Είμαστε όντως τόσο εγωκεντρικοί;

Ζούμε σε μια κοινωνία που όλοι επικεντρωνόμαστε πρώτα στον εαυτό μας, σε αυτό που μας κάνει να φαινόμαστε καλύτεροι, σε αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τους άλλους.

Ίσως αυτό είναι κοινωνική μόρφωση, βιοτικό επίπεδο ή ακόμα και τα πιο ακριβά υλικά αγαθά που πιθανόν να μην μπορούμε να καλύψουμε οικονομικά. Πολλοί, όμως, αν και μπορεί να καλύπτονται με όλα όσα θα ήθελαν να έχουν, νιώθουν ότι κάτι τους λείπει. Η τακτική καχυποψία, ένα συνεχόμενο κενό και η αβεβαιότητα έγιναν πλέον τρόπος ζωής.

H γενιά του ‘90 ή και λίγο πιο πριν, οι άνθρωποι που τώρα βρίσκονται στα 30 και κάτι, δείχνουν την ανησυχία τους στο να αναπτύξουν μια υγιή ερωτική ή κοινωνική σχέση αφού η καχυποψία είναι η πρώτη αυτόματη αρνητική σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό. «Ποιος είναι αυτός που με προσεγγίζει;», «τι μπορεί να θέλει από εμένα;» και πολλές άλλες ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό πριν καν το άλλο άτομο προλάβει να συστηθεί.

Οι νέοι σήμερα, αναπτύσσουν τα «θέλω» τους βάσει των «πρέπει» τους, αφήνοντας ένα μεγάλο μέρος του εαυτού τους ακάλυπτο, πιθανόν για μια ζωή. Ο φαύλος κύκλος που δημιουργούμε γύρω από τον εαυτό μας και οι μηχανισμοί άμυνας που αναπτύσσουμε καθαρά για να προστατευόμαστε από τους άλλους, δεν έχουν όμως την δυνατότητα να μας προστατεύσουν από τον ίδιο μας τον εαυτό. Οι φραγμοί που βάζουμε γύρω από εμάς, από τις σκέψεις μας ή τα θέλω μας γιατί πιθανόν να φοβόμαστε ότι θα μας πληγώσουν, θα μας εκμεταλλευτούν ή γιατί δεν θα ικανοποιηθεί ο εγωισμός μας αφήνει ανικανοποίητους χωρίς να ξέρουμε το γιατί.

Οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι ένας αρκετά δύσκολος τομέας στις ζωές μας. Καιρός, λοιπόν, να αφεθούμε, να καταρρίψουμε τους τοίχους που κτίσαμε γύρω μας, να ζητήσουμε βοήθεια αν την χρειαζόμαστε. Μερικές φορές είναι εντάξει να μην είμαστε εντάξει.

Μαρίνα Σταυρινού

Κλινική Ψυχολόγος

Νευροψυχολόγος

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ