Η Άντρια Προκοπά μεγάλωσε σε μια οικογένεια όπου η μουσική ήταν κομμάτι της καθημερινότητας και τρόπος επικοινωνίας. Ως λυρική τραγουδίστρια και μαέστρος χορωδίας, δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά ανάμεσα σε Κύπρο και Γερμανία. Η ίδια πιστεύει πως, οι άνθρωποι που δημιουργούν τέχνη κουβαλούν μια μορφή ευθύνης απέναντι στον κόσμο, μέσα από τα μηνύματα και τα συναισθήματα που επιλέγουν να μοιραστούν.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι η Άντρια Προκοπά, ένας άνθρωπος που μεγάλωσε σε μια οικογένεια όπου η μουσική ήταν κομμάτι της καθημερινότητας και ο πιο άμεσος τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Η δουλειά μου κινείται γύρω από τη φωνή. Πιο συγκεκριμένα, είμαι λυρική τραγουδίστρια και μαέστρος χορωδίας.

Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η δουλειά μου έχει παρουσιαστεί μέσα από ρεσιτάλ λυρικού τραγουδιού με πιάνο, καθώς και σε συμπράξεις με ορχήστρες και ορχηστρικά σύνολα, σε πολιτιστικούς χώρους στη Θεσσαλονίκη, όπως το Μέγαρο Μουσικής, το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, αλλά και σε καλλιτεχνικούς χώρους και αίθουσες συναυλιών στη Γερμανία, όπως η Galerie Herrenhausen στο Ανόβερο, η Gedächtniskirche και η Villa Siemens στο Βερολίνο, το KW Institute for Contemporary Art Berlin κ.λπ. Σε αυτές τις εμφανίσεις έχω ερμηνεύσει έργα του κλασικού ρεπερτορίου, όπως το Stabat Mater του Pergolesi, το Χριστουγεννιάτικο Ορατόριο του Bach, κύκλους τραγουδιών των Ravel, Dvořák, Grieg, άριες από όπερες κ.ά.

Τι θα ήθελες να αισθανθεί ή να πάρει μαζί του το κοινό από την ερμηνεία σου;

Θα ήθελα το κοινό να φύγει έχοντας νιώσει κάτι βαθύ και αληθινό. Μέσα από την ερμηνεία μου, ελπίζω να γεννηθούν απορίες και σκέψεις και, αν το καταφέρω, να προκαλέσω ενσυναίσθηση ή να ανοίξω έστω και λίγο τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Θέλω να αισθάνομαι ότι συμβάλλω σε ένα καλύτερο αύριο. Πιστεύω πως οι άνθρωποι που δημιουργούν τέχνη κουβαλούν μια μορφή ευθύνης απέναντι στον κόσμο, μέσα από τα μηνύματα και τα συναισθήματα που επιλέγουν να μοιραστούν.

Ποια στιγμή της καριέρας σου θεωρείς καθοριστική;

Η απόφαση να φύγω στη Γερμανία για σπουδές ήταν καθοριστική. Με έβγαλε από το οικείο περιβάλλον και με έφερε αντιμέτωπη με νέες απαιτήσεις, αλλά και με μια βαθύτερη γνωριμία με τον εαυτό μου. Είναι μια εμπειρία που με έχει αλλάξει και συνεχίζει να με αλλάζει, όχι μόνο καλλιτεχνικά αλλά και ως άνθρωπο.


Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Με γοητεύει το θέατρο και ο κινηματογράφος, ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο οι ηθοποιοί ζωντανεύουν έναν ρόλο και βιώνουν τη μεταμόρφωση του χαρακτήρα που υποδύονται. Αυτή η διαδικασία με μαγεύει. Πάντα, μετά από μια παράσταση ή μια ταινία, γεννιούνται μέσα μου ερωτήματα και σκέψεις που με απασχολούν για ώρες ή και μέρες. Αυτές οι εμπειρίες με εμπνέουν και στην όπερα, καθώς προσπαθώ να ερμηνεύσω έναν ρόλο με πιστότητα και να του δώσω την ίδια ζωντάνια και ένταση.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Η Κύπρος έχει αναμφίβολα πολλά ταλέντα και ανθρώπους με μεγάλη αγάπη και αφοσίωση στην τέχνη. Θα μιλήσω για τον δικό μου τομέα, δηλαδή την όπερα. Οι συνθήκες στην Κύπρο είναι περιορισμένες, καθώς δεν υπάρχει μόνιμο θέατρο ή αντίστοιχη υποδομή. Αυτό σημαίνει ότι για να αναπτυχθεί κανείς σε αυτόν τον χώρο, συχνά χρειάζεται να αναζητήσει ευκαιρίες στο εξωτερικό. Παρά κάποιες αξιόλογες πρωτοβουλίες και φεστιβάλ, η όπερα παραμένει γενικά στο περιθώριο των πολιτιστικών εκδηλώσεων που γίνονται στην Κύπρο.


Ποια είναι, για σένα, τα «συστατικά» της προσωπικής σου επιτυχίας;

Θεωρώ ότι έχω μεγάλο δρόμο μπροστά μου ακόμη. Αυτόν τον δρόμο προσπαθώ να τον διανύω με επιμονή και τόλμη, χωρίς φόβο. Προσπαθώ να συνεχίζω ακόμη κι όταν τα πράγματα είναι δύσκολα και δεν σταματώ ποτέ να μαθαίνω. Trust the process, που λέμε.


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αν μιλάμε για τη Λάρνακα, αγαπώ τους ανθρώπους μου, τον ήλιο, τη θάλασσα, το φαγητό, την φιλοξενία. Υπάρχει μια ζεστασιά που δύσκολα βρίσκεις αλλού. Αυτό που με δυσκολεύει είναι οι περιορισμένες δυνατότητες για καλλιτεχνική εξέλιξη, που συχνά σε αναγκάζουν να ψάχνεις δρόμους μακριά.

Αν μιλάμε για το Βερολίνο, αγαπώ την Ελευθερία και κυρίως την Τέχνη που προσφέρει. Νιώθω ότι η πόλη είναι από μόνη της ένα μουσείο. Αυτό που αγαπώ λιγότερο είναι ο χειμώνας.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο διαβάζω δύο πολύ διαφορετικά, αλλά εξίσου ενδιαφέροντα βιβλία. Το πρώτο είναι το «Μαρία Κάλλας: Γράμματα και Αναμνήσεις» του Τομ Βολφ. Είναι μια καλλιτέχνις που θαυμάζω βαθιά, και θέλω να μάθω όσα περισσότερα μπορώ για τη ζωή της. Στο βιβλίο γίνονται αναφορές στα γράμματά της, και μέσα από αυτά μπορεί κανείς να καταλάβει πολλά για την προσωπικότητά της.

Παράλληλα, διαβάζω ξανά το «Ρεμπέτικο και πολιτική» του Νέαρχου Γεωργιάδη. Το ρεμπέτικο είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη μουσικής και με ενδιαφέρει πολύ η σύνδεσή του με την κοινωνία και την ιστορία.

Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Νομίζω κάθε χρονιά έχει το δικό της.

2023: «Του ποταμού ο χορός» - Babo Coro

2024: «Μεταμορφώσεις» - Matina Sous Peau

2025: «Youkali» - Kurt Weill

Για το 2026 ακόμη να καταλήξω.

Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Η ελευθερία για μένα δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά κάτι που κατακτάς ξανά και ξανά. Τη νιώθω έντονα τα καλοκαίρια ή σε ταξίδια, όταν είμαι με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, χωρίς έγνοιες και βάρη. Όμως, βαθιά μέσα μου, ελεύθερη είμαι όταν η χαρά μου δεν εξαρτάται από κάτι άλλο. Όταν μπορώ να στέκομαι καλά μέσα μου, ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Τότε νιώθω ότι μπορώ πραγματικά να υπάρχω, να αναπνέω και να ζω τη στιγμή όπως είναι.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Δεδομένων όλων αυτών που συμβαίνουν στον κόσμο, ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι η βία και ο πόλεμος. Με ανησυχεί η απώλεια της τανθρωπιάς και η αποδοχή του πόνου ως κάτι «συνηθισμένο».


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά; Ή να μη σου κάνουν καθόλου;

Μου αρέσει να ακούω ερωτήσεις όπως «Πότε να έρθουμε Βερολίνο;» ή «Πότε θα μας επισκεφθείς;». Ο χρόνος είναι σημαντικός και μου δίνει χαρά να ξέρω ότι κάποιος θέλει να τον αφιερώσει σε μένα.

Δεν θα ήθελα να δέχομαι ερωτήσεις που συγκρίνουν πορείες ή ταχύτητες εξέλιξης, γιατί πιστεύω πως η τέχνη δεν είναι αγώνας δρόμου. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του χρόνο, τη δική του διαδρομή και τις δικές του εσωτερικές ωριμάνσεις.