Η μάνα μου κάθεται κι εγώ μπροστά της ντυμένος στην τρίχα απολαμβάνω το σάντουιτς. Πάνω αριστερά ο παππούς μου ο Φανής, δίπλα η γιαγιά μου η Αντζιελού (Αγγελική), κάτω δεξιά η αδερφή μου η Κούλλα. Πίσω το τσαντίρι, προσωρινό σπίτι.

Κοιτάξετε προσεκτικά τους μεγάλους. Θα δείτε τον τρόμο και την ανασφάλεια στο πρόσωπό τους ζωγραφισμένα. Εμείς πάλι ήμασταν παιδιά, δεν καταλαβαίναμε και πολλά πράγματα. Ήμασταν ντυμένοι στην τρίχα!

-Πες μου ρε μάνα, ήταν ανάγκη μέσα στον Ιούλη να φορώ κουστούμι, δεν είχα κάτι πιο ανάλαφρο;

Το βλέμμα της πάντα υγρό να με κοιτάζει και μετά ένα χαμόγελο ικανοποίησης.

-Κοίταξε πόσο ωραίος είσαι, κουκλί! Κοίταξε με πόση απόλαυση τρως το σάντουιτς;

-Γι’ αυτό χαμογελάς ρε μάνα, που απολαμβάνω το σάντουϊτς ντυμένος στην τρίχα, μπροστά από το τσαντίρι;

-Ναι γιε μου, γι’ αυτό!

 

Δημήτρης Φανής, πρόσφυγας από το χωριό Λύση.

 

Η φωτογραφία αλλά και το συνοδευτικό κείμενο αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο στις 15 Ιουλίου 2014 και αναδημοσιεύονται σήμερα στη City με την άδεια του ίδιου του Δημήτρη αλλά και της μητέρας του.