«Κανένας πυροσβέστης δεν θεωρεί τον εαυτό του ήρωα»

Σε μια εποχή που οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, που όλα προβάλλονται και περιγράφονται με αχρείαστες υπερβολές, λες και η τραγικότητα των γεγονότων δεν είναι αρκετή, ένας πυροσβέστης που αντίκρυσε απίστευτες εικόνες δίνει την πραγματική διάσταση των πραγμάτων.

 


Πιο κάτω αυτούσιο το κείμενο του Νίκου Ρουκούδη:

 

Μάτι Αττικής, 23-25 Ιουλίου 2018.

Αυτήν την ώρα είμαι στο υπηρεσιακό λεωφορείο και επιστρέφω στην οικογένεια και το σπίτι μου. Θα δω ξανά την κόρη και την γυναίκα μου. Θα τους αγκαλιάσω όπως ποτέ ξανά... Θα κάνω ένα μπάνιο και θα προσποιηθώ πως επιστρέφω σιγά σιγά στην ρουτίνα μου.

Δεν είναι τίποτα ίδιο όμως...

Δεν το εξηγείς ούτε με λόγια ούτε με φωτογραφίες...

Άλλωστε, πώς να εξηγήσεις κάτι που, ούτε εσύ το έχεις χωνέψει;

Πόση λύπη και τραγωδία να χωρέσει σε λίγα στρέμματα;

Πόσες ψυχούλες χαμένες... Άδικα και γρήγορα.

Πόσες περιουσίες στάχτη...

«Είστε όλοι καλά;» ρωτούσα ανθρώπους που έβρισκα στο δρόμο να μαζεύουν ό,τι τους έχει απομείνει...

«Πώς να είμαστε καλά αγόρι μου…», η πιο συνηθισμένη απάντηση...

Πώς να είναι οι άνθρωποι καλά ρε μαλάκα, όταν έχασαν συγγενείς, φίλους, γείτονες, περιουσία και ελπίδα;

«Τουλάχιστον είστε ζωντανοί....» προσπαθούσα να τους ηρεμήσω. Μάταια πολλές φορές...

Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω όλο αυτό, δεν μπορώ να το περιγράψω και δεν ξέρω εάν χρειάζεται.

Να μην ξεχάσω.

Δεν γίνεται να μετρήσεις πόσοι άνθρωποι ήρθαν για βοήθεια. Πόσοι μας ρωτήσαν αν θέλουμε νερό και φαγητό. Αν χρειαζόμαστε το οτιδήποτε... Και ακόμα πηγαίνουν. Και θα συνεχίσουν. Υπέροχοι, απλοί άνθρωποι, χωρίς όνομα, χωρίς αντάλλαγμα, δίνουν ελπίδα και βοήθεια, απλόχερα. Μια ομορφιά μέσα στη φρίκη και την μαυρίλα... Σεβασμός και συγκίνηση.

Κανένας πυροσβέστης δεν θεωρεί τον εαυτό του ήρωα. Δεν θέλει να γίνει ήρωας... Θέλει να βοηθήσει, να σώσει, δηλαδή να κάνει την δουλειά του σωστά και με το παραπάνω, και να επιστρέψει σπίτι του... Κι αν είναι ήρωες οι πυροσβέστες, σούπερ-ήρωες είναι οι εθελοντές, οι πολίτες που έδωσαν το παρόν, τα σπίτια, τα ρούχα, τα χρήματα και τον χρόνο τους να βοηθήσουν... Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διασώστες, οι αστυνομικοί... Υπέροχοι και υπεράνθρωποι συνεργάτες.

Την πρώτη μέρα, μετά το πρώτο σοκ και την κούραση της διαδρομής, αφού ξεκινήσαμε να δουλεύουμε, κάθισα να βγάλω μερικές φωτογραφίες... Δεν άφηνα μέχρι τότε τον εαυτό μου να επηρεαστεί, ήθελα να κάνω την δουλειά μου με καθαρό μυαλό. Ανοίγοντάς την, η κάμερα ήταν γυρισμένη και με αντίκρυσα... Όχι μόνο είχα επηρεαστεί, είχε αλλάξει το βλέμμα μου μια για πάντα...

Καλό παράδεισο ψυχούλες μου... Μακάρι η απώλεια σας να διδάξει και να αποτρέψει μελλοντικές καταστροφές...

Μακάρι...

 


Σχετικα

Ο Μητροπολίτης Μόρφου τοποθετήθηκε σε σχέση με τις επίμαχες δηλώσεις

Ποιος είπε ότι τα αρχαία ελληνικά αγάλματα ήταν λευκά;

Παγκόσμια ανησυχία για ραδιενέργεια μετά από μυστήριο ατύχημα στη Ρωσία

Κι όμως, αυτό το τοπίο βρίσκεται στην Κύπρο

Νοσηλευτές, φυσιοθεραπευτές, εκπαιδευτικοί, όλοι στη σκηνή για έναν ιερό σκοπό

Η παλιά λιμουζίνα του ΠτΔ σε αριθμούς