O φωτογράφος Κυριάκος Δίπλαρος θέλει οι φωτογραφίες του να αφήνουν χώρο για συναίσθημα, ακόμη κι αν αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ανάμεσα σε αυτές, μάς μιλά για το έργο του, την πόλη του και για τις μικρές ελευθερίες που ο καθένας πρέπει να δημιουργεί ως αντίβαρο στην κοινωνική πραγματικότητα.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Συνήθως λέω ότι ασχολούμαι με μάρκετινγκ και φωτογραφία. Αν και συχνά τα δύο μπλέκονται. Μάλλον εξαρτάται και από το σε ποιον απευθύνομαι.


Πού έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Σε επίπεδο εκθέσεων, έχω συμμετάσχει στο Mental Echoes, καθώς και στις δύο πρόσφατες Καταλήψεις Συγγραφέων. Πέραν από εκθέσεις, φωτογραφίες μου έχουν χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, ως πόστερ για θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και album covers.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Για εμένα πάντα υπήρχε μια σύνδεση μεταξύ φωτογραφίας και ψυχικής υγείας, οπότε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με επηρεάζει αναπόφευκτα. Δεν προσπαθώ, όμως, να την αποτυπώνω άμεσα ή κυριολεκτικά.

Από ποιες εικόνες, στιγμές ή καταστάσεις «γεννιούνται» οι φωτογραφίες σου;

Από μικρές καθημερινές στιγμές. Με ενδιαφέρει οι φωτογραφίες να αφήνουν χώρο για συναίσθημα, ακόμη κι αν αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.


Υπάρχει κάποια φωτογραφία σου που θεωρείς καθοριστική;

Καθοριστική όχι. Υπάρχουν όμως φωτογραφίες που είτε μου θυμίζουν συγκεκριμένες στιγμές ή συγκεκριμένα άτομα. Στιγμές ή άτομα που μπορώ να χαρακτηρίσω ως καθοριστικά.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Ο κινηματογράφος, σίγουρα, κυρίως από σκηνοθετική άποψη. Και φυσικά η μουσική.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Ως χώρος ναι. Τα τελευταία χρόνια προσωπικά παρατηρώ μια τεράστια προσπάθεια που νέους καλλιτέχνες από διάφορες μορφές τέχνης να μην εφησυχάζουν. Ας ελπίσουμε ότι και η Κύπρος ως χώρα θα ακολουθήσει.


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Η Λάρνακα είναι η καλύτερη πόλη της Κύπρου! Ούλλοι οι Σκαλιώτες τούτο θα πουν. Θα έλεγα, όμως, ότι χρειάζεται επειγόντως περισσότερες και πιο ποιοτικές ευκαιρίες εργασίας. Κατά τα άλλα, προσφέρει έναν πιο χαλαρό τρόπο ζωής που δύσκολα βρίσκεις στη Λευκωσία ή στη Λεμεσό.

Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Τελείωσα πρόσφατα το «Ξεκινήστε από το Γιατί» του Simon Sinek. Αν και μιλά για ηγέτες και εταιρείες, στην πράξη μπορείς εύκολα να το διαβάσεις σε πιο ανθρώπινο και κοινωνικό επίπεδο.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Δεν έχω κάποιο τραγούδι σε επανάληψη. Αυτήν την περίοδο, όμως, ακούω κυρίως Massive Attack, Celeste και Michael Kiwanuka.

Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Δεν θεωρώ ότι είμαστε ελεύθεροι σε κοινωνικό επίπεδο. Οπότε μένει στον καθένα μας να βρίσκει τες μικρές του ελευθερίες, όπως μπορεί.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Η στασιμότητα. Και τα έντομα.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά; Ή να μη σου κάνουν καθόλου;

Νομίζω εννά ήταν ενδιαφέρον να ρωτούμε περισσότερο για το παρόν και λιγότερο για το μέλλον.