Έχω Θέμα
Η ιστορία του θρυλικού Secrets Freedom Club της Λάρνακας
Ο ιδιοκτήτης του, Nick Koutsoudes, εξομολογείται στη CITY πώς δημιουργήθηκε το πρώτο gay club της πόλης, πώς απέκτησε τη φήμη του, αλλά και τον πόλεμο που δέχτηκε από τις τοπικές Αρχές και την Εκκλησία.
Έχω Θέμα
Η ιστορία του θρυλικού Secrets Freedom Club της Λάρνακας
Ο ιδιοκτήτης του, Nick Koutsoudes, εξομολογείται στη CITY πώς δημιουργήθηκε το πρώτο gay club της πόλης, πώς απέκτησε τη φήμη του, αλλά και τον πόλεμο που δέχτηκε από τις τοπικές Αρχές και την Εκκλησία.
Η αφορμή γι' αυτήν τη συνάντηση δόθηκε από ένα βίντεο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στα social media, και το οποίο μας θύμισε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ τον Αύγουστο του 2004, όταν ο τότε Δήμος Λάρνακας αρνείτο να ανανεώσει την άδεια λειτουργίας του Secrets Freedom Club, του πρώτου gay club της πόλης και, ίσως, του πιο φημισμένου σε όλη την Κύπρο.
Κάνοντας μια μικρή έρευνα, ανακαλύψαμε πως ο ένας εκ των ιδιοκτητών του, ο Nick Koutsoudes, εξακολουθεί να ζει στην Κύπρο και να είναι ενεργός επιχειρηματίας, παρά το γεγονός ότι διανύει την 7η δεκαετία της ζωής του.
Τον συναντήσαμε σε μία καφετέρια στο κέντρο της Λάρνακας, ένα απόγευμα Τρίτης, και παρά τις διάφορες δυσκολίες που περνά εξαιτίας κάποιων θεμάτων υγείας, κάθισε απέναντί μας και μας διηγήθηκε την ιστορία μιας πολυτάραχης ζωής, γεμάτης με ανατροπές, επιτυχία, χρήματα, δόξα, μα και γεμάτης με δυσκολίες, απώλειες και απογοήτευση. Κυρίως, όμως, μιας ζωής απόλυτης ελευθερίας, χωρίς μυστικά…!
«Το όνομά μου είναι Νίκος Κουτσούδης, γεννήθηκα στην Κύπρο τη δεκαετία του '50 και γύρω στα έξι μου χρόνια, η οικογένειά μου αποφάσισε να μετακομίσει στην Αγγλία για μια καλύτερη ζωή. Στην Αγγλία εργάστηκα και ως σχεδιαστής ρούχων και ήμουν πολύ καλός σε αυτό που έκανα. Είχα δουλέψει με σπουδαία ονόματα της εποχής», αφηγείται.
Ωστόσο, στα 40 του, όπως μας λέει, αποφάσισε να τα παρατήσει όλα και να ακολουθήσει τον παιδικό του έρωτα, τον Bill, στην Κύπρο. Ο Bill, Άγγλος στην καταγωγή, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 να φύγει από τη Μεγάλη Βρετανία και να έρθει στην Κύπρο για να εγκατασταθεί μόνιμα. «Κάπως έτσι, πήρα τη μεγάλη απόφαση, τα μάζεψα και επέστρεψα στην πατρίδα μου», προσθέτει.
Μέχρι τότε, όπως μας λέει, είχε έρθει ελάχιστες φορές στο νησί, κάποια καλοκαίρια με τους γονείς του κυρίως, για να δουν συγγενείς και φίλους, και παρότι το κυπριακό στοιχείο ήταν έντονο στο σπίτι τους, δεν είχε πολλές μνήμες από τον τόπο. «Δεν μετάνιωσα ποτέ για την απόφασή μου, ο Bill Cooper ήταν σύντροφος ζωής και ζήσαμε μαζί όμορφα χρόνια. Δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος, με τον οποίο μοιράστηκα την προσωπική μου ζωή, αλλά και το όραμά μου για να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό στον τόπο μου, στον τόπο μας».
Η πρώτη τους επιχειρηματική απόπειρα έγινε με ένα club στην περιοχή της Δεκέλειας, σε γη που ανήκε στις Βρετανικές Βάσεις. «Τότε δεν υπήρχαν και πολλά τέτοια μαγαζιά στην περιοχή, βασικά δεν ξέρω αν υπήρχαν άλλα. Είχα επιμεληθεί όλο τον εσωτερικό σχεδιασμό του, το είχαμε φροντίσει πολύ και το αποτέλεσμα δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο που υπήρχε τότε. Πολύ προσεγμένα, πολύ ποιοτικά και πολύ μακριά από τις κλασικές pub που λειτουργούσαν τότε. Αντέξαμε περίπου τρία χρόνια και αυτό γιατί είχαμε θέματα με τη μουσική· επίσης, επειδή το μαγαζί είχε επιτυχία, και ερχόταν αρκετός κόσμος κάθε βράδυ, αυτό ενοχλούσε και την Αστυνομία των Βάσεων, αλλά και τους περιοίκους.
Οπότε, αποφασίσαμε να φύγουμε και να μεταφερθούμε στη Λάρνακα. Κάπως έτσι, το 2004, γεννήθηκε η ιδέα του Secrets Freedom Club. Στην αρχή βρισκόταν σε άλλη τοποθεσία, αλλά στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στην οδό Αρτέμιδος, σε μια περιοχή, υποτίθεται, πιο φιλική σε club και bar. Αυτό που θέλω να πω είναι πως το “Secrets” δεν δημιουργήθηκε ως gay club, αλλά ως ένας χώρος ανοιχτός σε όλους, με απόλυτη ελευθερία έκφρασης, με ωραία μουσική, ωραίους ανθρώπους, όπου όλοι θα διασκέδαζαν και θα περνούσαν καλά, χωρίς να έχουν δεύτερες σκέψεις». Ένα safe place, όπως το περιγράφει ο Nick, για όποιον ήθελε να διασκεδάσει, να χορέψει και να είναι ο εαυτός του χωρίς φόβο ή κριτική. «Σε όλα τα χρόνια λειτουργίας του ερχόταν κόσμος χωρίς “ταμπέλες”. Γκέι, στρέιτ, άντρες, γυναίκες, Κύπριοι, ξένοι, τουρίστες. Ο κόσμος ένιωθε άνετα. Αυτή ακριβώς η αίσθηση ασφάλειας και ελευθερίας έκανε το “Secrets” να εξελιχθεί σταδιακά σε σημείο αναφοράς για την γκέι κοινότητα της εποχής, που σε μεγάλο βαθμό ήταν αποκλεισμένη. Δεν υπήρχε άλλο μέρος που να μπορούσαν να είναι ο εαυτός τους χωρίς να ντρέπονται ή να φοβούνται».
Κάπως έτσι, το «Secrets» απέκτησε τη φήμη του πιο γνωστού gay club της Κύπρου, παρότι δεν ήταν το πρώτο της χώρας. Μαζί, όμως, με τη φήμη, ήρθαν και τα προβλήματα. Αστυνομικές έφοδοι σχεδόν καθημερινά, διακοπή της μουσικής, καταγγελίες, δικαστήρια. «Μας συνέλαβαν αρκετές φορές. Οι περίοικοι δεν μας ήθελαν. Έλεγαν ότι τους προσβάλλαμε». Ο Nick δεν διστάζει να αναφερθεί και στον ρόλο της Εκκλησίας: «Φώναζαν ότι είναι ανεπίτρεπτο να λειτουργεί ένα gay club στην πόλη και, όπως έμαθα εκ των υστέρων, ήταν αυτοί που κίνησαν τα νήματα ώστε να οδηγηθούμε σε κλείσιμο. Θυμάμαι ακόμα τις φράσεις που μου έλεγαν: “Πώς μπορείς να αγαπάς τέτοια άτομα”; Και να τους απαντώ ότι το να αγαπάς δεν είναι ποτέ πρόβλημα!».
Παρά τις δυσκολίες, το «Secrets» άνθισε και ξεπέρασε τη φήμη, όχι μόνο της Λάρνακας, αλλά και της Κύπρου. «Κάθε Σάββατο είχαμε 300 με 400 άτομα κόσμο, με τη συντριπτική πλειοψηφία να είναι Κύπριοι, Άγγλοι και Γερμανοί, που επέλεγαν να κάνουν διακοπές στην Κύπρο, εξαιτίας του “Secrets”. Φιλοξενούσαμε πρωτοποριακά shows, queer events και performances που για τα δεδομένα της εποχής ήταν πολύ μπροστά». Εκεί, όπως θυμάται ο Nick, τελέστηκε και ένας από τους πρώτους γκέι γάμους στην Κύπρο, το 2015, αμέσως μετά την ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης.
Το 2018, μετά τον θάνατο του Bill, το «Secrets» κλείνει οριστικά. «Δεν υπήρχε νόημα να το συνεχίσω μόνος μου. Άλλωστε πλέον είχαν αλλάξει τα πράγματα, η εποχή, ο τρόπος διασκέδασης». Κι όμως, ακόμα και σήμερα, όπως μας λέει, διάφοροι άνθρωποι τον παίρνουν τηλέφωνο και τον ρωτούν αν το κλαμπ είναι ανοιχτό για να κάνουν κράτηση. Ίσως γιατί το Secrets δεν ήταν απλώς ένα κλαμπ. Ήταν μια ιδέα. Ένας χώρος ελευθερίας σε μια εποχή που αυτή η ελευθερία δεν ήταν δεδομένη ούτε αυτονόητη.