Μιλώντας με σύγχρονους βασιλιάδες της Λεμεσού

Με τη βασίλισσα της κρίσης και της τρέλας και με τον βασιλιά Μνημόνιο

 

Από τη Μήνα Χρυσάνθου

Φωτογραφίες Γιώργος Μιχαήλ

 


Στο πλαίσιο ρεπορτάζ της για το καρναβάλι της Λεμεσού, η Σημερινή βρέθηκε στην ανακαινισμένη πρώην οικία Επάρχου στη Λεμεσό, όπου βρίσκεται το ιστορικό αρχείο της πόλης και συνομίλησε με δύο σύγχρονους βασιλιάδες του καρναβαλιού.

Η Έρμα Στυλιανίδου ήταν η βασίλισσα «της κρίσης και της τρέλας» το 2013.

Η αμφίεσή της ήταν επηρεασμένη από την οικονομική κρίση και η βασίλισσα εμφανίστηκε πάνω στο φωταγωγημένο της άρμα με τη συνοδεία τυμπανιστών, μαζορεττών, Κύπριων κανταδόρων και της φιλαρμονικής του Δήμου.

«Από μικρή ήθελα να γίνω βασίλισσα του καρναβαλιού και σκεφτόμουν ότι ήθελα να παροτρύνω τον κόσμο να χορεύει και να συμμετέχει σε όλες τις εκδηλώσεις που διοργανώνονται από τον Δήμο. Το καρναβάλι για εμένα είναι δέκα μέρες που μπορώ να ξεφύγω από την πραγματικότητα, να φορτίζω τις μπαταρίες μου και αντέχω τον υπόλοιπο χρόνο. Ξεφεύγω για λίγες μέρες από τα προβλήματα και το άγχος της καθημερινότητας. Το καρναβάλι είναι μια γιορτή όπου συμμετέχει όλος ο κόσμος, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, ηλικίας και επαγγέλματος. Όλοι γινόμαστε ένα και χορεύουμε και διασκεδάζουμε μαζί. Το καρναβάλι ενώνει όλες τις διαφορετικές τάξεις μίας πόλης. Φτωχοί, πλούσιοι και μεσαία τάξη γιορτάζουν αυτή τη γιορτή μαζί, χωρίς σύνορα», σημειώνει η κ. Ερμούλα.

 


Από μικρή ήθελα να γίνω βασίλισσα


 

 

«Από τριών χρονών με έντυναν οι γονείς μου και με έπαιρναν στην παιδική παρέλαση της Λεμεσού. Κάθε χρόνο ανυπομονούσα για την ώρα που θα διάλεγα τι θα ντυθώ, από βασίλισσα, γατάκι μέχρι και Ρωμαίος στρατιώτης είχα ντυθεί. Αλλά τις περισσότερες φορές επέλεγα να ντυθώ βασίλισσα, επειδή με εξέφραζε απόλυτα, ήταν έμφυτο. Και επιπλέον ο πατέρας μου, τώρα που έχω εμπλακεί τόσο πολύ με το καρναβάλι, και προπάντων από τότε που έγινα βασίλισσα του καρναβαλιού, μου λέει ότι έπρεπε να γεννηθώ σε μια βασιλική οικογένεια, γιατί νιώθω και συμπεριφέρομαι σαν βασίλισσα».

 

Aναφορικά με τα σατιρικά άρματα στις παρελάσεις και τα σατιρικά κοστούμια, η κ. Στυλιανίδου ανέφερε ότι το καρναβάλι ξεκίνησε σαν αναπαράσταση της καθημερινής ζωής.

«Για παράδειγμα, στην αρχαιότητα μπορεί στην παρέλαση να έκαναν αναπαράσταση μιας γέννας ή μιας κηδείας. Τη σημερινή της μορφή η παρέλαση είναι από την εποχή που ήρθαν οι Άγγλοι που άρχισε να την παίρνει. Υπήρχε επίσης εποχή που τα άρματα ήταν διαφημιστικά, όπως για παράδειγμα άρματα της KEO ή της Coca-Cola. Μετά κατήργησαν τα διαφημιστικά, όμως το σατιρικό στοιχείο ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο πνεύμα του καρναβαλιού. Ήταν και ο μοναδικός τρόπος να εκφράσει ο κόσμος, με έναν ανάλαφρο τρόπο τα παράπονά του προς την κοινωνία. Επιπλέον παλιά, όταν δεν υπήρχε το διαδίκτυο και δεν μπορούσε ο κόσμος να εκφραστεί ελεύθερα, ήταν ο μοναδικός τρόπος για να διαμαρτυρηθεί δημόσια».

 


Το σατιρικό στοιχείο ήταν, είναι και θα είναι πάντα στο πνεύμα του καρναβαλιού


 

Το 2014 η κ. Ερμούλα έστεψε τον κ. Μαυρόπουλο βασιλιά του καρναβαλιού, ο οποίος ενσάρκωσε έναν επίκαιρο Βασιλιά, τον «Βασιλιάν Μνημόνιον», ο οποίος, κάνοντας την ανατροπή, μοίραζε και δεν έπαιρνε λεφτά από τους υπηκόους του.

«Εγώ θυμάμαι, παιδί, έβλεπα τους γονείς μου, οι οποίοι ήταν καρναβαλιστές. Θυμάμαι όταν ετοιμάζονταν και πήγαιναν σε διάφορα πάρτι μασκέ σε σπίτια και μετά άρχισαν οι χοροί για τα καρναβάλια για διάφορους σκοπούς, όπως για τον Ερυθρό Σταυρό ή το πάρτι των Προσκόπων. Αυτοί ήταν οι καλοί χοροί, πριν γίνει εμπορεύσιμο το καρναβάλι. Παλιά το έκαναν για φιλανθρωπικούς σκοπούς και επειδή τους άρεσε να διοργανώνουν χορούς για διασκέδαση. Επίσης παλιά πηγαίναμε σε όλους τους χορούς που γίνονταν τις δύο βδομάδες των καρναβαλιών, ακόμα και σε περισσότερους από ένα σε μια νύχτα. Φέρναμε μοδίστρα στο σπίτι για να μας ράψει τις καρναβαλίστικες στολές όλης της οικογένειας και είχαμε διαφορετική στολή για το κάθε καρναβαλίστικο πάρτι».

 


Παλιά το έκαναν για φιλανθρωπικούς σκοπούς και επειδή τους άρεσε να διοργανώνουν χορούς για διασκέδαση


 

 

«Εγώ φέτος δεν θα λάβω μέρος ως καρναβαλιστής, όμως μαζί με την Πρόεδρο των αυτιστικών παιδιών διοργανώνουμε έναν καρναβαλίστικο χορό την τελευταία μέρα του καρναβαλιού για τα αυτιστικά παιδιά του νησιού, στο Curium Palace Hotel στη Λεμεσό, και όλα τα έσοδα θα πάνε για αυτά τα παιδιά. Το εισιτήριο μαζί με φαγητό και ποτό θα κοστίζει 35 ευρώ ανά άτομο. Το μουσικό μέρος της βραδιάς θα αναλάβει ένα συγκρότημα από την Κούβα».

«Πέρασα πολύ καλά και νιώθω πολύ περήφανος που η πόλη μου με επέλεξε ως τον ανώτατο του καρναβαλιού. Για εμένα είναι σαν μετάλλιο ζωής».

 


Νιώθω περήφανος που η πόλη μου με επέλεξε, για μένα είναι σαν μετάλλιο ζωής


 


Σχετικα

«Η μουσική δεν έχει σύνορα ούτε είμαι παντρεμένη με καμία χώρα»

Το να ξαναγίνεται παιδί, λέει ο Πέτρος, είναι το καλύτερο μέρος της δουλειάς του

«Ας μην τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά»

Ο Γιάννης Διονυσίου δεν βλέπει πια τη θάλασσα από «μακριά»

Η Σιμόνα Ατζόρι γεννήθηκε χωρίς χέρια... έχει όμως φτερά

Ποιος (θα έπρεπε να) είναι ο ρόλος της τέχνης στις μέρες μας;