Η Ήβη Χατζηβασιλείου προσεγγίζει την κίνηση ως μέσο κατανόησης του ανθρώπου, εστιάζοντας τόσο σε όσα εκφράζονται όσο και στις μικρές, καθημερινές στιγμές. Η δουλειά της κινείται ανάμεσα στην έρευνα και τη δημιουργία, κυρίως μέσα από την ανάγκη της για σύνδεση με τον εαυτό της και τους συνεργάτες της.

Στη συνέντευξή της στη CITY, μιλά για τη σχολή χορού της, τα όσα την επηρεάζουν σαν άνθρωπο και πως αυτά εκφράζονται μέσα από τη δουλειά της.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Δυσκολεύομαι να περιγράψω τον εαυτό μου μέσα από τίτλους.

Είμαι χορογράφος, performer, κινησιολόγος και δασκάλα χορού. Συνίδρυσα το Vert School of Dance, όπου διδάσκω, έναν χώρο που αγαπώ βαθιά γιατί μου υπενθυμίζει καθημερινά τη δύναμη της συνύπαρξης, της αποδοχής και της δημιουργίας.

Αν όμως έπρεπε να πω τι πραγματικά με κινεί, θα έλεγα ότι με ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Η ψυχολογία του, η φιλοσοφία, οι σχέσεις του, οι αντιφάσεις του. Με ενδιαφέρει να παρατηρώ όσα λέγονται, αλλά κυρίως όσα δεν λέγονται. Να ανακαλύπτω τι κρύβεται πίσω από μια κίνηση, μια σιωπή ή ένα βλέμμα.

Δεν πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάτι που βρίσκεις. Πιστεύω ότι είναι κάτι που συνεχώς αναζητάς. Αυτό προσπαθώ να κάνω σε κάθε δημιουργία. Όχι να αποδείξω μια αλήθεια, αλλά να ερευνήσω τη δική μου, μαζί με τους ανθρώπους που δημιουργούν δίπλα μου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ανακαλύπτουμε τη δική μας αλήθεια· αυτή που ανήκει στη συγκεκριμένη στιγμή, στο συγκεκριμένο έργο και στους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Αυτή την αλήθεια επιλέγουμε να μοιραστούμε με το κοινό. Όχι γιατί περιμένω να συμφωνήσει μαζί μας, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δική του αλήθεια. Κι όταν αυτές οι διαφορετικές αλήθειες συναντιούνται με ειλικρίνεια, τότε μπορεί να γεννηθεί ένας πραγματικός διάλογος.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η δουλειά μου έχει παρουσιαστεί στην Κύπρο και στο εξωτερικό, μέσα από παραστάσεις χορού, θεατρικές παραγωγές και φεστιβάλ, τόσο ως performer όσο και ως χορογράφος και κινησιολόγος.

Κάθε συνεργασία αποτελεί για μένα μια νέα έρευνα. Κάθε έργο, κάθε συνάντηση και κάθε άνθρωπος αφήνει κάτι μέσα μου και επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζω να δημιουργώ.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν ναι, πώς εκφράζεται μέσα από τη δουλειά σου;

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να δημιουργήσω χωρίς να επηρεάζομαι από τον κόσμο γύρω μου.

Με εμπνέει η δύναμη της γυναίκας, η ανθεκτικότητα και η ευαισθησία της. Με πληγώνει η αδικία απέναντι στους ανθρώπους, στα ζώα και σε κάθε τι διαφορετικό. Ταυτόχρονα, δεν παύω να συγκινούμαι από τις μικρές στιγμές μαγείας της καθημερινότητας· έναν άνθρωπο που βοηθά έναν άγνωστο, κάποιον που φροντίζει ένα τραυματισμένο ζώο, μια πράξη καλοσύνης που ίσως περάσει απαρατήρητη.

Νιώθω ότι η δημιουργία μου γεννιέται ανάμεσα στην ελπίδα και στη σκληρότητα της κοινωνίας. Εκεί βρίσκω την ανάγκη να δημιουργήσω.

Δεν με ενδιαφέρει να χρησιμοποιώ την τέχνη για να δώσω απαντήσεις. Με ενδιαφέρει να ερευνώ, μαζί με τους συνεργάτες μου, όσα μας απασχολούν και να μοιραζόμαστε με ειλικρίνεια αυτό που ανακαλύπτουμε. Δεν περιμένω ο θεατής να συμφωνήσει με τη δική μας αλήθεια. Ελπίζω όμως ότι, συναντώντας την, θα έρθει λίγο πιο κοντά στη δική του.

Από πού αντλείς έμπνευση όταν δημιουργείς μια χορογραφία;

Από την ανάγκη να ερευνήσω. Κάθε έργο ξεκινά από μια απορία, μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή κάτι που με απασχολεί βαθιά.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μία μοναδική αλήθεια που περιμένει να τη βρούμε. Πιστεύω ότι μέσα από την έρευνα, τις δοκιμές, τις συζητήσεις και τη συνύπαρξη ανακαλύπτουμε τη δική μας αλήθεια.

Στον χορό προσπαθώ να βρω την αλήθεια αυτού που έχω ανάγκη να επικοινωνήσω. Στη συνέχεια αναζητώ την αλήθεια των ανθρώπων που δημιουργούν μαζί μου. Μέσα από αυτή τη συνάντηση γεννιέται κάτι νέο, που δεν ανήκει πια αποκλειστικά σε κανέναν μας.

Αυτή είναι η αλήθεια που θέλουμε να μοιραστούμε με το κοινό. Όχι ως βεβαιότητα, αλλά ως μια ειλικρινής κατάθεση της διαδρομής μας. Κι αν ο θεατής αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό του μέσα σε αυτή, ακόμη κι αν η δική του αλήθεια είναι διαφορετική από τη δική μας, τότε πιστεύω ότι η επικοινωνία έχει πραγματικά συμβεί.


Ποια μορφή τέχνης, πέρα από τον χορό, επηρεάζει περισσότερο τη δουλειά σου;

Το θέατρο. Με συναρπάζει η διαδικασία της έρευνας που προηγείται μιας παράστασης. Με ενδιαφέρει να κατανοήσω την αλήθεια ενός κειμένου, ενός χαρακτήρα, μιας σχέσης, αλλά και την αλήθεια που επιθυμεί να μοιραστεί ο εκάστοτε σκηνοθέτης.

Ως κινησιολόγος, η κίνηση δεν έρχεται ποτέ για να διακοσμήσει μια παράσταση. Προσπαθώ να γεννιέται οργανικά από τον κόσμο του έργου, από τους χαρακτήρες και από τη δημιουργική έρευνα που έχει προηγηθεί.

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο, είτε στο θέατρο είτε στον χορό, δεν είναι να καταλήξουμε σε μια απάντηση, αλλά να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον άνθρωπο.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Η Κύπρος έχει εξαιρετικούς καλλιτέχνες που δημιουργούν με πάθος, επιμονή και γενναιοδωρία. Θα ήθελα όμως να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερη εμπιστοσύνη στους ίδιους τους δημιουργούς. Περισσότερες επιχορηγήσεις, περισσότερα φεστιβάλ, αλλά και περισσότεροι χώροι όπου οι καλλιτέχνες να μπορούν να ερευνούν, να δημιουργούν και να επικοινωνούν μέσα από τη δική τους καλλιτεχνική γλώσσα.

Θα ήθελα επίσης να υπάρχουν περισσότεροι ασφαλείς χώροι συνάντησης, όπου ο καθένας να νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί τη δική του αλήθεια, χωρίς φόβο ότι πρέπει να προσαρμοστεί, να εξηγήσει ή να αποδείξει την αξία της.

Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ένας τρόπος να κατανοούμε καλύτερα τον κόσμο, τους άλλους και τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ τους ανθρώπους μου και τις κοινότητες που μπορούν να δημιουργηθούν ακόμη και σε έναν μικρό τόπο.

Αυτό που μου λείπει είναι περισσότεροι χώροι συνάντησης. Χώροι όπου οι άνθρωποι μπορούν να συνομιλούν μέσα από την τέχνη, χωρίς βιασύνη και χωρίς θόρυβο. Χώροι όπου όλοι θα νιώθουν ασφαλείς να μοιραστούν τη δική τους αλήθεια. Και, ίσως λίγο περισσότερο, η θάλασσα. Είναι ο τόπος όπου ηρεμώ, αναπνέω και ξαναβρίσκω τον εαυτό μου.


Τι διαβάζεις αυτή την περίοδο;

Συνήθως κινούμαι ανάμεσα σε βιβλία ψυχολογίας, φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και θεάτρου.

Με ενδιαφέρει να κατανοώ καλύτερα τον άνθρωπο. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το θέμα που επιστρέφει ξανά και ξανά στη δουλειά μου.

Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Δεν έχω ποτέ μόνο ένα τραγούδι στο repeat.

Κάθε περίοδος της ζωής μου έχει το δικό της μουσικό τοπίο. Όταν δημιουργώ, η μουσική γίνεται σχεδόν ένας ακόμη συνομιλητής.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Ελευθερία είναι να τολμάμε να ερωτευόμαστε. Να αγαπάμε χωρίς όρια. Να αποδεχόμαστε τους άλλους, το διαφορετικό, τον εαυτό μας και όλα μας τα συναισθήματα.

Πιστεύω πως πολλές φορές φοβόμαστε να νιώσουμε. Προσπαθούμε να κρύψουμε όσα μας δυσκολεύουν ή να τα ελέγξουμε. Κι όμως, τα συναισθήματά μας είναι ίσως αυτό που μας διαφοροποιεί περισσότερο ως ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να τα πολεμάμε, αλλά να τα αγκαλιάζουμε. Να τα ακούμε, να τα αποδεχόμαστε και να μαθαίνουμε από αυτά.

Για μένα, ελευθερία είναι να μπορείς να υπάρχεις αυθεντικά. Να μη χρειάζεται να χωρέσεις στις προσδοκίες κανενός. Να έχεις το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου, ακόμη κι όταν αυτό σε κάνει ευάλωτο.

Δεν ξέρω αν αισθάνεται κανείς ποτέ απόλυτα ελεύθερος. Ίσως η ελευθερία να μην είναι ένας προορισμός, αλλά μια καθημερινή επιλογή να είμαστε λίγο πιο αληθινοί απέναντι στον εαυτό μας.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να σταματήσω να αναρωτιέμαι. Να πάψω να συγκινούμαι. Να πάψω να αμφισβητώ. Να πιστέψω ότι τα έχω καταλάβει όλα.

Νομίζω πως από τη στιγμή που σταματά η περιέργεια, σταματά και η δημιουργία.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Τι ανακάλυψες μέσα από αυτή τη δημιουργία;»

Γιατί τελικά αυτό είναι που με ενδιαφέρει περισσότερο. Όχι μόνο το έργο που παρουσιάζεται στο τέλος, αλλά όλα όσα αλλάζουν μέσα μου και γύρω μου κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Εκεί βρίσκεται η πραγματική αξία της δημιουργίας.