First night, last night [Cyprus Film Days 2014]

Η αίθουσα σκοτεινιάζει, τα χειροκροτήματα σβήνουν, οι συζητήσεις σταματούν και η οθόνη μεγαλώνει. Αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος που ακούγεται όταν η οθόνη στη σκηνή του Θεάτρου «Ριάλτο» μεγαλώνει για να αρχίσει η προβολή της ταινίας, αποτελεί για εμένα την έναρξη του φεστιβάλ «Cyprus Film Days». Την απολάμβανα ανέκαθεν, την απόλαυσα και εχθές.

Ήταν ένα μάλλον κρύο απόγευμα. Από αυτά τα μουντά, γκρίζα απογεύματα που δεν σου δίνουν ελπίδες για κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό.

Στην πλατεία Ηρώων, η τροχαία είχε κλείσει τον δρόμο μπροστά από το Ριάλτο. Στην γκαλερί ακριβώς δίπλα από το θέατρο, οι πρόβες πήγαιναν καλά και τα φώτα άρχισαν να δίνουν ένα όμορφο αποτέλεσμα. Από παντού εμφανίζονταν άνθρωποι ντυμένοι στα λευκά κρατώντας κρουστά.

Συνηθισμένο ή όχι, το θέαμα μπροστά από το Ριάλτο δεν περνούσε απαρατήρητο. Δεν ξέρω πότε ακριβώς μαζεύτηκε όλος αυτός ο κόσμος στο θέατρο. Ούτε κατάλαβα πότε τα φώτα ζέσταναν το κλίμα. Απλά κάποια στιγμή οι άνθρωποι με τα άσπρα, παρατάθηκαν στο δρόμο κοιτώντας την είσοδο και το κόσμο και άρχισαν με τη μουσική να μας αλλάζουν τη διάθεση. Έγινε πιο πανηγυρική, πιο εύθυμη, πιο ευχάριστη και ξεσηκωτική -αγαπώ την λέξη. Εχθές στο Ριάλτο είχαμε γιορτή και δεν πέρασε απαρατήρητη. Οι Batukinio, ήταν απολαυστικοί. Κατάφεραν να μας βάλουν στο κλίμα όλους εν ριπή τυμπάνου...Είμαι σίγουρη πως όλο και κάποιο post, θα πέτυχες στο facebook, αν κρίνω από τις φωτογραφήσεις και κινηματογραφήσεις την ώρα της παράστασής τους.

Η αναμονή στο box office των θεάτρων, ανέκαθεν με ευχαριστούσε. Δεν το θεώρησα ποτέ χάσιμο χρόνου. Τουναντίον. Όσο περισσότερη ουρά, τόσο μεγαλύτερη χαρά για την ανταπόκριση ανθρώπων που η δουλειά τους είναι να πείσουν, πως αυτό που ξέρουν να κάνουν, το κάνουν καλά και αξίζει αν όχι την εκτίμηση, τουλάχιστον την ευκαιρία να σε πείσουν.

“Omar” η ταινία που εγκαινίασε τις προβολές στο Ριάλτο. 96 λεπτά καθηλωμένη στην καρέκλα. 96 λεπτά τα μάτια ορθάνοιχτα. Τσιμουδιά. Και όταν τα φώτα ανάβουν και οι πόρτες ανάβουν, θέλεις ένα πλάσμα για να συζητήσεις την ταινία. Θέλεις να πεις την γνώμη σου και να ρίξεις την ψήφο σου.

Ενδεχομένως τα βήματα από το Ριάλτο μέχρι τη γκαλερί δίπλα, όπου το party έναρξης με «Latin Touch» είχε ήδη αρχίσει, να κράτησε λίγο παραπάνω. Λίγο η κουβέντα με τον Κώστα Κωνσταντινίδη και τον Άδωνη Φλωρίδη, λίγο τα σχόλια για την ταινία με την κυρία Doetzer, να καθυστέρησαν την άφιξη στο bar.

Δεν έχουμε έχουμε φεστιβαλική παράδοση στην Κύπρο. Δεν είναι κακό ή κατακριτέο. Απλά δεν έτυχε. Έχουμε όμως φεστιβαλική κουλτούρα και αυτό είναι σημαντικό. Πιθανόν για αυτό και τα λίγα φεστιβάλ που διοργανώνονται με συνέπεια και συνέχεια, να είναι τόσο επιτυχημένα. Επιτυχημένα όχι μόνο από άποψη προσέλευσης. Το παρεΐστικο κλίμα, η ευχάριστη διάθεση, οι ποικίλες εντυπώσεις, οι εκπλήξεις, οι εναλλαγές και η αναμονή για το επόμενο μετά το party λήξης, κάνουν ένα φεστιβάλ πετυχημένο. Αυτά τα χαρακτηριστικά υπάρχουν στο “Cyprus Film Days”. Ξεκίνησε δειλά και αγκαλιάστηκε διστακτικά. Συνεχίζει να φέρνει ταινίες που ενδεχομένως να μην έβρισκαν αλλιώς το δρόμο για τη σκοτεινή αίθουσα, συστήνει καινούργιους δημιουργούς και μας θυμίζει παλαιότερους, μας ενημερώνει για τις καινούργιες κινηματογραφικές πρακτικές και προβάλει τις κυπριακές παραγωγές.

Το Cyprus Film Days μέχρι και τις 14 Απριλίου, στο Ριάλτο της Λεμεσού και το Ζήνα Πάλλας της Λευκωσίας, επιδιώκει να του δώσεις την ευκαιρία να σε ταξιδέψει.

Απόψε, 05/04, η πρώτη προβολή θα γίνει στις 18.00. Την ταινία Evaporating Borders της Iva Radivojevic, θα διαδεχτεί η ταινία Club Sandwich στις 20.00 και το Love Steaks στις 22.00.


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ