*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy


Tipster μου, καλημέρα. Ντρέπομαι πολύ που στέλνω εδώ, αλλά δεν είχα και πού αλλού να πω τον πόνο μου. Η αλήθεια είναι πως σε διαβάζω πολλά χρόνια, στα κρυφά, και έχω μάθει πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι 71 χρονών και είμαι παντρεμένη με τον άντρα μου εδώ και 45 χρόνια. Περάσαμε τα πάντα μαζί, παιδιά, δυσκολίες, χαρές, ρουτίνα, απώλειες. Είναι ο άνθρωπός μου, χωρίς καμία αμφιβολία. Το τελευταίο διάστημα ωστόσο, νιώθω ότι έχουμε απομακρυνθεί ερωτικά. Ξέρω πως δεν είμαστε στην πρώτη μας νιότη και ότι τα πράγματα δεν μπορούν να είναι όπως παλιά, αλλά όχι και νεκρή φύση. Αντί τώρα που είμαστε πιο ήρεμοι, χωρίς πολλές υποχρεώσεις και απαιτήσεις, να αναζωπυρώσουμε το πάθος μας, το έχουμε σκοτώσει εντελώς. Εγώ ακόμη θέλω σεξ. Εκείνος… όχι. Δεν είναι ότι δεν με θέλει. Είναι τρυφερός, με αγκαλιάζει, με φιλά, αλλά μέχρι εκεί. Όταν προσπαθώ να το πάω ένα βήμα πιο πέρα, είτε το αποφεύγει διακριτικά, είτε λέει ότι είναι κουρασμένος, είτε απλώς δεν «μπορεί» και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Από τη μία τον καταλαβαίνω. Τα χρόνια περνούν, το σώμα αλλάζει, οι αντοχές δεν είναι ίδιες. Από την άλλη όμως εγώ είμαι ακόμα εδώ. Με επιθυμία, με φαντασία, με ανάγκη. Και σου ομολογώ ότι νιώθω άσχημα και ενοχικά που το θέλω γιατί μας έπεισαν ότι από μία ηλικία και μετά, δεν «πρέπει» να υπάρχει πάθος, σεξ και γενικά δεν πρέπει να υπάρχει ζωή, παρά μόνο η αναμονή για τον θάνατο. Προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά νιώθω ότι τον φέρνω σε δύσκολη θέση. Δεν θέλω να τον πιέσω, ούτε να τον κάνω να νιώσει λίγος, ούτε, όμως, μπορώ να κάνω ότι αυτό το κομμάτι της ζωής μου τελείωσε. Υπάρχει τρόπος να τον «ξυπνήσω» ξανά ή πρέπει απλώς να αποδεχτώ ότι αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει για εμάς; Γιατί ειλικρινά, εγώ δεν είμαι έτοιμη να το κλείσω.


Αγαπημένη μου φίλη, ευχαριστώ για τη στήριξη και τα καλά σου λόγια. Έστω και ένας να μπορεί να λάβει μια μικρή βοήθεια ή στήριξη απ’ όσα εξομολογούμαστε σε αυτήν τη στήλη τόσα χρόνια, σημαίνει πως έχει νόημα αυτό που κάνουμε. Και ακριβώς επειδή τα λέμε τόσα χρόνια, θα έπρεπε να είχες αποβάλει από πάνω σου κάθε ενοχή για τον έρωτα και για τη ζωή. Αυτό που νιώθεις δεν είναι ούτε υπερβολικό ούτε ακατάλληλο για την ηλικία σου, είναι μια απόλυτα φυσική ανάγκη για επαφή, επιθυμία και ζωντάνια, και αυτά δεν έχουν ημερομηνία λήξης, όσο κι αν έχουμε μεγαλώσει με την ιδέα ότι κάποια στιγμή «πρέπει» να σβήνουν. Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει με τον άντρα σου δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν σε θέλει, γιατί πολύ συχνά σε αυτές τις ηλικίες μπαίνουν στο παιχνίδι άλλοι παράγοντες όπως η ανασφάλεια για το σώμα, ο φόβος ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί όπως παλιά και το άγχος της απόδοσης, και αντί να το εκφράσει ανοιχτά επιλέγει την αποφυγή γιατί είναι πιο εύκολο από το να εκτεθεί. Η προσέγγιση εδώ θέλει λεπτότητα και αλλαγή οπτικής, γιατί δεν βοηθά να υπάρχει πίεση ή σύγκριση με το παρελθόν, αλλά μια πιο ήρεμη επαναπροσέγγιση που να βασίζεται στην επαφή και όχι στην «επίδοση», δηλαδή περισσότερο άγγιγμα, φλερτ και οικειότητα, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει συγκεκριμένος στόχος ή αποτέλεσμα. Ίσως να βοηθήσει αν του μιλήσεις όχι μέσα από παράπονο αλλά μέσα από ευαλωτότητα, να του πεις ότι σου λείπει αυτή η πλευρά της σχέσης σας χωρίς να τον φέρεις σε θέση άμυνας ή αξιολόγησης, γιατί πολλές φορές αυτό που χρειάζεται είναι να νιώσει ξανά ασφάλεια για να πλησιάσει. Αν υπάρχει ακόμη επιθυμία μέσα του μπορεί να βρει τον δρόμο της προς τα έξω με τον χρόνο και με τον σωστό τρόπο, αν όμως δεν υπάρχει τότε θα χρειαστεί να δεις αυτήν την πραγματικότητα όπως είναι χωρίς όμως να ακυρώσεις το δικό σου κομμάτι. Γιατί το να θέλεις, να νιώθεις και να διεκδικείς δεν είναι κάτι που πρέπει να καταπιέσεις για να ταιριάξεις σε μια ιδέα ηλικίας, και η αλήθεια είναι πως το ότι στα 71 σου εξακολουθείς να έχεις αυτήν τη ζωντάνια μέσα σου δεν είναι πρόβλημα, είναι δύναμη.