Κεντρική Φωτογραφία: Δημήτρης Λούτσιος

Ο Φάνος Θεοφάνους που αυτήν την περίοδο συμμετέχει στην παράσταση «Σ’ εσάς που με ακούτε» στη Νέα Σκηνή – ΘΟΚ, είναι ένας ηθοποιός που βρίσκεται -συνειδητά- σε συνεχή κίνηση. Έχοντας στα 28 του χρόνια αφήσει μια στρωμένη δουλειά για να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής σε μια ξένη πόλη, μπορεί πια να πει με σιγουριά ότι αισθάνεται πιο ελεύθερος από ποτέ.


Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Από τραπεζικός υπάλληλος στην Κύπρο, το 2018 βρέθηκα να σπουδάζω Υποκριτική στην Αθήνα ξεκινώντας ουσιαστικά δεύτερη φοιτητική ζωή στα 30 μου. Σήμερα, κλείνοντας 4 χρόνια ως επαγγελματίας ηθοποιός θα έλεγα πως έκανα τη σωστή επιλογή και σίγουρα θα το ξανάκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Με δουλειές στο θέατρο και στη διαφήμιση προς το παρόν σε Ελλάδα και Κύπρο, βρίσκω πάντα τρόπους να κινούμαι συνεχώς και να ανακαλύπτω καινούργια εργαλεία που θα με πάνε παρακάτω.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Από τα χρόνια της σχολής κιόλας είχα την ευκαιρία να δουλέψω επαγγελματικά στο θέατρο μπροστά, αλλά και πίσω από τη σκηνή. Αξέχαστη είναι η εμπειρία μου ως βοηθός της σκηνοθέτιδας Γεωργίας Μαυράγανη στο πρότζεκτ «Ο φοιτητής» του Αντόν Τσέχοφ. Έπειτα με το πέρας των σπουδών μου στην Αθήνα, σχεδόν αδιάκοπα έχω συμμετάσχει σε διάφορες παραστάσεις όπως το πρότζεκτ «Οι Πέτρες Μιλούν» σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου, το παιδικό μιούζικαλ «Ροβινσώνας Κρούσος» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το «Ρώτα με όταν ξυπνήσω» στην εφηβική σκηνή του ΘΟΚ σε σκηνοθεσία της αείμνηστης Αλεξίας Παπαλαζάρου, το πολυταξιδεμένο σε Αθήνα, Μεξικό και Κύπρο, «ΒΑΜ_ΒΟΟΜ» σε σκηνοθεσία Μάριου Κακουλλή, και τη συγκινητική non verbal παράσταση «Out of the Box» σε σκηνοθεσία Ελένης Αναστασίου. Το περασμένο φθινόπωρο συμμετείχα στους υπέροχους «Υπεργαλαξιακά Αποτυχημένοι» σε σκηνοθεσία Άρη Κυπριανού που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Τώρα και μέχρι τον Μάρτιο έχω τη μεγάλη χαρά να συμμετέχω στην παράσταση «Σ’ εσάς που με ακούτε» σε σκηνοθεσία Θανάση Γεωργίου στη Νέα Σκηνή - ΘΟΚ.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Με επηρεάζει ναι, δύσκολο να κάνεις αλλιώς. Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουμε να την επεξεργαστούμε. Οι πληροφορίες που δεχόμαστε πλέον είναι καταιγιστικές, οι εξελίξεις κυρίως στην πολιτική σκηνή μού δημιουργούν πάντα μια έγνοια που δεν τελειώνει. Μου αρέσει να μελετώ, να ενημερώνομαι λόγω και του πρώτου μου πτυχίου στις Πολιτικές Επιστήμες. Διαβάζω τακτικά εφημερίδα, παρακολουθώ τις εξελίξεις σε μεγάλα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η γνώση αυτή είναι πέρα για πέρα βοηθητική όταν παίρνω στα χέρια μου ένα έργο το οποίο αναπόφευκτα τοποθετείται κάπου χρονικά. Οφείλω να γνωρίζω τι συνέβαινε/συμβαίνει ιστορικά στην εποχή εκείνη. Ποιες πληροφορίες ή εξελίξεις συγκλονίζουν τους ήρωες που πάμε να υποδυθούμε. Είναι μια δουλειά που απαιτεί να γνωρίζεις πολλά και για πολλούς.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Η μουσική και η λογοτεχνία είναι τα κυριότερα μέσα συγκίνησης για μένα. Η μουσική με επηρεάζει γιατί λειτουργεί άμεσα, σχεδόν σωματικά αφού καθορίζει τον ρυθμό, τη διάρκεια, την ένταση. Η λογοτεχνία, από την άλλη, εκτός από τον εμπλουτισμό του φαντασιακού κόσμου, μού δείχνει διαρκώς πώς λίγες λέξεις μπορούν να κουβαλήσουν ολόκληρους κόσμους. Και οι δύο, με διαφορετικό τρόπο, μού θυμίζουν ότι η ουσία συχνά βρίσκεται σε αυτό που υπονοείται και όχι στο προφανές.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Η Κύπρος δεν σου τα δίνει όλα έτοιμα, αλλά σου μαθαίνει να τα εφευρίσκεις. Υπάρχουν περιορισμοί, (πολλών ειδών), αλλά ταυτόχρονα παρατηρώ μια έντονη ανάγκη για δημιουργία γύρω μου. Αυτό με κρατάει σε εγρήγορση. Ο τόπος μου είναι πάντα στην καρδιά μου όπου κι αν βρεθώ εν τέλει σε αυτήν τη ζωή. Είναι μεγάλη η χαρά μου αυτήν την περίοδο να βρίσκομαι εδώ και να γνωρίζω κόσμο, αλλά και ευκαιρίες για ανέλιξη και καλλιτεχνική ανάπτυξη.


Λέξεις, κίνηση, εκφράσεις… Υπάρχει κάτι που σε εκφράζει πιο φυσικά ή πιο δύσκολα;

Πίστευα πάντα πως η σιωπή είναι πιο εκκωφαντική από το οτιδήποτε. Αν πρέπει να επιλέξω κάτι από τα τρία αυτό θα ήταν οι λέξεις. Η μεγαλύτερη δοκιμασία όλων είναι οι λέξεις. Είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Από κάτω κρύβεται ένα πελώριο βουνό πράξεων, επιλογών, λαθών, συναισθημάτων, σκέψεων, ανθρώπων κτλ. Καλούμαστε να ερμηνεύσουμε τι θέλει να πει ο ήρωας με τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας. Τι πονοκέφαλος! Αλλά παράλληλα και τι μεγάλη η μαγεία που κρύβεται πίσω από τις λέξεις αυτές.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ το πόσο καθαρή είναι σε σύγκριση με την Αθήνα, πόσο πιο ασφαλής νιώθω στο να περπατήσω οποιαδήποτε ώρα. Βέβαια παντού υπάρχουν κίνδυνοι. Ωστόσο εδώ, έχοντας ζήσει 7 χρόνια Αθήνα, λέω μια χαρά είμαστε. Αυτό που ΔΕΝ αντέχω είναι την παντελή έλλειψη οργάνωσης και οράματος στις δημόσιες συγκοινωνίες. Παρακολουθώ τακτικά το τι συζητείται και πραγματικά απορώ με την τόση προχειρότητα. Η πόλη αυτή (και η χώρα γενικώς) χρειάζεται μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, τρένο). Οι αποστάσεις είναι τέτοιες που θα ευνοηθεί μεγάλη μερίδα του πληθυσμού όταν και εφόσον αποφασιστεί κάτι τέτοιο.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Ελληνικά μυθιστορήματα είναι το αγαπημένο μου λογοτεχνικό είδος. Αυτήν την περίοδο κυκλοφορώ με «Τα παιδιά της Νιόβης» του Τάσου Αθανασιάδη που περιγράφει με τρομερή γοητεία την ταραχώδη περίοδο του 1920 στην Μικρά Ασία.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Stay with me – Miki Matsubara


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Η υποψία ότι θα στερηθώ ελευθερίας ήταν αυτή που με έκανε να παρατήσω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία στα 28 και να φύγω για την Αθήνα κυνηγώντας τον στόχο του να ασχοληθώ εν τέλει με το θέατρο. Είχα θεωρητικά μια υποσχόμενη δουλειά στην τράπεζα, σταθερό εισόδημα κ.λπ., όμως, ορισμένες συνθήκες τότε με οδήγησαν στο να πάρω την καθοριστική απόφαση. Κάτι σαν αυτό που λέμε στο θέατρο ρωγμή. Πήγα, λοιπόν, στο άγνωστο, σε μια ξένη πόλη, σε μεγάλη θεωρητικά ηλικία και με μόνο εφόδιο τα όσα είχα μάθει από τη δασκάλα μου την Αλεξία Παπαλαζάρου. Είπα να το δοκιμάσω. Τι πιο απλό που όμως το ξεχνάμε. Έχουμε το δικαίωμα στη δοκιμή. Τι σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος; Να πατάς στα πόδια σου με σιγουριά; Δοκίμασε το. Κι αν δεν σου βγει so what;

Τώρα πια, με σιγουριά μπορώ να πω ότι αισθάνομαι πιο ελεύθερος από ποτέ.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να μείνω στάσιμος. Θέλω συνεχώς να δουλεύω γιατί αν κάτι με τρομάζει περισσότερο είναι η απραξία. Γι’ αυτό τον λόγο εργάζομαι παράλληλα και σε κάτι εντελώς διαφορετικό από τις τέχνες.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Θέλω να σου κάνω ένα δώρο, τι θα ήθελες;».