Σεξομολογήσεις #560: «Θέλω να πω την αλήθεια στον άντρα μου και να ελευθερωθώ από τη δυστυχία μου»

Στην εφηβεία είχε μια ομοερωτική έλξη με μία συμμαθήτριά της. Η σωματική επαφή ελάχιστη, αλλά εκείνη είχε καταλάβει ποια ήταν και τι ήθελε. 16 χρόνια μετά βρέθηκε παντρεμένη με ένα παιδί κρύβοντας το ποια πραγματικά είναι. Και ξαφνικά μια τυχαία συνάντηση της ανατρέπει τα πάντα και πλέον το μόνο που σκέφτεται είναι να πει την αλήθεια στον άντρα της και να ελευθερωθεί.

*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο [email protected]

Η πρώτη μου εμπειρία με γυναίκα ήταν στα 16 μου, με μια φίλη από τα φροντιστήρια. Είχα σχέση με ένα αγόρι τότε, δεν είχαμε ολοκληρώσει, αλλά έπαιζαν φιλιά, χουφτώματα και άλλα συναφή, αλλά ποτέ σεξ. Με αυτή τη φίλη είχαμε βρεθεί και σ’ ένα πάρτι που είχε διοργανώσει το φροντιστήριό μας. Είχε φέρει μαζί της βότκα κρυφά από το σπίτι και σε κάποια στιγμή βρεθήκαμε να την πίνουμε μόνες μας, στον πίσω κήπο του ξενοδοχείου που γινόταν το πάρτι. Λίγο το ποτό, λίγο η ένταση της στιγμής, βρεθήκαμε να φιλιόμαστε και να χαϊδεύουμε η μία την άλλη και ειλικρινά, το θυμάμαι λες και ήταν χθες. Τέτοιο ηλεκτρισμό δεν είχα ξανανιώσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν προχωρήσαμε πιο πολύ ούτε το επαναλάβαμε. Αλλά από εκείνη τη στιγμή ήταν λες και κάτι άλλαξε μέσα μου. Τ α χρόνια πέρασαν, 15 συγκεκριμένα, κι εγώ που προερχόμουν από μία πολύ συντηρητική οικογένεια αποφάσισα να θάψω αυτό το κομμάτι μου και να προχωρήσω κανονικά σε γάμο με άντρα, με τον οποίο έχουμε και ένα παιδί. Ένας συμβατικός γάμος, καλός κατά γενική ομολογία κι εγώ να ζω στη δική μου ψευδαίσθηση που έφτιαξα για τους άλλους. Μέχρι πρόσφατα που συνάντησα τυχαία τη φίλη εκείνη του φροντιστηρίου. Ψωνίζαμε στο ίδιο σουπερμάρκετ. Την κατάλαβα όταν κατέβασε τη μάσκα για να δοκιμάσει αλλαντικά στο ντελικατέσσεν. Της μίλησα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Της θύμισα ποια είμαι. Η χημεία ήταν εκεί, μετά από τόσα χρόνια. Ήταν εκεί! Όλα όσα είχα θάψει τόσα χρόνια βγήκαν και πάλι στην επιφάνεια. Ήταν σαν ένα δυνατό χαστούκι που με ξύπνησε. Θέλω να μιλήσω στον άντρα μου. Να του πω την αλήθεια και να ελευθερωθώ από τη δυστυχία που βιώνω τόσα χρόνια. Αλλά πώς θα το τολμήσω; Τι θα γίνει με το παιδί μου; Οι γονείς μου θα διαλυθούν. Δεν ξέρω αν αξίζει να τα διαλύσω όλα για να είμαι εγώ καλά…



Μεγάλο το δίλημμά σου, μεγάλο και το πρόβλημά σου. Σε καταλαβαίνω και συμμερίζομαι τους προβληματισμούς σου, αλλά, μήπως -γενικώς- άργησες; Και δεν λέω μόνο στο να προκύψει δίλημμα για το τι να κάνεις αλλά και το ότι θέλεις να ξεθάψεις πράγματα που καταχώνιασες χρόνια τώρα! Έχεις αργοπορήσει δυστυχώς. 15 χρόνια δεν είναι λίγα! Και ίσως σε αυτό, δικαιωματικά να μου απαντήσεις ότι, ποτέ δεν είναι αργά. Κι όμως είναι (θεωρώ) στη δική σου περίπτωση, γιατί έστησες σπίτι, έχεις άντρα και παιδί. Δημιούργησες ένα σύμπλεγμα που περιλαμβάνει μέσα του αγαπημένα σου άτομα που σίγουρα θα πληγώσεις αν σκάσει η βόμβα. Από την άλλη, όμως, τώρα θέλεις να λυτρωθείς, να απελευθερωθείς και δεν σε αδικώ. Τώρα είναι η στιγμή σου. Αλλά, πρώτα συλλογίσου τι παρενέργειες θα επιφέρει η απόφασή σου. Είναι τέτοιες στιγμές που κάθεσαι και ζυγίζεις με σοβαρότητα τα υπέρ και τα κατά. Τα συν και τα πλην. Τα ναι και τα όχι. Τα καλά και τα κακά. Το άσπρο και το μαύρο για να καταλήξεις στην γκρίζα ζώνη. Και ποια είναι η δικιά σου γκρίζα ζώνη; Η στιγμή που θα μπορείς με σιγουριά να αποκαλύψεις όσα χρειάζονται, να απωλέσεις όσα δεν χρειάζεσαι και να απολαύσεις όσα χρειάστηκες και δεν τα χάρηκες. Τώρα, πήρες την απάντησή σου;) Και θυμήσου κι αυτό: εσύ μπορεί να ορίζεις τη ζωή σου, αλλά, από τη στιγμή που μαζί με τη δική σου συμπορεύονται και κάποια άλλα άτομα αγαπημένα, μη βιαστείς να σκεφτείς μόνο εσένα, αλλά, το γενικότερο καλό.


Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου γράψε στο [email protected]

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ