Ο Christian Cherry μεγάλωσε στην Πάφο, η οποία, παρότι δεν θα γίνει ποτέ California, συνεχίζει να αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης για τη μουσική του. Μια μουσική που ισορροπεί ανάμεσα στην οικειότητα και την αμηχανία τού να ζεις σε έναν μικρό τόπο, όπου όλοι σε γνωρίζουν αλλά λίγοι βλέπουν ποιος πραγματικά είσαι. Θέλει να μπορεί να μιλάει χωρίς να αυτολογοκρίνεται. Να αντέχει να μην τον συμπαθούν. Και να δημιουργεί χωρίς να σκέφτεται αν «θα πάει καλά». Ελεύθερα!

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Μεγάλωσα στην Πάφο και τώρα φτιάχνω μουσική που αντλεί έμπνευση από εκεί. Με ενδιαφέρει η ένταση ανάμεσα στο να ζεις κάπου που σε ξέρουν όλοι, αλλά κανείς δεν σε βλέπει πραγματικά. Η ένταση ανάμεσα στη φιλοδοξία και την αυτοκαταστροφή. Η καθημερινότητα που γίνεται άβολα οικεία. Θέλω η μουσική μου να σε φέρνει λίγο σε αμηχανία, αλλά ταυτόχρονα να σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος σε βλέπει. Ότι δεν είσαι μόνος μέσα σε αυτό.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Γράφω από πολύ μικρός και κυκλοφορώ τραγούδια ως Christian Cherry από το 2020. Το 2021 κυκλοφόρησα το «Knife» σε σκηνοθεσία Μάρκου Κάσσινου – κάναμε music video στην Αλυκή της Λάρνακας. Κουβαλούσαμε ένα μαύρο κουτί 3 x 3 μέτρα σε 35 βαθμούς θερμοκρασία Αύγουστο μήνα, για να το ρίξουμε από έναν γκρεμό. Ήταν απίστευτα fun.

Παράλληλα, ως songwriter έχω γράψει για την Τάμτα, την Demy, τον Νικόλα Ράπτακη, τη LOU, τον ΤΕΟ.x3 που κάνει παραγωγή για την Άννα Βίσση και την Τάμτα. Συμμετείχα στο EP του, φτιάξαμε έναν κόσμο εμπνευσμένο από hyperpop. Το να γράφω στην Ελλάδα με ξεκλείδωσε και μου έδωσε confidence να πιστέψω επιτέλους στις δικές μου ιδέες.

Πριν από δύο μήνες κυκλοφόρησα το «Home Depot» – το πρώτο single από το πρώτο μου άλμπουμ. Το Home Depot είναι το αμερικάνικο equivalent του Leroy Merlin – μου αρέσει αυτή η ψεύτικη αμερικανιά, το πώς παίρνουμε αναφορές για να περιγράψουμε κυπριακές εμπειρίες. Ξεκινά με στίχο που ίσως σε κάνει να νιώσεις άβολα – μιλάω για μια στιγμή όπου το σώμα κάνει την επανάστασή του με τους πιο fucked up τρόπους. Ακόμα και μέσα σε ένα κατάστημα Leroy Merlin μεσημέρι Τρίτης.

Έκανα επίσης guest mix για το Stegi Radio του Ιδρύματος Ωνάση. Το επόμενο single μου βγαίνει τον Απρίλιο και είναι μια στροφή σε πιο grunge μουσική.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα – σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο – σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Και αν, ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Ο καλλιτέχνης είναι πάντα αποτέλεσμα του περιβάλλοντός του. Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο – η πίεση απέναντι στην τέχνη, η στροφή προς πιο ακραίες ιδεολογίες – και γενικότερα το παγκόσμιο κλίμα, με επηρεάζουν. Δεν γράφω συνθήματα. Γράφω για επιθυμία, για φιλοδοξία, για το πώς νιώθει να θέλεις να ζεις ελεύθερα σε χώρο που δεν το επιτρέπει. Η τέχνη σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου – γι’ αυτό προκαλεί φόβο και γι’ αυτό επιχειρούν να την ελέγξουν. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι απαραίτητη.

Από πού αντλείς έμπνευση;

Από τις σχέσεις που με κατέστρεψαν και που με έσωσαν, από τα όνειρά μου, από την οικογένειά μου. Από τον Elliott Smith, τους Red Hot Chili Peppers, τους Velvet Underground. Από το Blue Velvet, το Black Swan, από ταινίες για ενήλικες από τα 70s. Από τον Καβάφη, τη Sylvia Plath. Από τη θάλασσα τον Φεβρουάριο, τα βενζινάδικα τη νύχτα, τα τσιγάρα στις 2 το μεσημέρι, τον αυτοκινητόδρομο, την Πάφο που μοιάζει με California, αλλά δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ. Από την παραδοχή ότι το αμερικανικό όνειρο ήταν το πιο ακριβό και αστείο ψέμα - και παρ’ όλα αυτά το αγαπώ. Από την κατάθλιψη και την επιθυμία που ζουν μαζί.


Αν σου ζητούσε κάποιος να προσδιορίσεις τη μουσική σου, πώς θα την περιέγραφες με δικά σου λόγια;

Ξεκίνησα με πιο «φτιαγμένη» αισθητική, αλλά όσο εξελίσσομαι επιστρέφω σε έναν πιο ακατέργαστο ήχο. Υπάρχει επιρροή από alternative των 90s, λίγο indie, λίγη folk των 70s. Δεν προσπαθώ πλέον να γυαλίσω τον ήχο χωρίς λόγο. Προσπαθώ να δημιουργήσω κάτι που να είναι αυθεντικά δικό μου – ταυτόχρονα καινούργιο αλλά και διαχρονικό. Οι στίχοι λειτουργούν σαν εξομολόγηση. Λες περισσότερα απ’ όσα είχες σχεδιάσει. Νιώθεις οικεία, αλλά όχι άνετα.

Σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία προσφέρει έναν τεράστιο όγκο διαφορετικών ακουσμάτων πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεχωρίσει ένας καλλιτέχνης;

Η πρόσβαση στη δημιουργία είναι πιο εύκολη από ποτέ – και αυτό είναι θετικό. Παλιά χρειαζόσουν στούντιο και συμβόλαιο. Εγώ φτιάχνω το άλμπουμ με τον παραγωγό μου από το σαλόνι του στο Λονδίνο. Από την άλλη, το αν θα ακουστείς εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αλγόριθμο. Υπάρχει η ανάγκη να σε «καταλάβει» γρήγορα το κοινό. Μέσα σε τόσο θόρυβο, όμως, πιστεύω ότι η αυθεντικότητα και η ιδιαιτερότητα είναι αυτά που αντέχουν στον χρόνο. Και αυθεντικότητα δεν σημαίνει να δείχνεις πώς είσαι στο υπνοδωμάτιό σου. Σημαίνει να δείχνεις το νόημα της τέχνης σου, ακόμα κι αν χρειαστεί να το υπερτονίσεις μέσα από έντονη αισθητική.

Ποια μορφή τέχνης (εκτός από τη δική σου) σε επηρεάζει;

Ο κινηματογράφος. Πρόσφατα είδα το Secretary και ήταν από τις πιο ρομαντικές ταινίες που έχω δει. Με ενδιαφέρει πώς μια εικόνα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις κάτι πριν το καταλάβεις λογικά. Με επηρεάζουν σκηνοθέτες όπως ο David Lynch, ο Darren Aronofsky, ο Harmony Korine, ο Pier Paolo Pasolini – το πώς χτίζουν κόσμους που είναι ταυτόχρονα όμορφοι και ανυπόφοροι.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος ως χώρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για να δράσει και να αναπτυχθεί καλλιτεχνικά ένας δημιουργός;

Να αναπτυχθείς, ναι. Να δράσεις, όχι τόσο.

Η Κύπρος μού έδωσε χώρο να διαμορφωθώ. Σπούδασα Οικονομικά στο UCL στο Λονδίνο. Μετά από αυτό θα μπορούσα να είχα ακολουθήσει μια «κανονική» διαδρομή, με ασφάλεια και σταθερότητα. Δεν το ήθελα. Χρειαζόμουν να γυρίσω πίσω και να ζήσω ξανά την εφηβεία μου – αυτήν τη φορά καταγράφοντάς την, δημιουργώντας τέχνη από αυτήν. Ίσως τώρα το αφηγούμαι με τρόπο που βγάζει νόημα εκ των υστέρων. Αλλά η πίεση εδώ με δυνάμωσε. Δεν ξέρω αν θα εξελισσόμουν το ίδιο αν είχα μείνει Λονδίνο.

Τώρα όμως θέλω να δράσω. Και για να δράσεις, χρειάζεσαι οικοσύστημα. Η επιτυχία στη μουσική βιομηχανία απαιτεί δομές, απαιτεί κεφάλαιο. Αυτήν τη στιγμή δημιουργώ από το δωμάτιό μου. Είμαι καλλιτέχνης, ακόμα κι έτσι. Αλλά με ενδιαφέρει η δυνατότητα να φτάσω σε περισσότερο κόσμο. Και η Κύπρος δεν το προσφέρει αυτό. Η Ελλάδα, ως ένα σημείο.

Τι αγαπάς περισσότερο και τι λιγότερο στην πόλη σου;

Αγαπώ τη θάλασσα, τα βουνά, τον αυτοκινητόδρομο, τα βενζινάδικα αργά το βράδυ. Τους φίλους μου. Το πόσο μικρή και οικεία είναι η πόλη μου – και ταυτόχρονα, αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Όλοι ξέρουν τι κάνεις. Η διαφθορά, η έλλειψη χώρων, η έλλειψη διαφορετικότητας. Μια οικεία ασφυξία.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Επιστρέφω συχνά στο The Creative Act: A Way of Being του Rick Rubin. Μιλά για το πώς να προστατεύεις τη δημιουργικότητα από την υπερανάλυση.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Το νέο άλμπουμ της Slayyyter. Μιλά για τη μικρή πόλη μέσα από το χάος, το πάρτυ, και την υπερβολή. Είναι μια εκδοχή ελευθερίας που με έλκει, ίσως γιατί δεν τη βίωσα έτσι.

Τι είναι για εσένα η ελευθερία; Αισθάνεσαι ελεύθερος;

Τη σκέφτομαι συχνά. Ο στόχος μου είναι να γίνομαι όλο και πιο ελεύθερος όσο μεγαλώνω. Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει – πάντα υπάρχουν περιορισμοί. Νομίζω πως ελευθερία είναι να επιλέγω εγώ τους περιορισμούς μου.

Ελευθερία είναι επίσης να μπορώ να μιλάω χωρίς να αυτολογοκρίνομαι. Να αντέχω να μην με συμπαθούν. Να δημιουργώ χωρίς να σκέφτομαι αν «θα πάει καλά». Να μη ζω διπλή ζωή.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Να μείνω στάσιμος. Να μην εξελίσσομαι. Κάποτε ο μεγαλύτερος φόβος ήταν να μην πετύχω. Ίσως ένα μέρος του είναι ακόμα εκεί. Προσπαθώ όμως να ορίσω την επιτυχία με πιο υγιή τρόπο.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Πότε σταμάτησες να προσπαθείς να αρέσεις;». Γιατί νομίζω ότι η καλύτερη δουλειά αρχίζει εκεί. Και ίσως εκεί βρίσκεις τον εαυτό σου.