Ο Μιχάλης Λυσιώτης ασχολείται με τη μουσική από μικρή ηλικία. Σήμερα, ως τραγουδιστής και μαέστρος χορωδίας, αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις και τις στιγμές που αφήνουν το αποτύπωμά τους μέσα μας. Δεν πιστεύει ιδιαίτερα στις ταμπέλες, ωστόσο η μουσική του κινείται κάτω από την «ομπρέλα» του έντεχνου, με έμφαση στον στίχο και στο συναίσθημα.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι Κύπριος τραγουδιστής-τραγουδοποιός, καθηγητής φωνητικής-κιθάρας και ο μαέστρος της κοινοτικής χορωδίας Μοσφιλωτής.


Πού ή πώς έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Από μικρή ηλικία μέχρι και σήμερα, εμφανίζομαι σε διάφορες μουσικές σκηνές, θέατρα σε όλη την Κύπρο. Επίσης, μέσω του προσωπικού μου καναλιού στο YouTube, στο Spotify, αλλά και στα social media ανεβάζω υλικό και τραγούδια από την προσωπική μου δισκογραφία, αλλά και διασκευές αγαπημένων καλλιτεχνών.


Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε επηρεάζει ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη;

Σίγουρα επηρεάζομαι από την κατάσταση που επικρατεί γενικά στον κόσμο και στην καθημερινότητά μας, όμως προσπαθώ να παραμένω όσο πιο αληθινός και αυθεντικός γίνεται απέναντι στην τέχνη και το έργο μου.


Από πού αντλείς έμπνευση;

Από βιώματα της καθημερινότητας. Επειδή τα τραγούδια είναι συναισθήματα γραμμένα στο χαρτί, συχνά αντλώ έμπνευση από τις ανθρώπινες σχέσεις. Βέβαια, τυχαίνει να ακούσω ή να διαβάσω κάτι οπουδήποτε, να το εξελίξω και να φτιάξω ένα τραγούδι.


Πώς θα προσδιόριζες τη μουσική σου;

Αν και δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες, το είδος που γράφω βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του έντεχνου. Με εμπνέει οτιδήποτε έχει να κάνει με ποιοτική μουσική και ουσιώδεις στίχους με βάθος και νόημα.

Πόσο εύκολο είναι να ξεχωρίσει ένας καλλιτέχνης σήμερα;

Πιστεύω δεν είναι θέμα εποχής, αλλά το πόσο μεθοδικός είναι κανείς, πόση υπομονή και επιμονή διαθέτει και πόσο αληθινός είναι απέναντι στον εαυτό του και την τέχνη του.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για έναν δημιουργό;

Η Κύπρος έχει μείνει αρκετά πίσω καλλιτεχνικά, όμως ένας καλλιτέχνης μπορεί να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί εδώ. Το δύσκολο είναι ο βιοπορισμός αποκλειστικά από τη δημιουργία ή τις εμφανίσεις, χωρίς άλλες παράλληλες δραστηριότητες.

Τι αγαπάς περισσότερο στην πόλη σου;

Την ησυχία και το ότι σε 5 λεπτά μπορείς να είσαι στη θάλασσα. Η θάλασσα είναι βασική πηγή έμπνευσης για μένα.

Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Τελευταία έπιασα τον εαυτό μου αρκετές φορές να ακούω επανειλημμένα το τραγούδι Outside των Staind, και το Black των Pearl Jam, όμως γενικά ακούω στο repeat καλλιτέχνες όπως ο Ορφέας Περίδης, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και πολλούς άλλους. Επίσης δεν άκουγα ποτε ένα είδος μουσικής – μπορεί να ακούω jazz blues μετα να ακουω ροκ, κλασική και μετα έντεχνο.

Τι είναι για εσένα η ελευθερία;

Το να μπορείς να «βρίσκεις» τον εαυτό σου σε οτιδήποτε υπάρχει γύρω σου και να είσαι ευχαριστημένος με αυτό. Όταν δεν σκέφτομαι τι «πρέπει» να κάνω αλλά τι θέλω να πω. Αισθάνομαι ελεύθερος τόσο στην έκφραση της τέχνης μου όσο και στην καθημερινότητά μου.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Το να μη μπορώ για οποιοδήποτε λόγο να εκφράσω και να μοιραστώ την τέχνη μου, δηλαδή τα συναισθήματά μου.

Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

Θα ήθελα να με ρωτούν συχνότερα για τη σχέση μου με το κοινό όταν μοιράζομαι ένα τραγούδι, αλλά και για το τι παίρνω εγώ ως δάσκαλος από τους μαθητές μου. Για μένα, η στιγμή που ένα τραγούδι «φεύγει» από τα χέρια μου και γίνεται κτήμα του κόσμου είναι η απόλυτη ελευθερία, παύει να είναι η δική μου ιστορία και γίνεται η αλήθεια κάποιου άλλου. Παράλληλα, η διδασκαλία και η χορωδία είναι ο καθημερινός μου καθρέφτης. Από τους μαθητές μου μαθαίνω ξανά και ξανά να βλέπω τη μουσική με αθωότητα και να θυμάμαι ότι η ουσία βρίσκεται στο μοίρασμα.