Το 1846, ένα απολίθωμα σαλιγκαριού που ανήκε στο είδος του χερσαίου σαλιγκαριού, γνωστού ως «Eremina Desertorum», μεταφέρθηκε από την Αίγυπτο και τοποθετήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο, στο τμήμα της Φυσικής Ιστορίας. Το σαλιγκάρι τοποθετήθηκε ως δείγμα, πάνω σε έναν πίνακα, με την επεξηγηματική ταμπελίτσα από κάτω.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1850, ένας επιμελητής του μουσείου, ο William Baird, ενώ εξέταζε κάποια άλλα δείγματα, παρατήρησε ένα «λεπτό υαλώδες κάλυμμα» που είχε καλύψει το άνοιγμα του κελύφους του σαλιγκαριού. Όταν οι συνθήκες είναι υπερβολικά ξηρές, τα σαλιγκάρια υποχωρούν στο εσωτερικό του κελύφους και σφραγίζουν την είσοδο με ένα είδος προσωρινού καλύμματος από αποξηραμένη βλέννα, το επίφραγμα. Σε αυτή την κατάσταση τα σαλιγκάρια βρίσκονται σε ένα είδος «νάρκης». Ο Baird, όμως, παρατήρησε ότι η μεμβράνη ήταν «φρέσκια», κάτι που τον έκανε να υποψιαστεί ότι το ζώο ήταν ζωντανό.

Τελικά, έβγαλε το σαλιγκάρι από τον πίνακα, το έριξε σε ένα ποτήρι με νερό και αυτό -ως εκ θαύματος- ξύπνησε από τη «χειμέρια» νάρκη του. Ήταν όντως ζωντανό και έζησε μάλιστα για ακόμη δύο ολόκληρα χρόνια πριν πεθάνει, οριστικά αυτήν τη φορά, και τοποθετηθεί πάλι στον πίνακα ως έκθεμα.