Η μεγάλη συνωμοσία

«Όλο αυτό είναι μια συνωμοσία για να μας κλείσουν σπίτι! Δεν ξέρω κανέναν που να πέθανε από τον κορωνοϊό!».

Και βροχή τα λάικς από κάτω και τα σχόλια του τύπου «επαναστατήστε, βγείτε έξω και ζήστε όπως πριν, είναι όλα ένα ψέμα!».

Αν μάζευα ένα ευρώ για κάθε τέτοια ανάρτηση που βλέπω στα κυπριακά μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα είχα τώρα μια περιουσία. Κάποτε, έβλεπα τέτοιες αναρτήσεις με συμπάθεια, εξάλλου όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα μικρό συνωμοσιολόγο. Προσωπικά, για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να δεχθώ ότι πέθανε ο Έλβις, και διάβαζα κάθε άρθρο που ισχυριζόταν ότι τον είχαν φωτογραφήσει κάπου. Ήταν το μικρό μου αθώο βίτσιο, να διαβάζω κάτι που ήθελα να ακούσω κι ας ήξερα από πριν πως ήταν ψέμα. Και στο τέλος χαμογελούσα πάντα με τη «φαντασία» του αρθρογράφου και την φωτογραφία του ηλικιωμένου πια Έλβις να πίνει σε ένα εξωτικό νησί το μοχίτο του.

Τα πράγματα, όμως, τώρα δεν είναι ούτε αθώα, ούτε αστεία. Αντιθέτως, έχουν σοβαρέψει επικίνδυνα. Και παρόλο που ποτέ δεν υπήρξα τρομολάγνος, νομίζω πως η ανάλαφρη υποτίμηση του αόρατου εχθρού είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον ίδιο τον κορωνοϊό.

Πριν λίγες νύκτες κτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ένας από τους πιο ευδιάθετους ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου, κάποιος που δεν αντίκρυσα ποτέ χωρίς χαμόγελο, ο Κώστας Κώστα. «Ωραία, σε αυτή τη μιζέρια που ζούμε, τουλάχιστον τώρα θα γελάσω λίγο», σκέφτηκα και απάντησα.

Ο τόνος της φωνής του για πρώτη φορά διαφορετικός. «Ξέρεις... μόλις πέθανε ο πατέρας μου, από κορωνοϊό», μου είπε. Με σόκαρε. Ο πατέρας του ήταν ένας πολύ δραστήριος άνθρωπος, γεμάτος ενέργεια και παρόλο που ήταν 76 χρονών δεν αντιμετώπιζε κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ακολούθησε μια άβολη σιωπή. Ο Κώστας πάντα κάνει φάρσες, μα αυτό θα παραήταν μακάβριο. «Πώς έγινε...;» ψέλλισα.

«Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω», απάντησε. «Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Δεν έχω ιδέα πως θα οργανωθεί η κηδεία, αν θα μπορέσουμε να τον δούμε για το τελευταίο αντίο. Και φυσικά, σκέφτομαι τη μητέρα μου, μόνη της σε καραντίνα σε μια τόσο δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση. Ξέρεις, είναι ο πρώτος θάνατος στην οικογένειά μας και επειδή έγινε με έναν τόσο ασυνήθιστο τρόπο δεν ήμουν προετοιμασμένος ψυχολογικά...».

Τον άκουα να μιλά και σκεφτόμουν πόσο κοντά μπορεί να είναι ένα τέτοιο περιστατικό σε όλους μας, απλώς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να δούμε κάποιες πραγματικότητες... Δεν ήταν προετοιμασμένος ψυχολογικά... Άραγε, πόσοι είμαστε;

Στο Λονδίνο, λοιπόν, την πιο κοσμοπολίτικη πόλη της Ευρώπης, όπου οι Αρχές δεν το πήραν πολύ στα σοβαρά, πληρώνουν ακριβό τίμημα οι πολίτες. Στη Νέα Υόρκη, μια απ’ τις πιο προχωρημένες τεχνολογικά πόλεις του κόσμου, το ίδιο. Δεν είμαστε πιο μάγκες, δεν είμαστε λιγότερο ευάλωτοι.

Αλλά ναι, πιστεύω πως μπορούμε να το περάσουμε όλο αυτό με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, αν απλά συμμαζέψουμε για λίγο τον αναρχικό, επαναστάτη και συνωμοσιολόγο που ο καθένας μας -και δεν βγάζω έξω τον εαυτό μου- κρύβει μέσα του.

Στόχος; Το αύριο να μας βρει σε γεμάτες πάλι παραλίες και σε γεμάτες καφετέριες με φίλους. Να έχουμε οικονομική ανάκαμψη όσο πιο σύντομα γίνεται. Να ταξιδέψουμε και να φλερτάρουμε. Να ζήσουμε ξανά όλα όσα τώρα στερούμαστε.

Έτσι, αγαπητέ μου φίλε, την επόμενη φορά που θέλεις να γράψεις πως δεν υπάρχει λόγος να προσέχουμε, αφού κανέναν δεν ξέρεις που να πέθανε από κορωνοϊό, ρίξε μια ματιά γύρω σου. Οι παππούδες, οι γονείς, ο διαβητικός θείος, η θαλασσαιμική ξαδέλφη, και πολλοί, όσοι δεν φαντάζεσαι, άγνωστοι αλλά και αγαπημένοι σου άνθρωποι, μπορεί να είναι τα αυριανά θύματα. Μη δίνεις άλλοθι στους ανεύθυνους.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ