμαθα να λύνω μόνος μου τα προβλήματά μου, να μη φορτώνω τους άλλους και να μη γίνομαι βάρος. Και ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Όσο πιο υπεύθυνος είσαι, τόσο πιο αόρατος γίνεσαι. Κανείς δεν ανησυχεί για σένα γιατί «τα καταφέρνεις». Κανείς δεν σε ρωτάει αν κουράστηκες, γιατί είσαι πάντα ο δυνατός. Είναι σαν να σε τιμωρούν επειδή έγινες ο άνθρωπος που ήθελαν να γίνεις. Το χειρότερο, όμως, δεν είναι τα χρήματα. Είναι η αδικία. Τα Χριστούγεννα, τα οικογενειακά τραπέζια και οι συγκεντρώσεις περιστρέφονται πάντα γύρω από το επόμενο πρόβλημά του. Εγώ κάθομαι απέναντι και νιώθω κομπάρσος στην ίδια μου την οικογένεια. Έχω προσπαθήσει να του μιλήσω. Καταλήγουμε πάντα να τσακωνόμαστε. Έχω μιλήσει και στους γονείς μου. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Κάνε λίγη υπομονή». Τριάντα επτά χρονών είμαι. Πόση ακόμη; Κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι ίσως τελικά θα ήταν πιο εύκολη η ζωή μου αν ήμουν μοναχοπαίδι. Όχι γιατί δεν αγαπώ τον αδερφό μου, αλλά γιατί βλέπω το μέλλον και με τρομάζει. Οι γονείς μας μεγαλώνουν. Σε λίγα χρόνια θα χρειάζονται βοήθεια, χρόνο, φροντίδα και ανθρώπους δίπλα τους. Και μέσα μου είμαι σχεδόν βέβαιος ότι εκείνος θα συνεχίσει να είναι αυτός που χρειάζεται βοήθεια, ενώ εγώ θα είμαι αυτός που θα τη δίνει. Ξέρω από τώρα ποιος θα τρέχει στα νοσοκομεία, ποιος θα κανονίζει γιατρούς, ποιος θα λύνει τα προβλήματα και ποιος θα κουβαλήσει όλο το βάρος. Κι αυτό που με πονάει περισσότερο είναι ότι δεν θα το μοιραστούμε ποτέ. Γι' αυτό καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως να ήταν πιο εύκολο να ήμουν μόνος μου από την αρχή, να ήξερα ότι όλη η ευθύνη είναι δική μου, παρά να ζω με την ψευδαίσθηση ότι έχω έναν αδερφό στον οποίο, όταν έρθουν τα δύσκολα, δεν θα μπορώ να στηριχτώ. Δεν ξέρω αν είμαι άδικος ή απλώς κουρασμένος. Ξέρω μόνο ότι, όσο μεγαλώνουμε, αντί να νιώθω ότι έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, νιώθω ότι έχω ακόμη έναν άνθρωπο για τον οποίο θα πρέπει να ανησυχώ.

Φίλε μου, θα σου πω κάτι που μάλλον δεν θα σου αρέσει, το πρόβλημά σου δεν είναι μόνο με τον αδελφό σου, αλλά κυρίως με τον ρόλο που σου μοίρασε η οικογένειά σου πριν από πολλά χρόνια και τον οποίο συνεχίζεις να παίζεις μέχρι σήμερα. Εσύ είσαι ο υπεύθυνος, εκείνος ο «δύσκολος». Εσύ αυτός που βρίσκει λύσεις, εκείνος αυτός για τον οποίο πάντα θα βρεθεί μια δικαιολογία. Και ξέρεις ποιο είναι το ειρωνικό; Όσο πιο σωστός είσαι, τόσο λιγότερο σε προσέχουν. Είναι σαν το ασανσέρ. Κανείς δεν ασχολείται όταν λειτουργεί κανονικά. Όλοι τρέχουν μόνο όταν κολλήσει. Κάπως έτσι λειτουργούν δυστυχώς πολλές οικογένειες. Δεν θα κάτσω να σου πω ποιος φταίει περισσότερο, οι γονείς σου ή ο αδελφός σου, γιατί στο τέλος της ημέρας, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ένας άνθρωπος δεν μεγάλωσε ποτέ πραγματικά και ένας άλλος μεγάλωσε πριν από την ώρα του. Αυτό όμως που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι ο αδερφός σου. Είναι ότι εσύ φαίνεται να ζεις ήδη σε δέκα χρόνια από σήμερα. Έχεις γράψει μόνος σου το σενάριο για το τι θα συμβεί όταν οι γονείς σας μεγαλώσουν, ποιος θα τρέχει, ποιος θα πληρώνει, ποιος θα κουβαλάει όλο το βάρος. Μπορεί να έχεις δίκαιο, αλλά δεν σκέφτηκες ποτέ ότι ξεκίνησες να φορτώνεσαι από τώρα βάρη, πριν καν τα βρεις μπροστά σου; Εγώ, πάντως, αν ήμουν στη θέση σου, θα ξεκινούσα να βάζω όρια από σήμερα, αφού δεν τα έβαλες πιο πριν. Ο καθένας έχει τη δική του ζωή, είστε ενήλικες όλοι, οπότε δεν χρειάζεται να τρέχει κάποιος για κάποιον άλλο συστηματικά. Θέλω να πω ότι δεν έχεις καμία υποχρέωση να αναλαμβάνεις βάρη τρίτων, έστω και αν αυτοί είναι οι γονείς σου. Σαφώς τους αγαπάς και θέλεις να είναι καλά και φυσικά όταν χρειαστούν τη βοήθειά σου, θα την προσφέρεις αν μπορείς, όχι, όμως, εις βάρος της δικής σου υγείας, ψυχικής και σωματικής. Τα όρια πάντα είναι καλά, και βοηθούν τόσο εμάς όσο και τους γύρω μας στη διατήρηση υγιών σχέσεων ή στο χτίσιμο αυτών.