Οι τελευταίες εβδομάδες της καραντίνας έφεραν πολλά στο προσκήνιο. Ανέδειξαν κενά, ελλείψεις, προβλήματα που κρύβονταν κάτω από το χαλί και μίας νέας μορφής ρατσισμό. Αυτόν που λέει πως ανάλογα με το επάγγελμά σου, το κράτος σε κατατάσσει στους εργαζόμενους που δικαιούνται να λαμβάνειν από τους κοινούς πόρους για να ζει αξιοπρεπώς, όταν όλα παγώνουν και σε αυτούς που καταδικάζονται στην πλήρη ανέχεια, γιατί το επάγγελμα που επέλεξαν δεν εμπίπτει σε καμία κατηγορία από αυτές που το κράτος έχει καθορίσει για να πληρώνει.

Όπως οι καλλιτέχνες, κάθε μορφής και κάθε υπόστασης, που αφέθηκαν εκτός των κρατικών νομοσχεδίων οικονομικής στήριξης, σε Κύπρο και Ελλάδα, ως εργαζόμενοι σε επάγγελμα ακαθόριστο.

Η Έλια Βεργανελάκη, ηθοποιός, συθέτις και casting director από την Ελλάδα, έγραψε και βιντεογράφησε ένα κείμενό της, στο οποίο παρουσιάζει τον καλλιτέχνη ακριβώς όπως τον βλέπουν οι κοινωνίες μας.

«Μετά από έναν μήνα σε καραντίνα, κλεισμένη μες στο σπίτι στην Αθήνα, ξύπνησα και έγραψα αυτό το κείμενο και αποφάσισα να φτιάξω το βίντεο για να έχει ει δυνατόν μεγαλύτερη απήχηση. Εύχομαι να είστε όλοι καλά, διασκεδαστές και μη, εύχομαι επίσης να αλλάξει κάτι και να μην χρειάζεται να ζητάμε εμείς οι καλλιτέχνες αυτής της χώρας τα αυτονόητα. Καλή δύναμη σε όλους», έγραψε.