Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται ότι δεν χρειάζεται σοβαρό λόγο για να επέμβει κάπου. Ενίοτε χρειάζεται απλώς έναν λόγο, άλλες φορές ούτε καν αυτόν. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας και της απαγωγής τού Νικολάς Μαδούρο, επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι ο εκλελεγμένος πρόεδρος της χώρας είναι δικτάτορας και ναρκέμπορος. Προφανώς η πράξη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και της κρατικής κυριαρχίας γεγονός, φυσικά, που για τον Αμερικανό πρόεδρο αποτελεί ψιλά γράμματα.

Ο Τραμπ, φυσικά, δεν εμφάνισε εαυτόν ως εισβολέα – πάγια και διαχρονική τακτική των ΗΠΑ. Εμφανίζεται ως ειρηνοποιός. Ως ο άνθρωπος – και η χώρα – που «αναγκάζεται» να παρέμβει εκεί όπου άλλοι απέτυχαν, που μπαίνει για να βάλει τάξη στο χάος.

Εμείς, λοιπόν, σκεφτήκαμε άλλες τέσσερεις χώρες της Ευρώπης (που, σημειωτέον, δεν έχει καταδικάσει την εισβολή του στη Βενεζουέλα), οι οποίες θα μπορούσαν να βρεθούν στο στόχαστρό του. Τα κάτωθι είναι προφανώς χιουμοριστικά και αποκύημα της φαντασίας μας, άλλη μια Δευτέρα στο γραφείο, η οποία μάς βρίσκει να παρακολουθούμε ενεοί όσα συμβαίνουν στον κόσμο.

Πρώτα η Ελλάδα. Υποκλοπές, λίστες, σκάνδαλα, χρεοκοπία, μια οικονομία στα όρια και η πλειοψηφία του λαού που με το ζόρι βγάζει τον μήνα. Μια δημοκρατία που συχνά μοιάζει να επιβιώνει περισσότερο ως αφήγημα παρά ως πράξη, με βασικό επιχείρημα το ένδοξο παρελθόν και το γνωστό «όταν εμείς χτίζαμε πολιτισμό, οι άλλοι μάζευαν καρπούς από τα δέντρα». Ο Τραμπ χαμογελά: ιδανικό έδαφος για να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός που θα φέρει «σταθερότητα» – δηλαδή βάσεις, επενδύσεις και μια σημαία να κυματίζει κάπου διακριτικά πίσω από την Ακρόπολη (ή και πάνω).

Παραδίπλα η Κύπρος μας που πληροί όλες τις προϋποθέσεις για μια (θεωρητική) επέμβαση των ΗΠΑ. Διαφθορά, τουρκική κατοχή, χρυσά διαβατήρια, ρωσικά κεφάλαια και τραπεζικά «θαύματα». Πλήρες πακέτο, ο Τραμπ δεν χρειάζεται καν αφορμή. Δηλώνει μεσολαβητής, μιλά για ειρήνη, ρίχνει τη λέξη «λύση» στο τραπέζι και κάτω από το τραπέζι μπαίνουν αγωγοί, γεωτρύπανα και συμβόλαια. Αν όλα πάνε καλά, παίρνει και μια υποψηφιότητα για Νόμπελ – που είναι ο και ο μεγάλος καημός του.

Μετά η Γαλλία. Διαδηλώσεις, αστυνομική βία, σκάνδαλα, φωτιές στους δρόμους και μια κοινωνία που δεν κάθεται ήσυχη. Πολύ επικίνδυνο αυτό. Ο Τραμπ ανακοινώνει ότι ανησυχεί βαθιά για τη δημοκρατία – κυρίως επειδή οι αριστεροί Γάλλοι κατεβαίνουν στον δρόμο πολύ συχνά και χωρίς άδεια. Ειρηνευτική παρέμβαση για να σωθεί η τάξη. Η ειρήνη, άλλωστε, χρειάζεται πειθαρχία.

Τέλος, η Ιταλία. Μαφία, σκάνδαλα που ξεχνιούνται πριν τελειώσουν, οι Ιταλοί που μια την άλλη κατεβαίνουν στους δρόμους αντιστεκόμενοι σε πολεμικούς προϋπολογισμούς και δηλώνοντας τη στήριξή τους στη Γάζα – την οποία ο Τραμπ, μην ξεχνάμε, ονειρεύεται να μετατρέψει σε Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής. Ο Τραμπ νιώθει σαν στο σπίτι του. Υπόσχεται ειρήνη, τάξη και επιχειρηματική λογική.

Και στο τέλος όλοι (τού) λένε και ευχαριστώ.