*Αν θέλεις κι εσύ απάντηση στην απορία σου, αν θέλεις να μοιραστείς μια ιστορία σου με την Tipster, γράψε στο sextalk@city.com.cy

Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισε όλο αυτό με τη γειτόνισσά μου, αλλά κάπου στην πορεία άρχισα να νιώθω ότι δεν ζω μόνο τη δική μου ζωή. Σαν κάποιος να την παρακολουθεί διαρκώς και να προσπαθεί να τη σχολιάσει και να την αντιγράψει. Ξέρει ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από το σπίτι μας, μάς κάνει παρατήρηση, δήθεν χαριτολογώντας ότι έχουμε συνεχώς καλεσμένους στο σπίτι. Έχει άποψη για το τι μαγειρεύουμε, για το κάθε πόσο βγαίνουμε. Το αντιλαμβάνεσαι; Ακόμη και για το ότι βγαίνουμε καθημερινές, ημέρα δουλειάς, την ενοχλεί. Στην αρχή το αγνοούσα, το έβλεπα και λίγο χαριτωμένο, αλλά πλέον έχει αρχίσει να γίνεται αφόρητο. Άσε που κάθε τόσο, θέλουν να έρχονται με τον άντρα της για να τους ταΐζουμε. Και επειδή δεν τους καλούμε, συνεχώς πετάνε μπηχτές. Πότε θα έρθουμε να φάμε, δεν σας βλέπουμε, συνεχώς έχετε κόσμο, συνεχώς λείπετε. Έπειτα αντιλήφθηκα και το άλλο, ό,τι παίρνουμε για το σπίτι μας, λίγο μετά το παίρνουν κι αυτοί. Είτε το ίδιο ακριβώς είτε από το ίδιο μέρος. Δεν είναι τόσο τα αντικείμενα που με ενοχλούν όσο το αίσθημα ότι κάποιος προσπαθεί να φορέσει τη ζωή σου σαν ρούχο. Και κλείνω με το πιο ενοχλητικό, τη διαρκή ανάγκη της να μιλά συνεχώς για το πόσο τέλεια είναι η σχέση της, πόσο σεξ κάνουν, πόσο πάθος υπάρχει, χωρίς να τη ρωτήσει κανείς. Κάθε κουβέντα καταλήγει εκεί, όχι σαν εξομολόγηση, αλλά σαν επίδειξη. Σαν να θέλει να μας πείσει για κάτι, αλλά μάλλον τον εαυτό της θέλει να πείσει. Και αυτό κουράζει. Κουράζει να ζεις με κάποιον που κοιτάζει τη ζωή σου αντί να ζει τη δική του. Και τελικά σε κάνει να καταλαβαίνεις πόσο βαριά μπορεί να γίνει η ζήλια όταν δεν έχει σχέση με τον άλλον, αλλά με το κενό μέσα σε αυτόν που ζηλεύει.



Πολύ τοξικό όλο αυτό που περιγράφεις αγαπητή φίλη, και νιώθω ότι η γειτόνισσά σου δεν ζηλεύει πράγματα, αλλά την αίσθηση ότι εσείς δεν προσπαθείτε να αποδείξετε κάτι. Και αυτό, είναι το πιο δύσπεπτο είδος ζήλιας. Γιατί δεν χορταίνει ποτέ. Δεν ικανοποιείται με ένα ίδιο τραπέζι, ένα ίδιο φωτιστικό ή ένα «κι εμείς τα ίδια κάνουμε». Θέλει διαρκώς να επιβεβαιώνει ότι δεν υστερεί. Ότι δεν μένει έξω από το κάδρο. Η γειτόνισσά σου δεν είναι απλώς αδιάκριτη. Είναι άνθρωπος που έχει ανάγκη να μετρά τον εαυτό της μέσα από τους άλλους. Και εσύ, χωρίς να το θέλεις, έχεις γίνει το μέτρο σύγκρισης. Όχι επειδή κάνεις κάτι υπερβολικό, αλλά ακριβώς επειδή δεν κάνεις. Δεν διαφημίζεις, δεν εξηγείς, δεν απολογείσαι. Ζεις. Και αυτό την τρελαίνει. Οι παρατηρήσεις για τους καλεσμένους, για το φαγητό, για το πότε βγαίνετε, δεν είναι κουβέντες. Είναι έλεγχος μεταμφιεσμένος σε χαριτωμενιά. Οι μπηχτές για το «πότε θα μας καλέσετε» δεν είναι ανάγκη για παρέα. Είναι απαίτηση πρόσβασης. Και οι αφηγήσεις για το πόσο τέλεια είναι η σχέση της δεν είναι μοίρασμα, είναι κραυγή. Γιατί όποιος είναι πραγματικά καλά, δεν χρειάζεται να το επαναλαμβάνει σε κάθε πρόταση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ζηλεύει. Το πρόβλημα είναι ότι σου ζητά να μικρύνεις για να νιώσει εκείνη εντάξει. Και αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Η μόνη σου άμυνα εδώ δεν είναι η εξήγηση, ούτε η ευγένεια που τεντώνεται μέχρι να σπάσει. Είναι τα όρια. Ήρεμα, καθαρά, χωρίς δράμα. Δεν απαντάς σε σχόλια, δεν δικαιολογείς επιλογές, δεν ανοίγεις το σπίτι σου από ενοχή. Όσο λιγότερο υλικό της δίνεις, τόσο λιγότερο θα έχει να φορέσει από τη ζωή σου. Η ζωή δεν είναι κοινόχρηστος χώρος. Και δεν χρειάζεται να εξηγείται σε κανέναν.