Από χθες το πρωί, η ανθρωπότητα βιώνει ακόμη μία βίαιη «ειρηνική» επίθεση της Δύσης, στη Μέση Ανατολή, με την πρόφαση της σωτηρίας του καταπιεσμένου λαού του Ιράν, από το καθεστώς των μουλάδων. Μόνο που κανείς δεν μας εξηγεί πως γίνεται να επεμβαίνεις για να προστατεύσεις ένα λαό από τον τύραννό του, και τελικά να τον σκοτώνεις αδιάκριτα. Μέχρι στιγμής οι άμαχοι νεκροί, ανάμεσά τους και ανήλικοι μαθητές, ξεπερνούν τους 200, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, να προσπαθούν να δικαιολογήσουν -ακόμη μία φορά- τα αδικαιολόγητα.

Στο μεταξύ, και ενώσω μαίνεται ένας πόλεμος που δεν κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί και μέχρι πού θα φτάσει, όλες οι πτήσεις από και προς τις επηρεαζόμενες περιοχές έχουν ακυρωθεί μέχρι νεοτέρας, με αποτέλεσμα όσοι βρίσκονταν σε χώρες όπως το Dubai, το Abu Dabi, το Ισραήλ κ.ο.κ να έχουν ουσιαστικά εγκλωβιστεί εκεί, μέχρις ότου ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, επαναλειτουργήσουν τα αεροδρόμια και μπορέσουν να επιστρέψουν ο καθένας στη χώρα του.

Ο Ανδρέας, χθες βράδυ επικοινώνησε μαζί μας, για να μας ενημερώσει ότι βρίσκεται μαζί με την οικογένειά του στο Dubai από χθες το πρωί, και σχεδόν 48 ώρες μετά, ούτε η Κυπριακή Πρεσβεία στο Abu Dabi ούτε και κάποιος άλλος επίσημος φορέας της Κυπριακής Δημοκρατίας επικοινώνησε μαζί τους ώστε να τους καθοδηγήσει για το τι πρέπει να κάνουν και για το πώς πρέπει να κινηθούν, ενώ η αεροπορική εταιρεία με την οποία θα επέστρεφαν Κύπρο, σε ηλεκτρονική επικοινωνία που είχαν μαζί τους -γιατί τηλεφωνικά δεν απαντούσε κανείς- τους ενημέρωσε πως δεν φέρει καμία ευθύνη και δεν μπορεί να τους βοηθήσει ή να τους καλύψει τη διαμονή, παρά μόνο να τους κάνει κράτηση για την επόμενη διαθέσιμη πτήση.

«Εμείς από τις 14 Φεβρουαρίου ήμασταν οικογενειακώς στο Abu Dabi για διακοπές και στις 28 Φεβρουαρίου ήταν προγραμματισμένη η πτήση επιστροφής μας στην Κύπρο, μέσω Dubai. Εφτά άτομα, ανάμεσά μας και δύο μωρά, κάτω του ενός έτους. Το μεσημέρι του Σαββάτου είχαμε φτάσει στο αεροδρόμιο στο Dubai, ακόμη δεν γνωρίζαμε τι είχε γίνει, και ετοιμαζόμασταν να πάμε για το check in μας. Εκείνη την ώρα δέχομαι τηλέφωνο από ένα φίλο πιλότο που είχε προσγειωθεί σε άλλο προορισμό της Ευρώπης, ο οποίος με ενημέρωσε για τα καθέκαστα και μου είπε μάλιστα πως το αεροπλάνο που θα μας μετέφερε είναι ακόμη στην Κύπρο και μάλλον η πτήση δεν θα γινόταν ποτέ». Όπως σημειώνει ο Ανδρέας, ενώ τα πράγματα είχαν ήδη πάρει τον δρόμο τους, η αεροπορική εταιρεία δεν είχε αποστείλει καμία ενημέρωση σχετικά.

«Καθώς μπαίναμε στο αεροδρόμιο, ένας άσχετος τύπος μάς φώναζε ότι όλες οι πτήσεις έχουν ακυρωθεί και καλύτερα να φύγουμε, αλλά ήταν όλα τόσα μπερδεμένα που νομίζαμε πως μας έκανε πλάκα ακόμη. Στο μεταξύ στο αεροδρόμιο να γίνεται χαμός. Προσπαθήσαμε να βρούμε το counter της αεροπορικής εταιρείας, αλλά ήταν όλα κλειστά και ρωτώντας εκεί ανθρώπους του αεροδρομίου, μας είπαν πως είναι καλύτερα να τους πάρουμε τηλέφωνο. Στο τηλέφωνο δεν έβγαινε κανείς και μας απάντησαν μόνο μέσω email, λέγοντάς μας ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη γι’ αυτό που συμβαίνει και δεν μπορούν να μας βοηθήσουν με τη διαμονή. Το μόνο που έκαναν, έπειτα από αρκετά email ήταν να μας κρατήσουν θέσεις για την επόμενη διαθέσιμη πτήση, την Κυριακή το βράδυ, που λίγο μετά ματαιώθηκε και αυτή, και να μας συμβουλεύσουν να φροντίσουμε να βρούμε κάπου να μείνουμε, με δικά μας έξοδα, αφού δεν είναι θέμα της εταιρείας. Καμία άλλη καθοδήγηση, καμία άλλη βοήθεια».

Όπως αναφέρει ο Ανδρέας στη CITY, αυτοί ήταν από τους τυχερούς καθώς είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν ένα ξενοδοχείο και να μείνουν σε ένα ασφαλές μέρος «Σίγουρα υπάρχουν άτομα που δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα, και αν ούτε εγώ την είχα, τότε θα μέναμε 7 άτομα με δύο παιδιά στο αεροδρόμιο να κοιμόμαστε στο πάτωμα, χωρίς ούτε τα βασικά» σημειώνει.

«Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο, μίλησα με την οικογένειά μου στην Κύπρο για να τους ενημερώσω πως είμαστε καλά και μου είπε ο πατέρας μου ότι στις ειδήσεις παρότρυναν όσους βρίσκονται στις περιοχές αυτές, να εγγραφούν στην πλατφόρμα «Connect2CY» και να επικοινωνήσουν με την πρεσβεία μας στο Abu Dabi για να μας καθοδηγήσουν. Κάναμε αμέσως εγγραφή και η εφτά, ενώ προσπάθησα από την ίδια ώρα να πάρω τηλέφωνο στην πρεσβεία μας, για να μάθω από τον τηλεφωνητή ότι εργάζονται Δευτέρα με Παρασκευή, ώρες γραφείου. Αντιλαμβάνεστε; Να γίνεται ουσιαστικά πόλεμος και η πρεσβεία της χώρας μας να κάνει σαββατοκύριακο. Στο μεταξύ ούτε μέσω της πλατφόρμα επικοινώνησε κάποιος μαζί μας, όλες αυτές τις ώρες. Ουσιαστικά βρισκόμαστε στο σκοτάδι, δεν έχουμε καμία επίσημη ενημέρωση από το κράτος μας, έστω και για ψυχολογική υποστήριξη, να ξέρουμε ότι υπάρχει κάποιος που προσπαθεί να μας βγάλει από αυτή την κατάσταση».

Τώρα, ποια είναι η κατάσταση;
Από το Σάββατο είμαστε κλεισμένοι στο ξενοδοχείο και δεν βγαίνουμε έξω. Όλο το βράδυ χτυπούσαν τα κινητά με έκτακτες προειδοποιήσεις, μάλλον επειδή καταρρίπτονταν συνεχώς drones, αλλά γενικά είμαστε ασφαλείς προς το παρόν.

Από την Κύπρο δεν είχατε καμία ενημέρωση ακόμη;
Μετά από πολλές προσπάθειες του πατέρα και της μητέρας μου, βρήκαμε ένα τηλέφωνο που απάντησε στο Υπ. Εξωτερικών, μόνο και μόνο για να μας ενημερώσει ότι προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι να μας πουν, καθώς συνεδριάζει το υπουργικό υπό τον Πρόεδρο και περιμένουν και αυτοί. Ενώ, όταν ξαναπήρα την πρεσβεία πριν από λίγο -αυτή τη φορά μου απάντησαν- και μου είπαν να μην τους παίρνω εγώ, και θα με πάρουν αυτοί πίσω. Τέτοια στήριξη και οργάνωση από το κράτος μας.

Στην τελευταία επικοινωνία που είχαμε με τον Ανδρέα και την οικογένειά του, δεν έχουμε καμία άλλη ενημέρωση ούτε και επικοινωνία με κάποιον επίσημο φορέα του κράτους, και παραμένουν στο σκοτάδι για το πώς πρέπει να κινηθούν ώστε να είναι ασφαλείς μέχρι να μπορούν να επιστρέψουν. Αυτό που μας τόνισε ο Ανδρέας στο τηλέφωνο είναι πως το χειρότερο συναίσθημα ήταν πως ένιωσαν εντελώς εγκαταλελειμμένοι από την ίδια τους τη χώρα, η οποία δεν έχει κάνει προς το παρόν καμία δράση για να τους προστατεύσει ή έστω να τους στηρίξει.