Φωτογραφίες: Κυριάκος Χριστοδουλίδης

Η Σωσάννα Τομάζου είναι ένας άνθρωπος με έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες, που αγαπά να δημιουργεί μακέτες και θεατρικά κοστούμια. Η έμπνευσή της πηγάζει κυρίως από την επαφή της με τα παιδιά, μέσα από τον ρόλο της ως εκπαιδεύτριας τέχνης και θεάτρου. Η συναναστροφή με αυτά, όπως χαρακτηριστικά λέει, τη φέρνει αντιμέτωπη με την ευθύνη να παραμένει αισιόδοξη και να αναζητά ελπίδα, σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Ονομάζομαι Σωσάννα και φέτος γίνομαι 33 ετών. Σπούδασα Theatre and Performance Design στην Αγγλία. Είμαι ένας άνθρωπος με αρκετές ανησυχίες και έντονο ενδιαφέρον για το παιδικό θέατρο και τη σύνδεση της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας με τη δημιουργική μάθηση.

Λατρεύω να δημιουργώ μακέτες, κοστούμια και props για το θέατρο και γενικότερα να δημιουργώ χώρους και καταστάσεις που επιτρέπουν σε μικρούς και μεγάλους να φαντάζονται και να ταξιδεύουν.

Εργάζομαι ως εκπαιδεύτρια τέχνης και θεάτρου με παιδιά και είμαι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στη Δημιουργική Μάθηση και Τέχνες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Αυτήν την περίοδο εργάζομαι στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου ως βοηθός παραγωγών, ενώ πρόσφατα εντάχθηκα στο Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Θεάτρου για Παιδιά και Νεαρά Άτομα (ASSITEJ Cyprus).

Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η δουλειά μου ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος έχει παρουσιαστεί σε διάφορα θέατρα της Κύπρου. Ως εκπαιδεύτρια τέχνης και θεάτρου, η δουλειά μου «παρουσιάζεται» κυρίως μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας με τα παιδιά.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Με επηρεάζει περισσότερο θα έλεγα όταν διδάσκω σε παιδιά, γιατί η επαφή μαζί τους σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα με φέρνει αντιμέτωπη με την ευθύνη να παραμένω αισιόδοξη και να αναζητώ ελπίδα.

Ποιες εικόνες, υφές ή χώροι σε εμπνέουν στη δουλειά σου;

Αντλώ έμπνευση από το κάθε τι στη ζωή μου: από τη φύση, τα ζώα, τον κινηματογράφο, τη μουσική, από συζητήσεις με φίλους και τη δουλειά συνεργατών, και πολλά, πολλά άλλα. Περισσότερο όμως, με εμπνέουν τα ίδια τα παιδιά. Η αμεσότητα, η ειλικρίνεια και η περιέργειά τους με οδηγούν να βλέπω τα πράγματα με έναν διαφορετικό τρόπο. Από αυτά εμπνέομαι κυρίως και γι’ αυτά δημιουργώ.


Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Με επηρεάζουν όλες οι μορφές τέχνης. Κάθε μορφή τέχνης, πιστεύω, έχει τη δύναμη να σε αγγίξει, αρκεί να αφήσεις τον εαυτό σου να νιώσει.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Αχ, δύσκολη ερώτηση… πολλές οι σκέψεις… τεράστια συζήτηση. Υπάρχουν πολλά αρνητικά που μπορεί ο καθένας μας να αναφέρει για την Κύπρο μας, όμως, αυτήν την περίοδο επιλέγω συνειδητά να βλέπω τα θετικά. Προσωπικά, πιστεύω πως, όπου κι αν βρίσκεσαι, είναι ευθύνη του κάθε ανθρώπου να δημιουργεί τις δικές του ευκαιρίες, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι «κατάλληλες».


Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ το ότι όλα είναι κοντά και ότι νιώθεις μια αίσθηση ασφάλειας σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Δεν μου αρέσει η έλλειψη πρασίνου και δημόσιων χώρων παιχνιδιού για τα ζώα, τα παιδιά, αλλά και για εμάς.

Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Αυτήν την περίοδο έχω ξεκινήσει το The Path: What Chinese Philosophers Can Teach Us About the Good Life by Christine Gross-Loh and Michael J. Puett, το The "Let Them" Theory by Mel Robbins, και το The secret language of the Body by Jennifer Mann & Karden Rabin.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

I can see clearly now by Johnny Nash.


Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερη;

Για μένα ελευθερία είναι να είμαι ο εαυτός μου και να εκφράζομαι με ειλικρίνεια. Μπορώ να παραδεχτώ ότι βρίσκομαι σε μια συνεχή προσπάθεια να τη διεκδικώ. Για μένα, ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι μια διαρκής διαδικασία.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Έχω αρκετούς, αλλά νομίζω πως ο μεγαλύτερος είναι να μη νιώθω ελεύθερη να είμαι ο εαυτός μου.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά; Ή να μη σου κάνουν καθόλου;

Δεν μπορώ να σκεφτώ συγκεκριμένες ερωτήσεις που θα ήθελα να μου κάνουν πιο συχνά, αλλά ιδανικά θα ήθελα να μιλάμε πιο συχνά ο ένας με τον άλλο για το πώς νιώθουμε. Δεν θέλω να μου ξανακάνουν γονείς την ερώτηση «Νομίζεις ότι το παιδί μου έχει ταλέντο;». Μεγάλη συζήτηση είναι και το τι σημαίνει ταλέντο, απλώς σκέφτομαι πόσο πιο όμορφο θα ήταν να αφοσιωθούμε σε πιο ουσιώδη στοιχεία του ανθρώπου και να μην καλλιεργούμε στα παιδιά την αίσθηση ότι αξίζουν μόνο όταν είναι «καλά» σε κάτι. Αυτό, νομίζω, είναι και η ανιδιοτελής αγάπη.