Γράφει ο Άθως Αγαπητός

 

Ο λόγος που αρπάζουν τα μωρά τους και φεύγουν άρον άρον με σαπιοκάραβα για όπου τους βγάλει το κύμα, με κίνδυνο να θαλασσοπνιγούν ανά πάσα στιγμή, είναι αυτός ακριβώς που βλέπετε στη φωτογραφία. Είναι για τον ίδιο λόγο που ΟΛΟΙ μας θα φεύγαμε για να σώσουμε τα παιδιά μας.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αφήνουν την πατρίδα τους για έρθουν στον παράδεισο της Κοφίνου, ούτε για να πιάσουν τα επιδόματα μας (τα οποία, παρεμπιπτόντως, προέρχονται από την ΕΕ). Ούτε και έρχονται να επηρεάσουν την γενετικώς υπέροχη ισορροπία της σπάνιας και εκλεκτής φυλής μας.

Με λίγα λόγια, σκοπός τους δεν είναι να «μπασταρτέψουν» τη θαυμαστή ράτσα μας και να μας «χαλάσουν», εμάς, που έχουμε τόσα επιτεύγματα και υπέροχα έργα παγκόσμιας εμβέλειας να επιδείξουμε...

Α, και όποιος γράψει (ή σκεφτεί) ότι «εγώ δεν είμαι ρατσιστής» και μετά βάλει τη λέξη «αλλά», να ξέρετε… είναι ρατσιστής με πατέντα. Αυτό, άλλωστε, είναι το άκρον άωτο του ρατσισμού. Το... γνωστό «αλλά...».

Ας γίνουμε επιτέλους άνθρωποι... Πόσο εύκολα ξεχάσαμε τα δικά μας. Μόνο 44 χρόνια πέρασαν που μας επιάναν εμάς οι γονείς μας και τρέχαμε σε όλες τις χώρες του κόσμου να γλυτώσουμε από τον πόλεμο. Έλεος πια με αυτή τη σχιζοφρένεια που μας διακατέχει...