*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Tipster μου, καλησπέρα, δεν περίμενα ποτέ ότι θα βρεθώ σε αυτήν τη θέση. Πάντα ήμουν άνθρωπος της λογικής, της τάξης, των ορίων. Δεν μπλέκω συναισθηματικά εύκολα, ειδικά με ανθρώπους που ανήκουν σε έναν κόσμο πιο «μακρινό» από τον δικό μου. Είμαι 34 ετών και δουλεύω τα τελευταία δύο χρόνια σε μια εταιρεία. Η δουλειά μου είναι σχετικά μοναχική, με λίγες επαφές και συγκεκριμένη ρουτίνα. Εκείνος είναι ο προϊστάμενός μου. Δεν δουλεύουμε άμεσα μαζί καθημερινά, αλλά είναι πάντα παρών. Ήρεμος, σταθερός, με έναν τρόπο που δεν προσπαθεί να επιβληθεί, αλλά σε κάνει να τον σέβεσαι χωρίς να το καταλάβεις. Στην αρχή δεν τον είχα προσέξει ιδιαίτερα. Με τον καιρό όμως άρχισα να παρατηρώ λεπτομέρειες. Τον τρόπο που ακούει πριν μιλήσει. Τον τρόπο που δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του. Τον τρόπο που δείχνει να κουβαλά βάρος χωρίς να το δείχνει. Μια μέρα έτυχε να με ρωτήσει κάτι απλό, σχετικό με τη δουλειά. Η κουβέντα κράτησε λίγα λεπτά, αλλά για κάποιο λόγο εκείνη η στιγμή έμεινε μέσα μου. Δεν ήταν τι είπε. Ήταν ο τρόπος που με κοίταξε, σαν να υπήρχα εκείνη τη στιγμή, πραγματικά. Από τότε άρχισα να τον σκέφτομαι. Δεν ξέρω σχεδόν τίποτα για την προσωπική του ζωή. Δεν ξέρω αν είναι μόνος, αν έχει οικογένεια, αν υπάρχει χώρος για οτιδήποτε. Και δεν πρόκειται να ρωτήσω. Αυτό που με μπερδεύει περισσότερο είναι ότι δεν νιώθω μόνο έλξη. Νιώθω θαυμασμό. Σαν να αντιπροσωπεύει μια εκδοχή ωριμότητας που πάντα αναζητούσα. Σαν να βλέπω σε εκείνον μια ισορροπία που εγώ δεν έχω καταφέρει να βρω. Δεν θέλω να κάνω κάτι. Δεν θέλω να χαλάσω τις ισορροπίες. Δεν θέλω να εκτεθώ. Αλλά δεν μπορώ και να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχει. Είναι περίεργο πώς ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει σημαντικός για σένα χωρίς να το ξέρει. Χωρίς να έχει συμβεί τίποτα. Ίσως αυτό που νιώθω να μην αφορά τελικά εκείνον. Ίσως να αφορά αυτό που μου ξυπνά.



Θα σου μιλήσω λίγο απότομα, γιατί το χρειάζεσαι. Όχι για να σε πληγώσω, αλλά για να σε ξυπνήσω από αυτό το καταφύγιο των «δεν» που έχεις χτίσει γύρω σου. Δεν θέλω να του μιλήσω. Δεν θέλω να εκτεθώ. Δεν θέλω να χαλάσω τις ισορροπίες. Δεν θέλω να κάνω κάτι. Ξέρεις τι είναι όλα αυτά; Δεν είναι προστασία. Είναι φόβος μεταμφιεσμένος σε αξιοπρέπεια. Έχεις ήδη ζήσει αυτό το συναίσθημα. Το έχεις αφήσει να μπει μέσα σου, να σε αλλάξει, να σε απασχολεί, να σε κάνει να τον σκέφτεσαι. Αυτό που προσπαθείς τώρα να αποφύγεις δεν είναι εκείνον. Είναι την πιθανότητα να μάθεις ότι ίσως δεν είναι όπως τον έχεις φανταστεί. Ότι ίσως δεν σε δει. Ότι ίσως δεν υπάρξει συνέχεια. Και αυτό είναι το μόνο πραγματικό ρίσκο, η πραγματικότητα. Γιατί η φαντασία είναι ασφαλής. Δεν σε απορρίπτει ποτέ. Δεν σε εκθέτει. Δεν σε αναγκάζει να κινηθείς. Αλλά πρόσεξε κάτι, δεν σου λέω να του εξομολογηθείς τον έρωτά σου, ούτε να κάνεις κάτι δραματικό. Δεν σου λέω να γκρεμίσεις τη ζωή σου. Σου λέω να σταματήσεις να κρύβεσαι από το ίδιο σου το συναίσθημα. Μίλα του σαν άνθρωπος. Δες τον εκτός του βάθρου που τον έχεις τοποθετήσει. Γιατί τώρα δεν είσαι ερωτευμένη με αυτόν. Είσαι ερωτευμένη με αυτό που εκπροσωπεί για σένα. Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό πράγμα. Μπορεί τελικά να μην είναι τίποτα. Μπορεί να είναι απλώς ένας ήρεμος άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή σου και σου θύμισε κάτι που είχες ξεχάσει. Αλλά μην αφήσεις τη ζωή σου να γίνεται μια σειρά από σιωπηλές ιστορίες που δεν τόλμησες ποτέ να ζήσεις, μόνο και μόνο για να προστατεύσεις μια εικόνα ασφάλειας. Γιατί κάποια στιγμή, το μόνο που μένει, είναι τα «δεν» που έγιναν συνήθεια. Και αυτά, είναι πολύ πιο βαριά από μια πιθανή απόρριψη.