Όταν σχετικά πρόσφατα είχαμε δημοσιεύσει μερικές από τις εικόνες του λευκώματος της Αμερικανίδας φωτογράφου Adrienne Salinger, η οποία είχε φωτογραφίσει εφηβικά δωμάτια στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, δεν είχαμε φανταστεί ότι κάτι παρόμοιο είχε γίνει και στην Κύπρο.

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες έκδοσης του «Περιοδικού» του 1994, εντοπίσαμε το άρθρο της Ήβης Μενελάου με τίτλο «Νεανικά δωμάτια». Στο ρεπορτάζ της αναλύει τη σημασία του νεανικού δωματίου για τους εφήβους ως ένα προσωπικό καταφύγιο από τον κόσμο των μεγάλων, μέσα στο οποίο εξωτερικεύεται η ατομικότητα. Έτσι, με τη βοήθεια των φωτογράφων Κάτιας Χριστοδούλου και Χάρη Καλαποδά, επισκέφθηκε νεανικά δωμάτια και ζήτησε από τους «ιδιοκτήτες» τους να μιλήσουν για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να διακοσμήσουν τον χώρο, καθώς και για τον χρόνο που περνούν εκεί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Όλα αυτά σε μια εποχή που δεν είχαν όλοι οι νέοι κινητά τηλέφωνα ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης να τους αποσπούν την προσοχή.

Στο δωμάτιο με τον Ερμή

Το δωμάτιο του Κωνσταντίνου, όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, ήταν πολύ βολικό και πάνω απ΄όλα ανθρώπινο. Ο Κωνσταντίνος περνούσε πολλές ώρες της ημέρας στο δωμάτιό του παρέα με τον Ερμή, το σκυλί του. Τίποτα δεν βρισκόταν τυχαία σ΄αυτόν τον χώρο. Όλα είχαν τη δική τους ιστορία και ήταν βαθιά ριζωμένα στην καρδιά του.

Ξεκίνησε από το στουλ-σκαμνί- που έφτιαξε στο δημοτικό με τόσους κόπους. Μίλησε για την τηλεόραση που πήρε από τον παππού του και την επιδιόρθωσε μόνος του. Για τα ηχεία που τα είχε κάψει όταν δεν άντεξαν την τάση του καινούργιου στερεοφωνικού που του δώρισε ο νονός του. Θυμήθηκε τα καλοκαίρια που δούλευε για να αγοράσει βίντεο για το δωμάτιό του. «Μόλις είχα καταταγεί στο στρατό, όπως κάθε νέος ένιωθα πολύ άσχημα και νόμιζα πως η ζωή μου είχε σταματήσει όπως ένας ανεμιστήρας που δεν είναι συνδεδεμένος με το ηλεκτρικό ρεύμα», είχε πει στη δημοσιογράφο κοιτώντας προς τον πίνακα που απεικόνιζε έναν ανεμιστήρα που δεν λειτουργούσε.

Ένα μικρό εργαστήρι τέχνης

Στη συνέχεια το ρεπορτάζ μάς ξεναγεί στο δωμάτιο του Πανίκου, μαθητή που σκεφτόταν τότε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την τρισδιάστατη απεικόνιση (Graphics animation/Films&Videos). Το δωμάτιό του μοιάζει με ένα μικρό εργαστήρι τέχνης, με όλα τα απαραίτητα για να δημιουργεί και να βελτιώνεται καθημερινά στον κλάδο που ήθελε να αφοσιωθεί στο υπόλοιπο της ζωής του. Το κομπιούτερ του βρισκόταν σε συνεχή λειτουργία, παντού υπήρχαν βιβλία και περιοδικά που είναι σχετικά, δισκέτες και εργαλεία. Βέβαια δεν έλειπαν από το δωμάτιό του τα συνηθισμένα νεανικά αντικείμενα όπως σημαίες του αγαπημένου του μουσικού συγκροτήματος (Iron Maiden), αλλά και νεκροκεφαλές.

Όταν τον ρώτησαν για αυτές είπε: « Η γιαγιά μου με απείλησε ότι αν δεν πετάξω αυτές τις νεκροκεφαλές θα με ξεγράψει από εγγόνι της». Στο ντουλάπι από πάνω μέχρι κάτω ασφυκτιούν όλων των ειδών τα περιοδικά. Τα συρτάρια, όπως αναφέρεται, ήταν απαράδεκτα, αφού γινόταν χαμός και μόνο ο ίδιος μπορούσε να καταλάβει τι περιείχαν. Ένα δωμάτιο «της ζάλης και της παραζάλης», όπως το χαρακτηρίζει η δημοσιογράφος.

Ένα σπίτι σε μικρογραφία

Το δωμάτιο της Αντιγόνης περιγράφεται στις σελίδες του περιοδικού, ως ένα δωμάτιο που έμοιαζε με μικρογραφία σπιτιού και μάλιστα διώροφου. Στο κάτω μέρος η ατμόσφαιρα ζεστή και κουλτουριάρικη. Ένα μικρό καθιστικό, το γραφείο και οι ντουλάπες συνέθεταν το σκηνικό. Μια ξύλινη σκάλα οδηγούσε στη σοφίτα όπου βρισκόταν το κρεβάτι με δεκάδες αρκουδάκια γύρω, που έμοιαζαν να προφυλάσσουν το δωμάτιο μέρα και νύχτα.

Η Αντιγόνη, χαρακτηρίζεται στο ρεπορτάζ, ως ένας τύπος που προσαρμοζόταν με οποιοδήποτε άτομο ανεξαρτήτως ηλικίας. Η ίδια μπορούσε να γίνει παιδί αλλά και ώριμη δεσποινίς. Το ίδιο μπορούσε να διακρίνει κανείς και στον τρόπο που είχε διακοσμήσει το δωμάτιό της. Αντικείμενα της παιδικής της ηλικίας συνυπήρχαν με αυτά που την εξέφραζαν στη συνέχεια. Το μόνο που έλειπε ήταν το πιάνο της, που όπως είχε πει φοβόταν ότι αν το ανεβάσει στο δωμάτιό της θα ξεχνούσε να κοιμηθεί.

Το λιτό δωμάτιο

Τέλος μεταφερθήκαμε στο δωμάτιο του 20χρονου Βαρνάβα. «Κάλλιστα θα μπορούσαμε να ζούμε με πιο λίγα υλικά αγαθά. Ποιος ο λόγος να σκοτίζομαι με το τί έπιπλα θα βάλω στο δωμάτιό μου και σε ποιο κρεβάτι θα κοιμηθώ; Φτάνει να έχω το δικό μου χώρο να αναπαυθώ το βράδυ και να κλειστώ στην ησυχία μου όταν με κουράσουν οι έντονοι ρυθμοί της ημέρας», είχε πει και αυτό διαπιστώνεται και από τις φωτογραφίες της εποχής. Ο 20χρονός, τότε, νέος είχε πει πως το δωμάτιό του είναι αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες του.

Στη γωνία υπήρχε ένα στρώμα, μόλις λίγες ίντσες πάνω από το πάτωμα, απέναντι ένα μικρό γραφείο και μια βιβλιοθήκη με διάφορα προσωπικά αντικείμενα.

Δείτε ολόκληρο το ρεπορτάζ: