ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

[Στο Ταχυδρομείο] Αυτή είναι η πρώτη από μία σειρά ιστοριών που θα καταγράφουμε από τις μέρες, τα έργα και τις εμπειρίες μας με το κυπριακό δημόσιο.

Article featured image
Article featured image

Γράφει ο Φίλος Φίλου


*Στείλτε μας κι εσείς τις δικές σας ιστορίες από το κυπριακό Δημόσιο στο
info@city.com.cy



8 παρά, σπρώχνω την πόρτα και μπαίνω,
ήδη μπροστά μου περίμεναν 3-4 άτομα, να παραλάβουν ή να στείλουν τα δικά τους. Δύο κυρίες εξυπηρετούν πίσω από τον γκισέ και άλλη μία, δίπλα στην αποθήκη ξεχωρίζει τα παραληφθέντα της ημέρας. Η διαδικασία ομολογώ πως προχωρά γρήγορα και μέσα μου νιώθω αισιόδοξος πως σε μερικά λεπτά θα έχω ολοκληρώσει και θα επιστρέψω στο σπίτι. Φευ! Η αλήθεια είναι πως συνειδητά αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι το κυπριακό δημόσιο, γιατί όσες φορές και αν προσπάθησα να του δώσω μια ευκαιρία, κατέληγα να βρίζω θεούς και δαίμονες για την ώρα και τη στιγμή που χρειάστηκε να πατήσω το πόδι μου σε μία υπηρεσία. Αλλά τώρα ήταν αλλιώς. Τι μπορούσε να πάει λάθος; Είχα τον κωδικό άφιξης του δέματος, είχα μαζί μου και ταυτότητα, just in case, όλα τα είχα, μια υπογραφή χρειαζόταν, το δέμα και έξω της πόρτας!


Ο κύριος μπροστά μου θέλει να στείλει το δέμα του χρησιμοποιώντας μία νέα υπηρεσία –quick post ονομάζεται, προφανώς για να φτάνουν τα δέματα στην ώρα τους, όχι νωρίτερα, και ιδανικά χωρίς καθυστέρηση. Οι κυρίες πίσω από τον γκισέ παγώνουν και ακολουθεί ο πιο κάτω διάλογος.

– Κόρη, μα ο εκτυπωτής μου εμένα εν τζαι εσάστηκεν ακόμα, εν μπορώ να το κάμω που δαμέ, πρέπει να το κάμεις εσύ που τον δικό σου.
- Τώρα να έρτω να δω τι θέλει ο κύριος, γιατί εν τζαι ξανακάμαμεν το που δαμέ. Έσιετε υπομονή; Εννά μάθω πάνω σας. (γέλια πίσω από τον γκισέ, γελά αμήχανα και ο κύριος).
- Η αλήθκεια εν τζαι ξαναζητήσαν μας το δαμέ, εν φτωχά πλάσματα στην περιοχή. Μα ποιος σας είπεν να έρτετε σ’ εμάς;


Η κυρία με τις υπερτροφικές βλεφαρίδες και outfit –είμαι πάντα έτοιμη για Οικονομόπουλο– βάζει τον κύριο στη θέση του, πάντα με ευγένεια, που τόλμησε να τους αναστατώσει.


Εγώ, στο μεταξύ ψάχνω το δικό μου πακέτο -κυριολεκτικά- καθώς, λίγο πριν, και αφού είχα δώσει στην κυρία τον αριθμό παραλαβής, μου λέει πως δεν έχουν καταγράψει ακόμη όλες τις αφίξεις των σημερινών δεμάτων, και αν θέλω να πάω πίσω στο αποθηκάκι, και να δω στα πακέτα που υπάρχουν στη μικρή βούρνα (αυτολεξεί το μεταφέρω) και να ψάξω για το πακέτο με το όνομά μου.


Το κάνω, και παράλληλα τα βάζω στο ράφι πίσω μου, όπως μου πρότεινε η κυρία που ήρθε μαζί μου, τύπου: αφού ήρθες που ήρθες, κάνε και καμιά δουλειά. Το πακέτο, ωστόσο, άφαντο!


Με φωνάζουν μπροστά να το ξαναδούν. Κοιτάει, το ξαναψάχνει, μιλά δυνατά και αναρωτιέται πού μπορεί να βρίσκεται αφού η αναφορά λέει πως έφτασε κοντά τους. Και ξαφνικά, αναλαμπή!

-Μήπως ήρθε από 3η χώρα και πήγε στον Θαλή!

Και βουαλά, ο Θαλής, όχι ο Μιλήσιος, έδωσε τη λύση, με ένα ρητορικό φιλοσοφικό ερώτημα. Το πακέτο βρέθηκε.

- Ξέρεις ότι θα πληρώσεις φόρο σωστά;

- Όχι, αλλά οκ, να τον πληρώσω.

- Ε, εντάξει, θα πληρώσεις τόσα… Με visa ή cash;

- Κάρτα!

Διακρίνω ένα μικρό μειδίαμα στην έκφρασή της, γιατί η απαίτησή μου να πληρώσω με κάρτα, ανάγκαζε την υπάλληλο να σηκωθεί (ξανά) από τη θέση της και να φέρει το μηχανάκι από την άλλη άκρη του γραφείου. Υπογράφω, πληρώνω, παίρνω το πακέτο και φεύγει από την καρέκλα της.

- Όλα οκ, τελειώσαμε;

Καμία απάντηση.

- Όταν θα θέλω να το ξαναστείλω πίσω, εδώ θα έρθω;

- Ε πάλι θα πληρώσεις φόρο αποστολής.

- Ναι, οκ, αλλά θα το διευθετήσω από εδώ;

- Όχι, πιο εύκολα θα το κάνεις μόνος σου διαδικτυακά και μετά να έρθεις απλώς να μας δώσεις το πακέτο για αποστολή.


Έφυγα χωρίς να καταλάβω τι πρέπει να κάνω, ενώ ο κύριος με το quick post ακόμη περίμενε για να ολοκληρωθεί η δική του δουλειά, αφού μετά τις εξονυχιστικές μετρήσεις του πακέτου του με το μέτρο και το manual παραμάσχαλα, η κυρία με τις βλεφαρίδες, δεν καταλάβαινε τι έπρεπε να κάνει και αναγκάστηκε να πάρει άλλη συνάδελφό της για να την καθοδηγήσει.


Στο μεταξύ, και λίγο πριν κλείσω την πόρτα πίσω μου, έμαθα πως η εν λόγω συνάδελφος -αυτή στο τηλέφωνο- δούλευε και στην ευρωπαϊκή προεδρία, χωρίς να πληρώνεται έξτρα, εκτός των οδοιπορικών. Σοκαρισμένες οι συνάδελφοι μεταξύ τους. Για μια ευρωπαϊκή Κύπρο ρε γαμώτο!


*Τα πρόσωπα, οι καταστάσεις και οι διάλογοι που περιγράφονται πιο πάνω είναι (μάλλον) προϊόν μυθοπλασίας.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Article featured image

Εσύ, τι παίρνεις (οπωσδήποτε) μαζί σου στην παραλία;

Article featured image

Μυστικές παραλίες, κρυφές διαδρομές, αυθεντικά χωριά και παραδοσιακές ταβέρνες στην Κύπρο

Article featured image

Αν δεν είδες Κυπραίο να κατεβαίνει στην παραλία, δεν ξέρεις τι θα πει καλοκαίρι