«Ο κόσμος φοβάται ακόμα και τηλέφωνο να πάρει για να ρωτήσει εάν είμαι καλά»

Τρείς Κύπριοι, επαγγελματίες υγείας, που νοσούν με κορωνοϊό, εξομολογούνται.

Δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν ιό, αναφέρουν συνεχώς οι ειδικοί, ο οποίος μπορεί να προσβάλει τον καθέναν μας. Με τη διαφορά πως έχει υψηλή μεταδοτικότητα και πως ακόμη δεν έχει βρεθεί το φάρμακο που θα την αντιμετωπίσει. Ενώ μπορεί τα ποσοστά θνησιμότητας να είναι υψηλά, αλλά τα ποσοστά αποθεραπείας είναι ακόμη υψηλότερα .

Θα μας αντιμετωπίζουν το ίδιο άραγε μετά που θα τελειώσει όλο αυτό;


Κι όμως, η έκταση που έχει πάρει η ιστορία με τον Covid-19 και ο φόβος που έχει κυριεύσει τον κόσμο, έχει δημιουργήσει έντονα φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού και στιγματισμού, απέναντι σε όσους έχουν νοσήσει ή νοσούν με Covid-19. Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, όπως τα πρώτα χρόνια του HIV ή τα χρόνια της λέπρας όπου οι νοσούντες εκτός από την ασθένειά τους, είχαν να αντιμετωπίσουν κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό.

Η Μαρία Αντούνα δημοσίευσε, στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, τις εξομολογήσεις τριών επαγγελματιών υγείας, που νοσούν με Covid-19, οι οποίοι μιλούν για τον κοινωνικό αποκλεισμό που δέχονται, το στιγματισμό και τον ρατσισμό, ακόμα και από ανθρώπους που βρίσκονται στο στενό τους περιβάλλον.

«Αυτό που αντιμετωπίζουμε από τους γύρω μας είναι ο φόβος», λέει επαγγελματίας υγείας που νόσησε με κορωνοϊό στο νοσοκομείο όπου εργάζεται. «Ξαφνικά νοιώθω, πέραν από την ασθένεια που έχω να περάσω, ότι δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν παλιά. Οι άλλοι με βλέπουν με άλλο μάτι. Είναι καχύποπτοι. Φοβούνται ακόμη να τηλεφωνήσουν να με ρωτήσουν αν είμαι καλά, λες και θα μολυνθούν από το τηλέφωνο. Οι φίλοι και οι γνωστοί έχουν σκορπίσει από τη ζωή μας. Νομίζουν ότι από μια κουβέντα στο τηλέφωνο θα μολυνθούν. Αυτοί που έχουν μείνει μαζί μας είναι οι οικογένειες μας. Γενικά ο κόσμος δείχνει μια ανεξήγητη κακία με τη στάση του που δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέφτονται».

Μας δακτυλοδείχνουν λες και κάναμε κανένα έγκλημα. Μας στήνουν στο τοίχο.

Η επαγγελματίας υγείας εκφράζει και την ανησυχία τι θα συμβεί μετά που όλο αυτό θα περάσει. «Θα μας αντιμετωπίζουν το ίδιο άραγε μετά που θα τελειώσει όλο αυτό;», διερωτάται.

Άλλη επαγγελματίας υγείας αναφέρει ότι «τα μόνα τηλέφωνα που δέχθηκα ήταν για να με ρωτήσουν αν φορούσα μάσκα την τελευταία φορά που είχα έρθει σε επαφή μαζί τους και πότε ήταν αυτό, φοβούμενοι ότι κι αυτοί έχουν μολυνθεί. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέφτεται ο κόσμος. Λες κι εμείς θέλαμε να νοσήσουμε με κορωνοϊό. Ήρθε και μας βρήκε στους χώρους εργασίας μας», σημειώνει.

«Εμείς από την πρώτη στιγμή που εντοπιστήκαμε ως φορείς, πήραμε τα κατάλληλα μέτρα, μείναμε στο σπίτι μας και επικοινωνούμε με τον προσωπικό μας γιατρό. Σκεφτήκαμε την προστασία όλων των άλλων και ύστερα του εαυτού μας. Τώρα το πώς συμπεριφέρεται ο κόσμος είναι άλλη υπόθεση. Μας δακτυλοδείχνουν λες και κάναμε κανένα έγκλημα. Μας στήνουν στο τοίχο», προσθέτει.

Τα μόνα τηλέφωνα που δέχθηκα ήταν για να με ρωτήσουν αν φορούσα μάσκα την τελευταία φορά που είχα έρθει σε επαφή μαζί τους.


Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου επιδεικνύεται κοινωνική αλληλεγγύη προς τους ασθενείς με κορωνοϊό.

Νοσηλευτής που νόσησε ύστερα από επιβεβαιωμένο κρούσμα στο Νοσοκομείο Λεμεσού, αναφέρει ότι γνωστοί και φίλοι τον παίρνουν συνέχεια στο τηλέφωνο για να μάθουν πώς είναι η έκβαση της υγείας του.

«Γενικά αντιμετώπισα πολλή αγάπη από τους γύρω μου. Όλοι με παίρνουν τηλέφωνο για να μάθουν πώς είναι η υγεία μου. Τους ευχαριστώ όλους. Με εμψυχώνουν σε ό,τι περνώ. Έχουμε και την οικογένεια μας που είναι δίπλα μας. Με ένα τηλέφωνο μας φέρνουν ότι χρειαζόμαστε και είναι εκεί να μας στηρίξουν στη δύσκολη φάση που περνούμε», προσθέτει

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ