Οι φίλοι του τον χαρακτηρίζουν «μικρό πρίγκιπα». Ο ηθοποιός Λοΐζος Παπαγεωργίου είναι όμως πολλά περισσότερα. Είναι ένας άνθρωπος που τον ενδιαφέρει ό,τι κουβαλά αλήθεια και ευαισθησία, κάτι που διαπιστώνεται μέσα από την καλλιτεχνική του πορεία. Στη συνέντευξή του στη CITY, μιλά για τη δουλειά του και για το πώς όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας τον επηρεάζουν, τόσο ως άνθρωπο όσο και ως καλλιτέχνη.

Πώς θα σύστηνες τον εαυτό σου και τη δουλειά σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Δεν είμαι πολύ καλός στο να συστήνω τον εαυτό μου, αλλά θα έλεγα ότι είμαι ένας άνθρωπος με αρκετό χιούμορ, ευαίσθητος και, σύμφωνα με φίλους, είμαι ένας μικρός πρίγκιπας.

Είμαι 30 ετών και είμαι ηθοποιός. Η σχέση μου με τη σκηνή ξεκίνησε μέσα από τον χορό. Αρχικά ήθελα να γίνω χορευτής, αλλά κάπως στην πορεία με κέρδισε η υποκριτική, γιατί ένιωσα ότι τα συνδυάζει όλα – σώμα, φωνή, λόγο, ερμηνεία. Ζω και εργάζομαι στην Κύπρο και με ενδιαφέρει ό,τι κουβαλά αλήθεια και ευαισθησία.


Πού έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα η δουλειά σου;

Η δουλειά μου μέχρι τώρα έχει παρουσιαστεί κυρίως στο θέατρο. Η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία ήταν στην Αθήνα, όσο ήμουν ακόμη στη σχολή, στο "Jesus Christ Superstar", σε σκηνοθεσία Θέμη Μαρσέλλου, και στο «Αμάρτημα της μητρός μου» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη.

Στη συνέχεια ήρθα στην Κύπρο, όπου ξεκίνησα να δουλεύω στο Θέατρο Δέντρο με την Κατερίνα Λούρα, σε παραστάσεις όπως «Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας». Από εκεί και πέρα ακολούθησαν συνεργασίες που ήταν πολύ σημαντικές για μένα, όπως με τον Βαρνάβα Κυριαζή στο «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» και στο «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα».

Έχω συμμετάσχει επίσης σε παραστάσεις του ΘΟΚ, όπως η «Λυσιστράτη» του Μάριου Μεττή, το «Καθαροί πια» του Ευρυπίδη Δίκαιου και πιο πρόσφατα το «Χίλια Χέρια» στην Πειραματική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Φώτη Νικολάου. Παράλληλα, συμμετείχα στον «Μικρό Πρίγκιπα» σε σκηνοθεσία Ελένης Αναστασίου, καθώς και σε δουλειές όπως το «Ουζερί Τσιτσάνης» σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και «Ο Ελέφας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.

Έχω κάνει και κάποιες εμφανίσεις στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, αλλά η κύρια μου βάση παραμένει το θέατρο.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε επηρεάζει ως άνθρωπο και καλλιτέχνη; Αν ναι, πώς εκφράζεται στο έργο σου;

Φυσικά και με επηρεάζει. Είμαι ένας πάρα πολύ ευαίσθητος άνθρωπος όπως ανάφερα και πιο πάνω και όσα συμβαίνουν γύρω μας με επηρεάζουν βαθιά, ακόμη κι αν κάποιες φορές προσπαθώ να τα αγνοήσω ή να «κλείσω τα μάτια», γιατί δεν ξέρω πώς να τα διαχειριστώ. Πολλές φορές με επηρεάζουν υποσυνείδητα χωρίς να το καταλαβαίνω, γιατί θέλουμε, δεν θέλουμε είμαστε μέρος των όσων διαδραματίζονται γύρω μας.

Παρόλα αυτά, μέσα από τους χαρακτήρες και το κάθε έργο πάντα βρίσκω κάτι που με συνδέει. Κάποια συναισθήματα, κάποιες φράσεις, που νιώθω ότι θα μπορούσα να πω η να νιώσω κι εγώ. Εκεί γίνεται προσωπικό.

Αυτό που με ενδιαφέρει πολύ είναι η αλήθεια. Σε έναν κόσμο που πολλές φορές την κρύβει, προσπαθώ να την κρατάω ζωντανή μέσα από τη δουλειά μου.

Ποια μορφή τέχνης εκτός από τη δική σου σε επηρεάζει;

Με επηρεάζει πάρα πολύ η μουσική και ο χορός. Ο χορός είναι κομμάτι του εαυτού μου, χορεύω από πολύ μικρός και είναι ο τρόπος μου να εκτονώνομαι και να εκφράζομαι μέσα από την κίνηση. Η μουσική, επίσης, υπάρχει συνέχεια στη ζωή μου. Ακούω πολλές ώρες μουσική μέσα στη μέρα, με χαλαρώνει και με εκτονώνει πολύ. Καμιά φορά ζηλεύω τους μουσικούς. Θα ήθελα να ξέρω να παίζω ένα μουσικό όργανο, αλλά προς το παρόν χρησιμοποιώ τη φωνή μου.


Πιστεύεις ότι η Κύπρος προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες για έναν καλλιτέχνη;

Νιώθω ότι η Κύπρος θα μπορούσε να είναι ένας χώρος όπου ένας καλλιτέχνης να μπορεί να αναπτυχθεί και να δημιουργήσει. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά. Είμαστε σε μια μικρή χώρα, με περιορισμένο κοινό, λίγες ευκαιρίες και ακόμα λιγότερη κρατική στήριξη, και αυτό κάνει τη ζωή του καλλιτέχνη πιο δύσκολη. Δεν υπάρχει ποτέ σιγουριά. Χρειάζεται πάρα πολλή επιμονή και πάθος. Ωστόσο, πιστεύω ότι, αν δοθεί περισσότερη σημασία και επένδυση στον πολιτισμό και στη δουλειά του καλλιτέχνη, τα πράγματα μπορούν να ανθίσουν πολύ περισσότερο.

Τι αγαπάς και τι δεν αγαπάς στην πόλη σου;

Αγαπώ την παλιά πόλη της Λευκωσίας. Με ηρεμεί πάρα πολύ, είναι γραφική και σε κάνει να ξεχνάς ότι είσαι στο κέντρο της πόλης. Μου θυμίζει χωριό, μου δημιουργεί μια αίσθηση διακοπών. Τα παλιά σπίτια, οι πόρτες, τα λουλούδια, τα πλακόστρωτα… Αυτό που δεν μου αρέσει είναι η κίνηση στους δρόμους. Δεν μου αρέσει καθόλου να οδηγώ. Μου δημιουργεί στρες και νεύρα.


Τι διαβάζεις αυτήν την περίοδο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι άνθρωπος που διαβάζει πολύ συχνά. Παρ' όλα αυτά, επιστρέφω κατά καιρούς σε κείμενα που μου αρέσουν, κυρίως θεατρικά. Είναι ένας τρόπος να ξανασυνδεθώ με κάτι που με έχει αγγίξει.


Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat;

Είναι δύσκολη ερώτηση για μένα, γιατί κολλάω πολύ εύκολα με τραγούδια και ακούω συνέχεια μουσική από διάφορα είδη. Αυτήν την περίοδο, όμως, έχω πάθει ένα κόλλημα με τη Μαρινέλλα. Από τότε που πέθανε, άρχισα να βλέπω βίντεο και να ξανακούω τραγούδια της, και κάπως συνδέθηκα μαζί τους παρόλο που δεν είναι απόλυτα το είδος που συνηθίζω να ακούω.

Τι είναι για σένα η ελευθερία; Νιώθεις ελεύθερος;

Για μένα, ελευθερία είναι το να μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Να εκφράζομαι όπως πραγματικά νιώθω. Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι νιώθω ελεύθερος. Τουλάχιστον όχι απόλυτα και όχι σε όλες της καθημερινές συνθήκες του δικού μας μικρόκοσμου. Ίσως Ελευθερία τελικά να μην είναι μια μόνιμη κατάσταση, αλλά στιγμές.


Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Αν μου γινόταν αυτή η ερώτηση παλαιότερα, θα έλεγα ο θάνατος. Για πολλά χρόνια είχα μια φοβία γύρω από αυτό. Τώρα δυσκολεύομαι να δώσω μία συγκεκριμένη απάντηση. Νομίζω ότι έχω πολλές φοβίες, που αλλάζουν με τον καιρό.


Ποια ερώτηση θα ήθελες να σου κάνουν πιο συχνά;

«Πως νιώθεις;» και να υπάρχει πραγματικός χώρος για απάντηση.