Ασπρόμαυρη, βουβή, η ταινια του 1922 εστιάζει στις ιστορικές ρίζες της μαγείας, με σκηνές που μπορούν να ανατριχιάσουν και τον θεατή του σήμερα.

Ο Δανός ηθοποιός Μπέντζαμιν Κρίστενσεν βρήκε, το 1919, ένα αντίτυπο του Malleus Maleficarum, ενα βιβλίο - διατριβή στο κυνήγι και τη δίωξη εκείνων που συμμετείχαν σε πρακτικές μαγείας. Για τα επόμενα τρία χρόνια θα έφτιαχνε μια ταινία βασισμένη στην υστερία που είχε προκαλέσει ο συγκεκριμένος τόμος.

Ο Κρίστενσεν επικεντρώθηκε στα κίνητρα πίσω από τις διώξεις των μαγισσών του Μεσαίωνα, και παρουσίασε με το φιλμ του αυτό που ήταν, στην πραγματικότητα, μια συλλογική προσπάθεια των θεωρητικών νομοθετών της εποχής να πατάξουν οποιανδήποτε μορφή εξουσίας προερχόταν από γυναίκες ή άτομα που δεν συνδέονταν με την εκκλησία. Στην ουσία, τη δικαιολογία που βρήκε η εκκλησία για να διαπράξει βαρβαρότητες εναντίον των ανθρώπων.

Η διάσημη σκηνή

Το Häxan έμεινε στην ιστορία, όχι μόνο ως ένα από τα πρώτα δείγματα κινηματογράφου που βάδισε ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, αλλά και ως η ταινία που έδωσε στον κόσμο ένα από τα πιο σημαντικά, ανθεκτικά και δυνατά scare tactics.

Στη διάσημη σκηνή, ένας μοναχός διαβάζει από τη Βίβλο, όταν ένας αποκρουστικός δαίμονας (τον οποίο υποδύεται ο σκηνοθέτης) κλείνει, απλά, το βιβλίο απότομα. That's it.

Εναν αιώνα και κάτι αργότερα, και ενώ τα έχουμε πια δει όλα στο σινεμά, αυτό το απλό κόνσεπτ είναι ικανό να προκαλέσει αντίδραση και έκπληξη, σοκάροντας τους θεατές.

Η πρωτοπόρα χρήση της τακτικής του τρόμου στο Häxan συνεχίζει να επηρεάζει και να εμπνέει σκηνοθέτες του είδους, που το αναγνωρίζουν ως ορόσημο στην ιστορία του horror κινηματογράφου.

Το soundtrack της ταινίας δουλεύτηκε εκ νέου αμέτρητες φορές μέσα στα χρόνια, με πολλούς καλλιτέχνες να επιθυμούν να επιχειρήσουν να αποδώσουν με τη μουσική τους το μεγαλείο της ιστορικής στιγμής, με την τζαζ επένδυση του 1968 να είναι η πιο αναγνωρίσιμη και περισσότερο ταυτισμένη με το φιλμ.

Με πληροφορίες από το Dangerous Minds