Φωτογραφίες: Σάββας Χρήστου


Ο Πάρις Χριστοφή ασχολείται με τη σκηνοθεσία και την κινηματογράφηση, δημιουργώντας έργα που εστιάζουν στον άνθρωπο, αλλά κυρίως στις κοινωνικές συγκρούσεις.

Ταινίες του έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό, ενώ ο ίδιος αισθάνεται ιδιαίτερα περήφανος για τη συμμετοχή του στο ντοκιμαντέρ για τα 40 χρόνια του ελληνικού ροκ συγκροτήματος Magic de Spell.

Στη συνέντευξή του στη CITY, μιλά για την 7η τέχνη και την Κύπρο ως χώρο δημιουργίας για νέους καλλιτέχνες.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Δεν θα ήμουν ο καλύτερος πλασιέ για τον εαυτό μου γιατί δεν θα είχα πολλά να σου πω, αλλά θα είχα πολλές εικόνες να σου δείξω. Είμαι ο Πάρις, γέννημα του 1993, μεγάλωσα με όνειρο να γίνω μουσικός και στην πορεία ερωτεύτηκα την 7η τέχνη. Ασχολούμαι με τη σκηνοθεσία, την κινηματογράφηση και τη φωτογραφία. Πού και πού όμως, επιστρέφω και στη μουσική για να εξασφαλίσω αυτήν τη μικρή δόση αδρεναλίνης. Στην ουσία ζω σε ένα μεταίχμιο.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Μια από τις δουλειές που με έχουν καθορίσει είναι η τελευταία μου ταινία με τίτλο «ΔΙΛΗΜΜΑ», η οποία έκανε πρεμιέρα στο 14ο φεστιβάλ ISFFC, στο θέατρο Ριάλτο. Επίσης έχει ταξιδέψει και σε άλλες χώρες με σημαντική διάκριση στο LIFF - SWEDEN ως BEST LGBT FILM. Έχω, επίσης, σκηνοθετήσει videoclips για εγχώριους καλλιτέχνες, τα οποία έχουν λάβει μέρος στο Cyprus music video festival. Κάτι για το οποίο ο έφηβος Πάρις θα ήταν περήφανος είναι το γεγονός ότι έκανα το μοντάζ στο ντοκιμαντέρ «ΔΙΑΣΧΙΖΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΦΛΕΓΟΜΑΙ», για τα 40 χρόνια του ελληνικού ροκ συγκροτήματος Magic de Spell.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;

Πιστεύω πως κάθε ενημερωμένος πολίτης επηρεάζεται, σε προσωπικό αλλά και σε επαγγελματικό επίπεδο, απ' όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ως άνθρωπος, αλλά και ως καλλιτέχνης, θα έλεγα ότι επηρεάζομαι σε μεγάλο βαθμό από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Όταν επιλέγεις να ασχοληθείς με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είναι σχεδόν αδύνατο να μην καταπιαστείς με τα προβλήματα, τις ανησυχίες και τα ερωτήματα που γεννά η κοινωνία γύρω σου.


Ποιες θεματικές σε εμπνέουν και πώς τις προσεγγίζεις μέσα από τη σκηνοθετική σου ματιά;

Τείνω να ασχολούμαι περισσότερο με το κοινωνικό δράμα, έργα τα οποία απεικονίζουν στιγμές και αποφάσεις ανθρώπων και συγκρούσεις της κοινωνίας με την ατομικότητα. Προσπαθώ να προσεγγίζω κάθε θέμα σε βάθος, ανεξάρτητα από τη φύση του, δημιουργώντας χαρακτήρες που προβληματίζονται, αμφισβητούν και έρχονται σε ρήξη με τις κοινωνικές νόρμες. Στόχος μου δεν είναι να δώσω έτοιμες απαντήσεις, αλλά να προκαλέσω σκέψη, ώστε ο θεατής να προβληματιστεί, να αναρωτηθεί και να αναζητήσει τις δικές του απαντήσεις.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Ξεκάθαρα η μουσική. Ασχολούμαι μαζί της από πολύ μικρή ηλικία και η συνεχής τριβή μου με αυτήν ήταν που με έκανε να την αγαπήσω πάνω απ’ όλα ως μορφή τέχνης. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η μουσική ήταν πάντα παρούσα. Έμπαινες μέσα και άκουγες δίσκους, κασέτες ή CDs από διαφορετικούς καλλιτέχνες να παίζουν σχεδόν όλη μέρα. Ακόμα και τώρα, την ώρα που απαντάω στις ερωτήσεις σας, ακούγεται μουσική στο background. Είναι κάτι που με συνοδεύει διαρκώς και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.

Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Σίγουρα δεν πρέπει να τα βλέπουμε όλα μαύρα. Από το νησί μας έχουν αναδειχθεί αρκετοί καταξιωμένοι καλλιτέχνες, με σημαντικές διακρίσεις τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Παράλληλα, γίνονται φιλότιμες προσπάθειες από ανθρώπους σε όλους τους τομείς, με στόχο την ανάπτυξη και την ενίσχυση του καλλιτεχνικού χώρου.

Ειδικά όσον αφορά τον κυπριακό κινηματογράφο, πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μεγάλη πρόοδο σε επίπεδο ποιότητας. Οι παραγωγές μας πλέον μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα σε αντίστοιχες παραγωγές του εξωτερικού και, σε πολλές περιπτώσεις, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από έργα με πολύ μεγαλύτερους προϋπολογισμούς.

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα. Τα εφόδια και η στήριξη που παρέχει η πολιτεία εξακολουθούν να είναι περιορισμένα, όπως και οι ευκαιρίες που δίνονται στους δημιουργούς. Γνωρίζω πολλούς αξιόλογους καλλιτέχνες που, για να μπορέσουν να συνεχίσουν να παράγουν τέχνη, αναγκάζονται να εργάζονται σε εντελώς διαφορετικούς τομείς για να βιοποριστούν!

Πιστεύω πως, για να ανθίσει πραγματικά ο πολιτισμός στη χώρα μας, χρειάζονται οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Άνθρωποι που θα έχουν το όραμα αλλά και τη βούληση να διεκδικήσουν περισσότερα για την τέχνη, είτε αυτό αφορά την ουσιαστική στήριξη των δημιουργών είτε την αύξηση του κρατικού προϋπολογισμού που διατίθεται στον πολιτισμό.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αρχικά, να πω ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λεμεσό. Τα τελευταία 12 χρόνια, όμως, ζω στη Λευκωσία. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη Λευκωσία είναι η παλιά πόλη και η κουλτούρα που έχει. Είναι ένας χώρος με χαρακτήρα, ιστορία και ζωή. Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου είναι ότι μεγαλώσαμε με τα συρματοπλέγματα να μοιάζουν φυσιολογικά. Και δεν είναι.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Άργησα λίγο, αλλά ξεκίνησα να διαβάζω το 1984 του Τζορτζ Όργουελ.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Έχω την τάση να κολλάω με ένα τραγούδι κατά διαστήματα. Αυτήν την περίοδο έχω κολλήσει με το «Μπρανκαλεόνε» του Παύλου Παυλίδη και το ακούω συνέχεια.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Η λέξη «ελευθερία» κρύβει μεγάλη σημασία. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι νιώθω ελεύθερος. Ίσως γιατί γεννήθηκα με κάποια προνόμια που πολλές φορές ούτε τα αντιλαμβανόμαστε.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ελεύθεροι. Γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με καταπίεση, διακρίσεις ή φόβο. Οπότε, όσο κι αν νιώθω εγώ ελεύθερος, δεν μπορώ να σταματήσω εκεί. Θεωρώ ότι έχουμε ευθύνη να διεκδικούμε και την ελευθερία των άλλων.

Για μένα ελευθερία είναι να μπορώ να πάω όπου θέλω, να λέω τη γνώμη μου χωρίς να φοβάμαι και να μπορώ να εμπιστεύομαι τους θεσμούς. Και δυστυχώς αυτά που για εμάς μπορεί να φαίνονται αυτονόητα, σε πολλά μέρη του κόσμου δεν είναι καθόλου αυτονόητα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Νομίζω ότι ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι ο χρόνος. Όχι με την έννοια τού να μεγαλώσω, αλλά με την έννοια να μην προλάβω να κάνω όλα όσα θέλω. Δεν θα ήθελα να φτάσω σε μια ηλικία και κοιτάζοντας πίσω, να μετανιώσω για πράγματα που δεν τόλμησα ή δεν έκανα όταν είχα την ευκαιρία.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Ψάχνεις παραγωγό για την επόμενή σου ταινία; (χαχαχα)

Αλήθεια ποτέ δεν έχω σκεφτεί αυτήν την ερώτηση. Νομίζω πως θα ήθελα οι άνθρωποι να ρωτούν πιο συχνά «Είσαι καλά;» και να το εννοούν πραγματικά. Να τους ενδιαφέρει η απάντηση, να θέλουν όντως να μάθουν πώς είσαι και να είναι πρόθυμοι να ακούσουν, χωρίς βιασύνη και χωρίς να περιμένουν απλώς ένα τυπικό «ναι».