«Η μέρα της συγγνώμης που καθυστερήσαμε 41 χρόνια»

Ένα αισιόδοξο κείμενο για το μέλλον της Κύπρου δημοσιεύει με αφορμή τη σημερινή, μαύρη επέτειο της εισβολής, η τουρκοκυπριακή διαδικτυακή ειδησεογραφική εφημερίδα GazeddaKibris.

 


Πρόκειται για ένα εξομολογητικό, ώριμο και υπερβατικό κείμενο που εκμπέμπει ένα πνεύμα το οποίο, αν τελικά μεταλαμπαδευτεί στην πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού μας, θα συμβάλει ουσιαστικά στο να έρθουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες και καλύτερες μέρες.

Σαράντα ένα χρόνια μιας ανούσιας διχοτόμησης, είναι άλλωστε, πάρα πολλά.

Το κείμενο έχει δημοσιευθεί σε τουρκικά και ελληνικά και κάνει λόγο για «τη μέρα της συγγνώμης που άργησε πενήντα χρόνια»:

Διαβάστε το αυτούσιο:

«Η τουρκοκυπριακή κοινότητα πίστευε ότι αυτοί και αυτά που ήρθαν την 20η Ιουλίου 1974 θα έφερναν την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Αμέσως μετά τα γεγονότα δεν ήταν δυνατό να αντιμετωπιστεί η αλήθεια. Το μίσος και ο θυμός προσπέρασαν τον ορθολογισμό και το αίσθημα της συμπάθειας.

Κανένας δεν ήξερε εκείνες τις μέρες ότι 41 χρόνια μετά απέναντι από την αδικία θα υπήρχε ακόμα μεγαλύτερη αδικία, ότι επιθυμώντας την ελευθερία θα ερχόταν η αιχμαλωσία, ότι επιδιώκοντας την σωτηρία θα κυριαρχούσε η καταδυνάστευση.

Σήμερα είναι το 41ο έτος της διχοτόμησης της χώρας μας. Στα 41 χρόνια οι κοινότητες της Κύπρου αντιμετώπισαν πάρα πολλές δυσκολίες. Δοκιμάζοντας να βρουν τον εαυτό τους μακριά από τη συμπάθεια για τον πόνο του άλλου, οι κοινότητες της Κύπρου δεν κατάφεραν να χτίσουν το δικό τους μέλλον, τη μοίρα τους.

Οι συνέπειες από τα λάθη που έγιναν, δεν παρήγαγαν κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από μια χώρα στην οποία χιλιάδες ξένων στρατιωτών κυκλοφορούν ελεύθερα, περιοχές τις οποίες δεν μπορούμε να συναντήσουμε, πεδία στα οποία απαγορεύεται η φωτογράφηση και το μίσος για τον «άλλο» ακάλυπτο και φανερό.

Η μέρα στην οποία βιώθηκε ο πόνος, η μέρα κατά την οποία άνθρωποι πέθαναν και άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, η μέρα στην οποία κυριάρχησε ο φόβος, δεν είναι γιορτή. Το να γιορτάζει κάποιος τη σημερινή μέρα λες και είναι γιορτή, δηλαδή να γιορτάζει κάποιος μετά το θάνατο και τον πόνο, δεν είναι κάτι που μπορούν να κάνουν άνθρωποι με συνείδηση.

Για αυτόν το λόγο, η 20η Ιουλίου είναι μια μέρα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία και τη συνείδησή μας.

Είναι μια μέρα «συγνώμης» που καθυστέρησε 41 χρόνια, αλλά που πρέπει να ειπωθεί για να νοηματοδοτήσουμε ξανά με τη δικαιοσύνη την ιστορία της χώρας μας, την κοινοτική μας προσωπικότητα και την ατομική μας συνείδηση, για να αντιμετωπίσουμε τον πόνο του «άλλου». Με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθεί μια Κύπρος στην οποία θα κυριαρχήσει ο ορθολογισμός αντί του βαρύγδουπου εθνικισμού, στην οποία θα κυριαρχήσει η συνείδηση και η ειρήνη… 

 

Μεταφερθείτε στο πρωτότυπο κείμενο εδώ

 

(Πηγή κεντρικής εικόνας: Cyprus Community Media Centre)


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ