Είναι ο Κλέων Αλεξάνδρου ο πιο δεινός καρναβαλιστής της Λεμεσού;

Προφανώς το ερώτημα δεν επιδέχεται απάντησης και μπορεί να θεωρηθεί είτε ως ρητορικό είτε ως περιττό.

Σκοπός μας δεν είναι να «εξετάσουμε» ποιος είναι ο πιο δεινός καρναβαλιστής της πόλης. Παρόλα αυτά, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ταυτίσει το όνομά του με το Λεμεσιανό Καρναβάλι. Τόσο γιατί μασκαρεύεται ανελλιπώς για περισσότερο από μισό αιώνα τώρα, κυρίως όμως γιατί με την ιδιότητά του ως Πολιτιστικός Λειτουργός του Δήμου για 38 ολόκληρα χρόνια, έχοντας μάλιστα την ευθύνη για το καρναβάλι, βοήθησε στο ξαναστήσιμο και την αναβίωση του καρναβαλιού μετά την Εισβολή, βάζοντας μαζί με τους εκάστοτε Δημάρχους και άλλους λάτρεις του καρναβαλιού το δικό του λιθαράκι σε αυτό που γνωρίζουμε και απολαμβάνουμε όλοι σήμερα ως Λεμεσιανό Καρναβάλι.

Ο Κλέων Αλεξάνδρου μίλησε στη CITY, παραχωρώντας μας μάλιστα πλούσιο ρετρό φωτογραφικό (δικό του) υλικό!

Θυμάμαι έντονα το καρναβάλι του 1999. Ήταν η τελευταία φορά που παρέλασα με την αείμνηστη Λούλα Σιούσμιθ. Πρόκειται για τη γυναίκα που έφτιαχνε τους Καρνάβαλους. Ήταν πρωτεργάτης του καρναβαλιού.



Εδώ και ποσά χρόνια συμμετέχετε στο καρναβάλι της Λεμεσού;

Σχεδόν 55 χρόνια. Από τότε που ήμουν 15 ετών ντυνόμουν πελλόμασκα και συμμετείχα στα καρναβάλια. Ήταν ανέκαθεν η μεγάλη μου αγάπη και το πάθος μου.

Και για πόσα χρόνια ήσασταν Πολιτιστικός Λειτουργός του Δήμου Λεμεσού και δη υπεύθυνος για το Καρναβάλι της πόλης;

Για 38 ολόκληρα χρόνια εργαζόμουν ως Πολιτιστικός Λειτουργός στον Δήμο Λεμεσού. Ήμουν υπεύθυνος του καρναβαλιού της πόλης. Αρχικά ξεκινήσαμε να στήνουμε το καρναβάλι μετά την εισβολή και ήμουν ο πρώτος που έζησε την αναβίωσή του. Έβαλα κι εγώ το δικό μου λιθαράκι στο καρναβάλι της Λεμεσού. Κάναμε πολλές προσπάθειες για να καταφέρουμε να πείσουμε τον κόσμο να βγει από το σπίτι και να μασκαρευτεί. Πάντα σε συνεργασία με τους εκάστοτε δημάρχους.

IMG_3513.JPG

IMG_4068.JPG

IMG_0981.JPG

IMG_4110.JPG

IMG_3392.JPG

IMG_2141.JPG


Αυτό που ξεχώριζαν οι άλλες χώρες από το δικό μας καρναβάλι ήταν, αρχικά η σάτιρα, αλλά και τα άρματα των κανταδόρων, που είναι κάτι το διαφορετικό. Μόλις έβλεπαν τους κανταδόρους ενθουσιάζονταν και χειροκροτούσαν.



Είχατε την ευκαιρία να πάτε και σε άλλες χώρες για το καρναβάλι;

Ναι, πήγα Ιταλία, Ισπανία, Μάλτα, Πάτρα, Βουλγαρία και Κροατία.

Πώς θα συγκρίνατε το εδώ καρναβάλι, της Λεμεσού, σε σχέση με τα όσα είδατε στο εξωτερικό;

Αυτό που μπορώ να πω είναι πως όλα τα καρναβάλια είναι παρόμοια. Κατά καιρούς επισκεπτόμουν συνέδρια σε άλλες χώρες, τα οποία ήταν αφιερωμένα στα καρναβάλια και παρουσίαζα το καρναβάλι της Λεμεσού, μέσω φωτογραφιών και βίντεο. Αυτό που ξεχώριζαν οι άλλες χώρες από το δικό μας καρναβάλι ήταν, αρχικά η σάτιρα, αλλά και τα άρματα των κανταδόρων, που είναι κάτι το διαφορετικό. Μόλις έβλεπαν τους κανταδόρους ενθουσιάζονταν και χειροκροτούσαν.

IMG_1205.JPG

IMG_1266.JPG

IMG_4090.JPG

IMG_3601.JPG

IMG_3578.JPG

IMG_3646.JPG


Κύριε Κλέων, ποιες χρονιές θυμάστε πιο έντονα τα καρναβάλια της πόλης και γιατί;

Όλες οι χρονιές είχαν ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Θυμάμαι έντονα το πρώτο καρναβάλι, το 1981, τότε που ξεκίνησε να μπαίνει σε οργανωμένη βάση. Έχει αποτυπωθεί στο μυαλό μου η στιγμή που είχαμε πρόβλημα με την Βασίλισσα του Καρναβαλιού η οποία ήταν υπέρβαρη και δεν μπορούσε να ανέβει στο άρμα και αναγκαστήκαμε να την σηκώσουμε με τα χέρια μας. Έντονα θυμάμαι και το καρναβάλι του 1999. Ήταν η τελευταία φορά που παρέλασα με την αείμνηστη Λούλα Σιούσμιθ. Πρόκειται για τη γυναίκα που έφτιαχνε τους Καρνάβαλους. Ήταν πρωτεργάτης του καρναβαλιού.

IMG_2026.JPG

IMG_3806.JPG

IMG_3723.JPG

IMG_2024.JPG

IMG_3570.JPG




Δείτε πιο κάτω ένα gallery με ακόμα μερικές φωτογραφίες από το Λεμεσιανό Καρναβάλι:

Σχετικα

Μπορεί η Κερένια Κούκλα να συμβάλει στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης;

Σπουδαία τα ΧΑΧΑΝΑ της Τρίτης

Δύο σημαντικές περιοδικές εκθέσεις για τη γεωλογία και τον ορυκτό πλούτο της Κύπρου

Η Ζωζώ Σαπουντζάκη έχει γενέθλια

Στην Κόκκινη Λίμνη τα 3 πτώματα;

Αύριο, Μεγάλη Παρασκευή, μαζευόμαστε έξω από το Προεδρικό για τις γυναίκες που δεν έψαξε ποτέ κανείς