«Προορισμός μας τα άστρα», έλεγε ένα λατινικό γνωμικό. «Και τι άλλο μπορεί να είναι;», μονολόγησα φέρνοντας στο νου μου τη φράση αυτή, μόλις αντίκρισα τον έναστρο ουρανό λίγο έξω από τον Κάτω Πύργο. Κείμενο/φωτογραφίες Μαρία Χρυσοστόμου.

 

Μακριά από τη βαβούρα και τη φωτορύπανση της πόλης, αντικρίζεις ένα διαφορετικό σκηνικό. Ο νυχτερινός ουρανός είναι επιβλητικός και δεν μπορείς απλά να τον αγνοήσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άστρα δημιουργούν ένα μοναδικής ομορφιάς κοσμικό ψηφιδωτό, που κάνει κάθε πρόβλημά μας να μοιάζει ασήμαντο.

Αμέτρητοι «ήλιοι», με δικούς του πλανήτες ο καθένας. Και όλοι αυτοί οι άγνωστοι κόσμοι είναι ορατοί στο δικό μας οπτικό πεδίο, με γυμνό μάτι, από αυτή την πλευρά του μπλε βόλου που αποκαλούμε Γη.

Σε μόλις ένα μικρό τμήμα του Γαλαξία που μας φιλοξενεί, που με τη σειρά του αποτελεί ένα εκ των αμέτρητων γαλαξιών που εκτείνονται μέχρι το άπειρο. Και εμείς εδώ, φυλακισμένοι στον εγωκεντρισμό μας, αφήνουμε την καθημερινότητά μας να μας εγκλωβίσει και τα «προβλήματά» μας να μας απελπίσουν.

Την ίδια ώρα, όλη η ομορφιά του Σύμπαντος απλώνεται πάνω από τα κεφάλια μας. Χαμένη στην απόδραση από τον μικρόκοσμό μου, θυμήθηκα τον Όσκαρ Ουάιλντ. «Είμαστε όλοι μέσα στο βούρκο, όμως μερικοί από εμάς κοιτάζουμε τ’ άστρα»…